ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 197

ตอนที่เทียบถูกส่งเข้ามาที่ห้องตำราของฟู่เฉินหวน บนโต๊ะก็มีเทียบกองอยู่นับสิบใบแล้ว

ฟู่เฉินหวนไม่ได้เปิดดู สีหน้าเขาก็มืดครึ้ม

ซูโหยวพูดเสียงขรึม “วันนี้เจ้ากรมหลิวเพิ่งยื่นฎีการ้องเรียนพระชายาไปตอนเช้า ตอนนี้ก็มีคนมาหานางมากมาย นี่เป็นเพราะหญิงงามซีหลานหรือว่ามีเจตนาอื่นกันแน่”

แววตาฟู่เฉินหวนเย็นชา เขาพูดเบา ๆ ว่า “พวกเขาหาประโยชน์จากข้ามิได้ ดังนั้นเลยมุ่งเป้าลั่วชิงยวน”

“นี่ไม่ใช่เพราะว่าบุตรสาวของเขาแพ้พนันให้กับลั่วชิงยวนแล้วเกิดอับอายขึ้นมาหรอกหรือ แต่เขาบอกว่า หลิวฮุ่ยเซียงนั้นถึงกับล้มป่วยหนักเป็นตายเท่ากัน เขาทำให้เป็นเรื่องใหญ่เช่นนี้ต้องมีผู้อยู่เบื้องหลังแน่”

ยิ่งได้ยินเช่นนี้ซูโหยวยิ่งร้อนใจ “พวกเขาจะทำร้ายพระชายาหรือ…”

“ปฏิเสธเทียบเชิญไปให้หมด ห้ามใครเข้าพบทั้งนั้น แล้วก็ไม่ต้องรับเทียบเชิญจากใคร” แววตาฟู่เฉินหวนมืดครึ้ม เขาชำเลืองมองกองเทียบบนโต๊ะ

“พ่ะย่ะค่ะ”

……

แม่นมเติ้งปลุกลั่วชิงยวนให้ตื่น

จิ่นชูนางกำนัลของไทเฮามาขอพบ หลังจากที่ลั่วชิงยวนล้างหน้าล้างตาเสร็จ นางก็รีบออกไปที่ห้องโถง

ในห้องโถงรับแขก นางกำนัลจิ่นชูนั่งอยู่ที่เก้าอี้ เมื่อนางเห็นลั่วชิงยวนเข้ามาก็รีบลุกขึ้นคารวะทันที ท่าทีของนางนั้นนอบน้อม ซึ่งทำให้แววตาของฟู่เฉินหวนครึ้มลงเล็กน้อย

“พระชายาดูดีขึ้นทุกวัน ไทเฮาทรงเป็นห่วงสุขภาพของพระชายา วันนี้ข้าได้เห็นว่าพระชายาแข็งแรงดี ก็สามารถกลับไปรายงานไทเฮาได้แล้วเพื่อที่พระองค์จะได้สบายพระทัย”

คำพูดของจิ่นชูนั้นมีความหมายอื่นแฝงอยู่ และฟู่เฉินหวนก็ฟังเหมือนว่ามันเป็นคำเตือน

“ข้าสุขภาพแข็งแรงดี โปรดบอกให้ไทเฮาทรงสบายพระทัยได้” ลั่วชิงยวนยิ้มอย่างมีมารยาท

จิ่นชูมองไปที่กล่องไม้บนโต๊ะข้างกายและบอกว่า “พวกนี้คือเครื่องยาสมุนไพรที่ไทเฮาทรงรับสั่งข้าให้นำมาให้พระชายาเป็นพิเศษเพื่อบำรุงร่างกายเจ้าค่ะ”

“ขอบพระทัย ไทเฮา”

ลั่วชิงยวนแอบตกใจ นี่ไทเฮายังจับตาดูนางอยู่หรือ? ทำไมถึงได้ส่งสมุนไพรมาให้นางกัน?

นางรีบบอกแม่นมเติ้งให้นำทุกอย่างกลับเรือนของนาง

เมื่อนางออกไปก็พบกับฟู่อวิ๋นโจวในสวน ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นขึ้น เสื้อผ้าของฟู่อวิ๋นโจนก็เลยค่อนข้างหนาแต่เขาก็ยังดูผอมซูบ

เมื่อเขาเห็นนาง รอยยิ้มอบอุ่นดุจฤดูใบไม้ผลิก็เบ่งบานบนใบหน้าของเขา “ชิงยวน”

ลั่วชิงยวนยิ้มและบอกว่า “องค์ชายห้า เรื่องที่เกิดครั้งก่อนทำให้ท่านเดือดร้อนแล้วก็ต้องโดนกักบริเวณมาจนถึงตอนนี้

ฟู่อวิ๋นโจวโทษตัวเอง “ข้าต่างหากที่ต้องรู้สึกผิดกับเจ้า หากว่าข้าไม่พาเจ้าบุ่มบ่ามออกจากตำหนักเช่นนั้น ก็คงมิโดนกล่าวหาว่าหนีตามกัน โชคดีที่เจ้ามิเป็นอะไร ไม่อย่างนั้นข้าคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต”

“องค์ชายห้าจริงจังเกินไปแล้ว” ลั่วชิงยวนปลอบเขา

ฟู่อวิ๋นโจวเดินเป็นเพื่อนนางในสวนแล้วจู่ ๆ ก็พูดว่า “เสด็จพี่ต้องอารมณ์ไม่ดีแน่วันนี้ ข้าได้ยินว่าเมื่อเช้าคุณชายตระกูลฉินมาหา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นลั่วชิงยวนก็ตกใจ

“คุณชายตระกูลฉินงั้นหรือ?”