ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1486

ในเวลานั้นลั่วชิงยวนยังมิได้รู้สึกอะไร จนกระทั่งกลับไปแล้ว อวี๋หงจึงพานางไปยังที่ซึ่งเรียกว่าคลังสมบัติ

นางจึงได้ประจักษ์ถึงความมั่งคั่งของตระกูลอวี๋อย่างแท้จริง

เมื่อมองไปยังหีบทองคำอร่ามเรืองเต็มพื้น ลั่วชิงยวนมิอยากจะเชื่อ “ท่านพี่ เงินทองของท่านมากมายถึงเพียงนี้นับว่ามั่งคั่งกว่าบางแคว้นเสียอีก!”

นางทราบว่าเจ้าเมืองตลาดมืดร่ำรวย แต่คาดมิถึงว่าจะร่ำรวยถึงเพียงนี้

อีกทั้งเครื่องเรือนต่าง ๆ ในคฤหาสน์ของเจ้าเมือง ถึงจะวิจิตรงดงามแต่ก็มิได้หรูหราฟุ่มเฟือย

คาดมิถึงว่าสิ่งของที่หรูหราอย่างแท้จริงล้วนอยู่ในคลังสมบัติ

อวี๋หงยิ้ม แล้วกางมือออกพลางกล่าวว่า “หากเจ้าชอบ ก็เอาไปได้เลยตามสบาย”

“อย่างไรเสียสิ่งเหล่านี้ก็มิได้ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ตายไปก็เอาไปด้วยมิได้”

“ข้าไม่มีทายาท หากเก็บไว้ที่นี่ก็เป็นประโยชน์แก่คนนอกเปล่า ๆ”

คำพูดของอวี๋หงแฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่าง

แต่ลั่วชิงยวนกลับมิเข้าใจ เพียงแต่ถามว่า “ท่านพี่มีเงินทองมากมายถึงเพียงนี้ มิคิดจะขยายกิจการของตลาดมืดให้กว้างขวางกว่านี้หรือเจ้าคะ?”

อวี๋หงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถามว่า “เจ้าหมายถึงแคว้นเทียนเชวียหรือ?”

อวี๋หงค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า ยกยิ้มพลางกล่าวว่า “มิใช่ว่ามิเคยคิด แต่ทางแคว้นเทียนเชวียไม่มีใครช่วยข้าดูแล”

“การไปติดต่อพ่อค้าและหารือทำข้อตกลงที่แคว้นเทียนเชวียมิใช่เรื่องง่าย พอคิดดูแล้ว ก็เลิกคิดดีกว่า”

“ข้าไม่มีใครข้างกาย ตัวคนเดียวช่างเหนื่อยล้าเกินกว่าจะดูแลเรื่องมากมายเช่นนั้น”

“ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้อาวุโสสองท่านที่ต้องดูแลด้วย”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ก็จริง”

“แต่กิจการของท่านพี่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ มิกลัวว่าจะมีผู้หมายปองอำนาจและทรัพย์สินของท่านหรือ? ท้ายที่สุดโหยวจิ้งเฉิงก็มุ่งเป้ามาที่ท่านเช่นนั้น”

อวี๋หงหัวเราะอย่างมิกังวล “หากโชคชะตากำหนดให้ต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนั้นก็คงต้องยอมรับมิใช่หรือ?”

“มิใช่ว่าทุกคนจะเหมือนพี่น้องสกุลโหยวที่สามารถทำได้ถึงเพียงนั้น”

“ข้าขอบอกเจ้าตรงนี้เลยว่า ที่คลังและหอสมบัติถูกสร้างไว้ใต้ดิน ก็เพราะที่นี่มีทางลับ”

“หากวันใดประสบภัยพิบัติร้ายแรงก็สามารถหลบหนีไปทางนี้ได้ ข้ามีเส้นทางของข้าเอง สามารถตรงไปยังแคว้นเทียนเชวียได้”

“เงินทองเหล่านี้ อย่างไรเสียก็เพียงพอให้ครอบครัวพวกเราใช้ชีวิตอยู่ที่แคว้นเทียนเชวียได้”

“ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากพวกเราจากไป กลไกที่นี่ก็จะเปิดทำงาน อุโมงค์ทั้งหมดจะถล่มลงมา สมบัติและเงินทองที่นี่ มิว่าใครก็อย่าหวังจะนำออกไปได้”

อวี๋หงกล่าวพลางนำลั่วชิงยวนเที่ยวชม

ลั่วชิงยวนตกตะลึงยิ่งนัก “เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ ท่านกลับบอกข้าหรือ?”

เมื่อค้นหาไปทั่วก็พบปัญหาอย่างหนึ่ง

หากบัวถวายปรากฏอยู่ท่ามกลางสมุนไพรเหล่านี้ก็คงจะดูธรรมดาเกินไป

คลังสมุนไพรของอวี๋หงจึงมิได้เก็บบัวถวายไว้แต่แรก

ลั่วชิงยวนจึงเลือกสมุนไพรบางชนิด ตั้งใจจะรักษาอาการป่วยของผู้อาวุโสทั้งสอง

“ท่านพี่ ก่อนหน้านี้ท่านมิได้เชิญหมอเทวดามาดูแลท่านพ่อบุญธรรมหรือ?”

อวี๋หงตอบว่า “เคยเชิญหมอที่เรียกกันว่าหมอเทวดามามิน้อย แต่เมื่อเข้ามาในที่แห่งนี้ก็ขยับเท้ามิออกกันทั้งนั้น”

“ช่างน่าอนาถนัก เลือกสมุนไพรมามากมาย สุดท้ายก็ใช้กับท่านพ่อได้มิกี่อย่าง”

“แถมอาการก็มิดีขึ้นด้วย”

“ต่อมาท่านพ่อก็มิให้ข้าเชิญหมอมาอีก”

“เพราะเกรงว่าจะเปิดเผยทรัพย์สินแล้วนำมาซึ่งความยุ่งยาก”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ข้าเลือกสมุนไพรมาสองสามอย่าง น่าจะช่วยอาการป่วยของท่านพ่อบุญธรรมได้”

“ก่อนหน้านี้ข้ามิรู้ว่าท่านพี่เก็บสมุนไพรล้ำค่าไว้มากมายถึงเพียงนี้ แท้จริงแล้วหากใช้ยาถูกโรค กอปรกับการคลายปมในใจ ร่างกายก็จะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว”

อวี๋หงฟังแล้วดีใจมาก “เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าด้วย!”