ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 191

“ใช่ เจ้าควรคืนตำลึงแก่พวกข้า!”

”คืนเงินพวกข้า!”

หลิวฮุ่ยเซียงถูกประชาชนประท้วงคืนเงิน นางรู้สึกอับอายจนอยากจะหาซอกดินมุดลงไปฉับพลัน

เงินหนึ่งกล่องใหญ่ ๆ ถูกยกมาวางหน้าอ๋องสำเร็จราชการ “ท่านอ๋อง นี่คือเงินที่ท่านชนะพ่ะย่ะค่ะ”

ฟู่เฉินหวนยังมิทันรับ ลั่วชิงยวนก็ตัดหน้าเสียก่อน นางกระตุกมุมปาก “ขอบใจยิ่ง!”

คนใช้ผู้นั้นเผยยิ้ม “พวกข้ามากกว่าที่ควรขอบคุณพระชายา!”

พูดจบก็วิ่งออกไปทันที

การพนันด้านนอก แท้จริงก็จัดขึ้นโดยหอเริงรมย์ นี่เป็นหนึ่งในวิธีหาเงิน และขยายชื่อเสียงเพื่อเรียกลูกค้าของพวกเขา

“ลั่วชิงยวน”

จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำของฟู่เฉินหวนดังขึ้นเบื้องหลัง แฝงความไม่พอใจเล็กน้อย แต่กลับมิได้โมโหจริง

ลั่วชิงยวนหันร่าง สบเข้ากับดวงตาลึกซึ้งคู่นั้นของฟู่เฉินหวน นางกระตุกมุมปาก “ท่านอ๋อง หม่อมฉันบอกไปแล้วว่ายืม จึงถือว่าหม่อมฉันเป็นคนพนันเงิน มิใช่ท่าน!”

เงินอยู่ในมือนางแล้ว ใครก็อย่าคิดแย่งไปทั้งนั้น

“อีกอย่าง ท่านคงมิถือสาเงินเล็กน้อยแค่นี้กับหม่อมฉันใช่หรือไม่?”

ฟู่เฉินหวนไขว้มือไว้ด้านหลัง หัวเราะเสียงต่ำทีหนึ่ง “เงินแค่นี้รึ?”

ตรงหน้าอย่างน้อย ๆ ก็เป็นหมื่นตำลึงเชียว!

ลั่วอวิ๋นสี่พยุงหลิวฮุ่ยเซียงเดินผ่าน มองท่าทีเศร้าโศกและอับอายของหลิวฮุ่ยเซียง ในใจลั่วอวิ๋นสี่รู้สึกมิยอม

นางยื่นขาออกไป คิดจะสะดุดลั่วชิงยวน หากนางล้ม ตั๋วเงินเหล่านี้ต้องตกน้ำหมดแน่ แล้วนางจะได้ใจอย่างไรอีก!

แต่ทันทีที่นางยื่นขา ฟู่เฉินหวนก็สังเกตเห็นในพริบตาเดียว

แน่นอนว่าลั่วชิงยวนก็สังเกตเห็นเช่นกัน นางจึงตั้งใจเหยียบลงไปอย่างแรง

องค์จักรพรรดิอยู่นี่ ฟู่เฉินหวนชะงักฝีเท้า

เมื่อหันหน้าอีกที ร่างของลั่วชิงยวนได้จากไปไกลเสียแล้ว

ฟู่จิ่งหานมองไปตามสายตาของฟู่เฉินหวน จึงอดยิ้มไม่ได้ “ข้าจำได้ว่าเสร็จพี่มิชอบนางมิใช่หรือ? และยังมาขอพระราชโองการจากข้าโดยเฉพาะ เพื่อจะแต่งกับลั่วเยวี่ยอิงด้วยมีใช่รึ!”

“เหตุใดตอนนี้ มองนางเป็นพระชายาขึ้นมาจริงแล้วรึ?”

น้ำเสียงฟู่เฉินหวนนิ่งเรียบ “คงปล่อยให้นางขายหน้าต่อหน้าผู้คนมิได้”

ฟู่จิ่งหานพยักหน้า “เช่นนั้นก็จริง เมื่อครู่ที่ได้ยินพวกเขาต่างกล่าวว่าลั่วชิงยวนต้องแพ้แน่ ข้ายังอุตส่าห์ลุ้นแทนเสด็จพี่ หากนางแพ้ วันนี้เสด็จพี่คงเสียหน้าแย่!”

จู่ ๆ ในสมองของฟู่เฉินหวนก็นึงถึงรอยยิ้มสดใสของลั่วชิงยวน นึกถึงท่าทีมั่นใจและนิ่งสงบของนาง

จนสติหลุดลอย

เมื่อได้สติอีกที เขาขมวดคิ้ว “นางผู้นั้น…”