ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1495

โฉวสือชีกล่าวว่า “ข้าสืบประวัติฉีอวี้มาแล้ว คนในตลาดมืดที่รู้จักนางล้วนกล่าวว่า นางเป็นเด็กกำพร้า อาศัยอยู่ในตลาดมืด หาเงินจากการช่วยเหลือผู้อื่นทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ”

“เป็นเด็กสาวที่น่าสงสาร”

“หรือว่าจะพาไปด้วยดี?”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “เอาสิ”

ทว่าคำพูดต่อไปของโฉวสือชีกลับทำให้นางตกใจเล็กน้อย

“คราวนี้ข่าวเรื่องบัวถวายก็เป็นนางที่สืบทราบมาให้”

“นางสืบมาให้หรือ?” ลั่วชิงยวนประหลาดใจ

“ใช่ เด็กสาวคนนี้ฉลาดมีไหวพริบ หากเก็บไว้ ต่อไปอาจจะมีประโยชน์บ้าง อย่างไรแล้วก็มิได้ลำบากอันใด แค่เพิ่มภาระเรื่องกินอีกคน”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้วก็พาไปด้วยเถิด”

เพียงแต่ในใจนางยังคงสงสัย หลังจากนำบัวถวายกลับไปเก็บแล้ว ลั่วชิงยวนก็ออกจากบ้านอีกครั้ง

นางไปยังตลาดมืด เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วจึงได้พบเถ้าแก่สวีจริง ๆ

ลั่วชิงยวนแอบตามเขาไปโดยมิให้เขาสังเกตเห็น ตามไปจนถึงลานประมูลทองคำ

เมื่อเข้าไปในห้อง ปรากฏว่าในห้องมีคนอยู่แล้ว

“ข้าจัดการสิ่งที่ท่านสั่งเรียบร้อยแล้วขอรับ”

น้ำเสียงของเถ้าแก่สวีเต็มไปด้วยความเคารพยิ่ง

ลั่วชิงยวนตกใจเล็กน้อย เถ้าแก่สวีกำลังพูดกับใคร?

นางค่อย ๆ แง้มประตูออกเล็กน้อย จึงเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ข้างในสวมชุดขาว สวมหมวกคลุมหน้าบดบังใบหน้า

แต่สายตาของลั่วชิงยวนกลับมองต่ำลง เห็นรองเท้าที่นางสวม

ฉีอวี้นั่นเอง!

“มิได้ถูกลั่วชิงยวนสังเกตเห็นพิรุธใช่หรือไม่?” ฉีอวี้ถามเสียงเย็น

เถ้าแก่สวีตอบว่า “วางใจเถิด มิเป็นเช่นนั้นแน่นอนขอรับ”

“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะจำบุญคุณท่านไว้”

“เจ้ามิใช่คนธรรมดาจริง ๆ ด้วย!”

“บอกมา! ปลอมตัวเข้าใกล้พวกข้าด้วยจุดประสงค์อันใด!”

น้ำเสียงของลั่วชิงยวนพลันดุดันขึ้น

ฉีอวี้ก้มลงมองรองเท้าของตน แล้วกล่าวอย่างจนปัญญา “นี่คือของกำนัลวันบรรลุนิติภาวะที่ท่านย่าข้ามอบให้ หากรู้เช่นนี้ข้าคงมิสวมมันมา”

ฉีอวี้กล่าวพลางนั่งลงเงยหน้ามองลั่วชิงยวน “ท่านอย่าบอกโฉวสือชีได้หรือไม่?”

ลั่วชิงยวนจึงนั่งลงตาม แล้วถามว่า “เช่นนั้นเจ้าก็จงอธิบายสิ่งที่ควรจะอธิบายให้กระจ่างก่อน”

ฉีอวี้ตอบว่า “ข้ามาหาโฉวสือชี มิได้มาหาท่าน”

“โฉวสือชีหรือ? เจ้ามีเรื่องแค้นกับเขาหรือ? เขาเคยขโมยของบ้านเจ้าหรือ?” ลั่วชิงยวนสงสัย

ฉีอวี้เท้าคางกล่าวว่า “เขามิได้ขโมยของบ้านข้า แต่ขโมยของของข้าไป”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วชิงยวนก็ขมวดคิ้ว “เขาขโมยสิ่งใดของเจ้าไป? ข้าจะให้เขาคืนเจ้า”

ฉีอวี้กลับกลั้นยิ้มไว้มิอยู่ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเขินอาย “เขาขโมยหัวใจของข้าไป…”