ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1449

ซีกุ้ยเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า “คืนนี้”

“หลังอาหารเย็น ข้าจะให้เจ้าเข้าไปยังห้องเครื่อง แต่เมื่อห้องเครื่องปิดแล้วจะเปิดอีกทีในวันรุ่งขึ้นเท่านั้น”

“พ่อครัวใหญ่ผางเป็นถึงหัวหน้าพ่อครัวหลวง เขามีกุญแจ และมีเพียงเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าออกห้องเครื่องได้ตลอดเวลา”

“ดังนั้นหากเจ้าอยู่ในห้องเครื่องตลอดทั้งคืน จงระวังตัวให้ดี”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า

จากนั้นนางก็เตรียมตัว เพื่อความปลอดภัยจึงเหน็บกริชเล่มหนึ่งติดตัวไว้ด้วย แน่นอนว่าซีกุ้ยเฟยอนุญาตแล้ว

เมื่อถึงยามเย็น ห้องเครื่องกำลังทยอยยกอาหารออกมาทีละจาน

ลั่วชิงยวนเปลี่ยนไปสวมชุดนางกำนัลไว้ล่วงหน้าแล้ว เมื่อคนจากห้องเครื่องนำอาหารมาส่ง ลั่วชิงยวนก็ปะปนอยู่ในหมู่พวกนาง แล้วตามพวกนางกลับไปยังห้องเครื่อง

นางกำนัลคนหนึ่งในกลุ่มนั้นเป็นคนของซีกุ้ยเฟย

เมื่อเข้าไปในห้องเครื่องแล้ว นางก็ดึงลั่วชิงยวนเข้าไปในห้องเก็บฟืน

“เจ้าหลบอยู่ในนี้ ข้างนอกกำลังวุ่นวาย ไม่มีใครมาที่นี่หรอก”

“รอจนทุกคนไปแล้ว เจ้าค่อยออกมา”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า

จากนั้นนางกำนัลผู้นั้นก็วิ่งออกจากห้องเก็บฟืนแล้วรีบไปทำงานต่อ

ลั่วชิงยวนหลบอยู่มุมห้องเก็บฟืนใกล้หน้าต่าง นางค่อย ๆ แง้มหน้าต่างออกเล็กน้อยโดยมีกองฟืนบังไว้เพื่อสังเกตการณ์ภายนอก จนทราบตำแหน่งที่ตั้งโดยรอบโดยประมาณ

อีกท้งยังเห็นพ่อครัวใหญ่ผางกำลังเดินออกมาจากห้องครัว เหล่านางกำนัลถืออาหารเดินออกไปอย่างรีบร้อน

ทั้งห้องเงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว

ขณะนั้นเอง พ่อครัวใหญ่ผางก็มองซ้ายมองขวา

สายตาของเขาบังเอิญไปสะดุดเข้ากับห้องเก็บฟืนที่ลั่วชิงยวนหลบอยู่

ลั่วชิงยวนรีบหดศีรษะลงทันใด

พ่อครัวใหญ่ผางมีท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ จะทำอะไรกันแน่?

เขาเข้าไปในห้องอีกห้องหนึ่ง สังเกตการณ์ภายนอกอย่างระมัดระวังแล้วปิดประตู

แต่ในขณะนั้นเอง มีขันทีคนหนึ่งวิ่งมาตะโกนว่า “ท่านหัวหน้าพ่อครัว กุ้ยเฟยมีรับสั่งว่าอยากเสวยหูฉลาม”

พ่อครัวใหญ่ผางจึงรีบร้อนออกไปจากห้องอีกครั้ง

นางจึงค่อย ๆ ออกจากห้องเก็บฟืนแล้วย่องเข้าไปใกล้ห้องนั้น

นางหลบอยู่หลังมุมกำแพง ค่อย ๆ แง้มหน้าต่างออกอย่างระมัดระวัง

พอดีกับตอนที่พ่อครัวใหญ่ผางหันหลังให้นาง กอปรกับเสียงสับดังกลบ พ่อครัวใหญ่ผางจึงมิได้สังเกตว่าหน้าต่างถูกเปิดออก

แต่จากมุมมองของลั่วชิงยวน นางเห็นเพียงเขียงที่เต็มไปด้วยเลือด

มีเนื้อเป็นชิ้น ๆ

แต่ก็มองมิออกว่าเป็นเนื้ออะไร

ในมิช้าพ่อครัวใหญ่ผางก็สับเนื้อเหล่านั้นจนละเอียด

นี่คงเป็นสิ่งที่ใส่ลงในอาหารของซีกุ้ยเฟย เพราะกลิ่นคาวเลือดเหล่านั้นมาจากสิ่งนี้

แต่สิ่งที่ทำให้นางตกใจคือหลังจากที่พ่อครัวใหญ่ผางสับเนื้อเหล่านั้นจนละเอียดแล้ว กลับนำไปใส่ถุงทั้งหมด แล้วทิ้งลงถัง

เป็นขยะที่มิต้องการแล้วอย่างนั้นหรือ?

แล้วเหตุใดจึงต้องสับให้ละเอียดถึงเพียงนั้น?