ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1508

“เจ้าค่ะ”

ลั่วชิงยวนอดมิได้ที่จะเผยรอยยิ้ม

นางสัมผัสได้ถึงความรักที่พ่อบุญธรรมมีให้นางอย่างแท้จริง ความรู้สึกที่ถูกดูแลประคบประหงมราวกับเด็กน้อยนี้ มิเคยได้รับอีกเลยนับตั้งแต่ท่านอาจารย์ลั่วกับท่านอาลั่วหรงจากไป

......

สามวันต่อมา ในที่สุดกระบี่หมื่นทิศเล่มนั้นก็ถูกนำมาจัดแสดงที่ลานประมูลทองคำ

แต่ก่อนหน้านั้น ลั่วชิงยวนได้ไปพบชายผู้นั้นเป็นการส่วนตัวเพื่อหารือเรื่องราวบางอย่าง และได้ตกลงความร่วมมือกันบางประการแล้ว

การประมูลเริ่มต้นขึ้น ค่ำคืนนี้ในลานประมูลมีผู้คนแน่นขนัด เกือบทั้งหมดล้วนมาเพื่อกระบี่หมื่นทิศ

เมื่อกระบี่หมื่นทิศถูกนำออกมา เห็นได้ชัดว่ามีเสียงฮือฮาดังขึ้นจากทุกห้อง

เสียงของอวี๋หลินดังขึ้นเป็นเสียงแรก “หนึ่งแสนตำลึง!”

ราคานี้ตัดความหวังของคนมากมายไปทันที

โฉวสือชีเสนอราคา “สามแสนตำลึง”

อวี๋หลินหมอบอยู่นอกหน้าต่าง เหลือบมองมาทางแวบหนึ่ง จากนั้นก็กัดฟันคำราม “ห้าแสนตำลึง!”

การเดิมพันครั้งนี้เป็นการเดิมพันกันอย่างเปิดเผย แท้จริงแล้วก็คือการประลองว่าใครมีเงินมากกว่ากัน

ประลองกันว่าใครสามารถนำเงินสดมาได้มากกว่า

หลังจากอวี๋หลินตะโกนราคาห้าแสนตำลึงแล้วมิได้ยินเสียงจากห้องข้าง ๆ เขาก็หัวเราะเยาะ “เงินแค่นี้ยังไม่มี แล้วยังกล้ามาเดิมพันกับข้าอีกรึ?”

“เจ้าได้เป็นอนุแน่นอน!”

เสียงของอวี๋หลินดังมาก ก้องไปทั่วลานประมูลที่เงียบสงบ

ทุกคนต่างก็คิดว่าราคาห้าแสนตำลึงนั้นสูงลิบลิ่วแล้ว มิอาจเพิ่มขึ้นได้อีก

ถึงแม้กระบี่หมื่นทิศจะมีราคาสูง แต่ก็ยังมิถึงราคาเท่านั้น

คนในห้องอื่นเริ่มวิพากษ์วิจารณ์

“ดูเหมือนว่ากระบี่หมื่นทิศนี้จะตกเป็นของอวี๋หลินแล้ว”

“อวี๋หลินผู้นี้เป็นใครกัน? ร่ำรวยถึงเพียงนี้เชียว”

“ได้ยินว่าเป็นรองแม่ทัพแห่งอวิ๋นโจว”

“รองแม่ทัพแห่งอวิ๋นโจวหรือ? ก็มิน่าจะหาเงินได้เยอะถึงเพียงนั้น”

อวี๋หลินโกรธจัด ตวาดว่า “ข้ามิเชื่อว่าเจ้าจะนำเงินสดหนึ่งล้านตำลึงมาจ่ายได้!”

“อย่ามาอ้างว่ารู้จักเจ้าเมืองแล้วไปสมคบคิดกับตลาดมืด จงใจปั่นราคาแย่งชิงของไป แท้จริงแล้วไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียว!”

อวี๋หลินคิดว่าตนเองล่วงรู้แผนการของอีกฝ่ายแล้ว

ในห้องพักไม่มีเสียงตอบกลับ

อวี๋หลินจึงยิ่งได้ใจ คว้าเรื่องนี้ไว้มิปล่อย “ข้าพูดถูกใช่หรือไม่! พวกเจ้าสมคบคิดกับตลาดมืด! พวกเจ้ามีเงินเสียที่ไหนเล่า!”

“มิคาดว่าตลาดมืดทำมาค้าขายมานานถึงเพียงนี้กลับมิยุติธรรมถึงเพียงนี้ เลวร้ายยิ่งนัก! วันนี้พวกเจ้าต้องให้คำอธิบายแก่พวกข้า!”

คำพูดของอวี๋หลินทำให้ผู้คนมากมายเริ่มสงสัยว่าตลาดมืดจะกระทำเช่นนี้จริงหรือ

เช่นนั้นมันก็มิยุติธรรมสำหรับคนธรรมดาสามัญเกินไปแล้ว

มีคนตะโกนว่า “สิ่งที่ตลาดมืดทำลับหลังเรามิสน แต่ในเมื่อนำมาประมูลแล้วก็ควรประลองอย่างยุติธรรม ต้องทำตามกฎ!”

คนอื่น ๆ ก็เห็นด้วย “ใช่! ของที่นำมาประมูลที่นี่ต้องเป็นไปตามกฎ!”

“มิเช่นนั้นต่อไปใครจะกล้ามาซื้อของที่นี่อีก!”

เมื่อเห็นความวุ่นวายก่อตัวขึ้น อวี๋หลินก็ยิ่งลำพองใจ เขามั่นใจว่าพวกนั้นมิสามารถนำเงินสดหนึ่งล้านตำลึงออกมาได้