ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1461

เกาเหมียวเหมี่ยวยกยิ้มขณะวางถ้วยชาลง ยกมุมปากขึ้นเย้ยเยาะ “ข้ารู้แล้วว่าท่านจะมา”

“ไยเล่า? หรือว่าอยากเจรจากับข้า?”

พูดจบเกาเหมียวเหมี่ยวก็สั่งให้สาวใช้ผู้ติดตามออกไป

ในห้องเหลือเพียงเกาเหมียวเหมี่ยวและเฉินชีสองคน

นางค่อย ๆ เข้าไปใกล้ แล้วคล้องคอของเฉินชี “ลั่วชิงยวนปรารถนาสิ่งเหล่านั้น ท่านถึงกับตามใจนางถึงเพียงนี้เลยหรือ?”

“นางใคร่ได้ดวงดาวบนฟ้า ท่านก็จะไปเก็บมาให้นางหรือ?”

ในน้ำเสียงของเกาเหมียวเหมี่ยวเจือด้วยความหึงหวงรุนแรง

เฉินชีผลักนางออกอย่างรังเกียจ แล้วตวาดว่า “เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่”

สิ่งที่อาเหลาปรารถนา นอกเสียจากสิ่งนั้นที่มิอาจให้ได้

สิ่งอื่นใดที่นางปรารถนา เขาย่อมประทานให้ได้ทุกอย่าง!

สมบัติล้ำค่าในการประมูลวันนี้ก็เช่นกัน!

เกาเหมียวเหมี่ยวยกยิ้มอย่างสมใจ “ข้ารู้ว่าลั่วชิงยวนต้องการสมบัติยี่สิบชิ้นเพื่อแลกกับการได้เข้าพบเจ้าเมือง”

“แต่เฉินชี เจ้าพึงรู้เถิดว่า ข้าคือองค์หญิง”

“สิ่งที่ข้าปรารถนา แม้ต้องใช้เงินทองมากมายเพียงใด ข้าก็จะต้องได้มา!”

“วันนี้ข้าจะมิยอมให้ลั่วชิงยวนรวบรวมสมบัติได้ครบยี่สิบชิ้น!”

ขณะที่พูด สายตาของเกาเหมียวเหมี่ยวดุดันยิ่งนัก

เฉินชีโกรธจนแทบจะลงมือแล้ว เขาอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก เดิมทีคิดจะออกไป

แต่เมื่อนึกถึงว่านานมาแล้วที่เขามิเคยทำให้ความปรารถนาของอาเหลาเป็นจริงได้เลย

เพียงแค่สมบัติล้ำค่ายี่สิบชิ้นเท่านั้น

หากเขามิอาจทำได้ เขาก็เป็นเพียงคนไร้ค่า!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็มองไปยังเกาเหมียวเหมี่ยว “เจ้ามีเงื่อนไขอะไร?”

“ที่เหลือต้องให้ข้าทั้งหมด”

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเกาเหมียวเหมี่ยวก็เป็นประกายขึ้น แล้วค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปหาเขา

นางยกยิ้มมีเลศนัย “เงื่อนไขของข้าเข้มงวดยิ่งนัก”

ขณะที่นางกล่าว ปลายนิ้วเรียวของนางก็เกี่ยวคอเสื้อของเฉินชี “เฉินชี ท่านแน่ใจหรือว่าจะรับได้?”

......

“ส่วนผู้ที่นำสมบัติมา แล้วสามารถนำไปประมูลได้ราคาสูงอย่างที่มิเคยมีมาก่อน ก็ย่อมเป็นแขกผู้มีเกียรติของตลาดมืดเช่นกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น โฉวสือชีก็ประหลาดใจ แล้วพูดกลั้วหัวเราะ “มิแปลกใจเลยว่าเหตุใดเจ้าจึงบอกเรื่องนี้แก่เกาเหมียวเหมี่ยว”

“ก็เพียงล่อให้นางมาใช้เงินเท่านั้น”

“พวกเราได้เงิน ทั้งยังได้พบเจ้าเมือง นับว่าได้ประโยชน์สองต่อ!”

เมื่อมาถึงคฤหาสน์หลังหนึ่งในเมืองที่มีการป้องกันแน่นหนา เด็กรับใช้ก็เข้าไปแจ้งข่าวล่วงหน้า

จากนั้นจึงเชิญลั่วชิงยวนเข้าไปข้างใน

เมื่อถึงลานคฤหาสน์ ก็ให้คนใบ้และโฉวสือชีรออยู่ข้างนอก ส่วนลั่วชิงยวนก็เข้าไปในห้องเพียงลำพัง

ในห้องมีชายชุดดำสวมหน้ากากผีกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ท่าทางสง่างามยิ่งนัก

“ได้ยินว่าท่านต้องการพบข้าหรือ?” บุรุษผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ใช่แล้ว ท่านคือเจ้าเมืองใช่หรือไม่? ขอถามว่าท่านสกุลอวี๋หรือไม่?”

อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย มิคาดว่าลั่วชิงยวนจะถามเช่นนี้

“ข้าสกุลอวี๋ มีธุระอันใด?”

เมื่อได้รับคำตอบแล้ว ลั่วชิงยวนก็ดีใจเล็กน้อย รีบกล่าวว่า “ท่านรู้จักอวี๋ตันเฟิ่งหรือไม่?”