ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1537

แต่หากพวกเขาต้องการที่จะพบเจอของดีในตลาดมืด ส่วนใหญ่ก็ต้องอาศัยการแย่งชิงและโชคชะตา

ไม่มีผู้ประกอบการคนใดมิปรารถนาที่จะร่วมมือกับตลาดมืด

เมื่อเถ้าแก่จี้ได้ยินดังนั้นก็ยินดียิ่งนัก รีบตอบรับ “คุณหนูใหญ่กล่าวมาถึงเพียงนี้ หากข้ามิรับปาก ก็จะเป็นผู้มิรู้จักความดีงามแล้ว!”

“มิขอปิดบัง คราวนี้พวกเรามาตลาดมืดเพื่อตามหาสมบัติโบราณบางอย่าง แต่… สุดท้ายก็มิได้สิ่งใดกลับมาเลย”

“คนในตลาดมืดชอบทำการค้ากับคนรู้จัก เพราะคนรู้จักเชื่อถือได้มากกว่า พวกเราเพิ่งเคยมาตลาดมืดเป็นครั้งแรก การซื้อของจึงไม่มีข้อได้เปรียบมากนัก”

“ข้าเดินทางไปมาระหว่างแคว้นเทียนเชวียและแคว้นหลี คราวนี้ก็ตั้งใจจะขยายกิจการให้กว้างไกลกว่าเดิม หากคุณหนูใหญ่ยินดีร่วมมือกับขบวนคาราวานของพวกเรา ข้ารับรองว่าจะมิทำให้คุณหนูใหญ่ผิดหวัง!”

“จะมิทำให้พวกท่านขาดทุนแน่นอน!”

เถ้าแก่จี้ก็แสดงท่าทีและความตั้งใจของตนเองออกมาอย่างชัดเจน

เรื่องนี้ทำให้ลั่วชิงยวนวางใจยิ่งขึ้น เถ้าแก่จี้ผู้นี้ดูแล้วเป็นคนไว้ใจได้

“ดี เช่นนั้นก็ตกลงกันตามนี้เถิด”

“คนของข้าจะติดตามขบวนคาราวานไปยังเมืองอวิ๋นโจวในอีกสองสามวันนี้”

เถ้าแก่จี้เห็นว่าพวกนางรีบร้อนมาก จึงกล่าวอย่างเต็มใจว่า

“ได้ จัดการเตรียมการแล้วออกเดินทางในอีกสักครู่! คืนนี้เร่งเดินทาง คืนวันพรุ่งพักผ่อนหนึ่งคืน มะรืนนี้คงจะถึง”

หากขี่ม้าไปจะถึงเร็วกว่านี้ แต่บัดนี้ด่านตรวจแต่ละแห่งเข้มงวดนัก พวกเขาจึงต้องกระทำอย่างระมัดระวัง เพื่อให้ไปถึงเมืองอวิ๋นโจวได้อย่างปลอดภัย

ส่วนจะพบเจอสิ่งใดในเมืองอวิ๋นโจวก็ดีกว่าถูกสกัดไว้ก่อนที่จะถึงเมืองอวิ๋นโจว

เถ้าแก่จี้รีบออกคำสั่ง จัดการเก็บข้าวของเตรียมออกเดินทาง

ลั่วชิงยวนและพรรคพวกก็ฉวยโอกาสเปลี่ยนอาภรณ์ให้เหมือนกับคนในขบวนคาราวานด้วย

ในลานบ้าน อวิ๋นเฟิงกล่าวด้วยความมิพอใจ “อาจารย์ พวกเรายังมิได้พักผ่อนนานเท่าไรเลย จะออกเดินทางอีกแล้วหรือขอรับ?”

“แม้เร่งเดินทางก็คงมิต้องถึงกับรีบออกคืนนี้กระมังขอรับ?”

เถ้าแก่จี้กลับกล่าวว่า “ถึงเมืองอวิ๋นโจวเร็วก็สบายใจเร็ว รีบไปเก็บของเถิด”

อวิ๋นเฟิงยังอยากจะกล่าวบางอย่างอีก แต่ก็จำต้องอดกลั้นไว้

จากนั้นคณะเดินทางก็เริ่มออกเดินทาง

ขบวนคาราวานจะแยกชายหญิงให้พักในเรือนคนละหลัง ดังนั้นลั่วชิงยวนและคนอื่น ๆ ก็พักแยกกันไปตามระเบียบ

ลั่วชิงยวนกับฉีอวี้พักห้องเดียวกัน

เดินทางมาหลายวัน ลั่วชิงยวนล้มตัวลงนอนก็หลับทันที

แต่ฉีอวี้กลับนอนมิหลับ นางมิรู้ว่าการตัดสินใจกลับมายังเมืองอวิ๋นโจวในครั้งนี้ถูกต้องหรือไม่

บางทีอาจจะมิได้เห็นศพของบิดามารดาด้วยซ้ำ กลับมาก็ไร้ประโยชน์ แถมยังทำให้ผู้คนมากมายต้องลำบากไปด้วย

จนกระทั่งดึกดื่น ฉีอวี้ก็ยังนอนมิหลับ

จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง นางจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม

ทว่าเมื่อพลิกตัว

ใบหน้าซีดเผือดพลันปรากฏอยู่ด้านหลัง

“กรี๊ด”