ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 226

"ใช่ แสดงความฉลาดของเจ้าออกมาสิ"

"เจ้าน่าจะรู้ว่าตัวเองควรทำกระไรมิใช่รึ"

ทั้ง ๆ ที่ฟู่เฉินหวนน้ำเสียงเย็นชา แต่กลับทำให้โทสะท่วมท้นจิตใจของลั่วชิงยวนซึ่งทำให้นางต้องรีบสะกดกลั้นเอาไว้

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฟู่เฉินหวนมีความคิดที่จะรวบอำนาจ

ถึงแม้ว่านางจะขอเงินเพียงแค่พันตำลึงจากแม่ทัพใหญ่ฉินเป็นรางวัล แต่เรื่องนี้แม่ทัพใหญ่ฉินย่อมต้องมีเงื่อนไขอยู่แล้วซึ่งก็เท่ากับว่ามีเงื่อนไขกับตำหนักอ๋องไปด้วย

ต่อให้ฟู่เฉินหวนไม่เอ่ยปาก แม่ทัพใหญ่ฉินก็จะกลายเป็นกำลังพลส่วนหนึ่งของฟู่เฉินหวนโดยไม่รู้ตัว

ดังนั้นนางจึงยกยิ้มมุมปากแล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างขึ้นมาว่า

"ได้! หม่อมฉันช่วยท่านอ๋องก็ได้"

"แต่ท่านอ๋องต้องให้สัญญากับหม่อมฉันข้อหนึ่งก่อน"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็มีวี่แววประหลาดใจพาดผ่านดวงตา จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว "สัญญาเรื่องอันใด?"

คงไม่ใช่เรื่องถุงหอมของมารดานางอีกหรอกนะ

เขาทดสอบลั่วเยวี่ยอิงมาหลายครั้งและนางก็เอาถุงหอมมาหลอกตนอยู่หลายครั้งหลายครา แต่นางกลับไม่เคยมอบให้ลั่วชิงยวน มิหนำซ้ำยังแสร้งโง่อีกต่างหาก

เขาไม่อาจฝืนใจรับเอาไว้ได้

ฉะนั้นของสิ่งนั้นจึงยังอยู่ในมือของลั่วเยวี่ยอิง

แต่คราวนี้ลั่วชิงยวนไม่ได้ขอถุงหอม

ทว่านางกลับเอ่ยขึ้นมาว่า "ขอท่านอ๋องแสร้งทำเป็นไม่เห็นเข็มทิศอันนี้ได้หรือไม่? ห้ามเล่าเรื่องนี้ให้ผู้ใดฟังเป็นอันขาด"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ก็ขมวดคิ้วทันที นางคิดว่าเขามุ่งหมายเข็มทิศจริง ๆ หรือ?

ที่แท้ในใจของนาง เขาก็เป็นคนเช่นนั้นเอง

ทั้ง ๆ ที่ฟู่เฉินหวนรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขาก็ตอบด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า "ได้ ข้าให้สัญญากับเจ้า"

หลังจากฟู่เฉินหวนตอบตกลงแล้ว ลั่วชิงยวนก็เอ่ยเสริมขึ้นมาว่า "เรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใดกับลั่วเยวี่ยอิง หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องน่าจะจัดการได้กระมัง?"

ฟู่เฉินหวนเองก็นั่งขัดสมาธิอยู่เงียบ ๆ แต่สายตาของคนทั้งคู่กลับจับจ้องวัตถุที่เปล่งแสงอยู่ข้างกองไฟ

พวกเขายื่นมือออกไปพร้อมกัน

เมื่อมือของพวกเขาสัมผัสแตะต้องกัน พวกเขาก็รีบชักมือกลับ

ลั่วชิงยวนตกใจชั่วขณะแต่ก็ยื่นมือออกไปหยิบอีกครั้ง มันเป็นป้ายสัญลักษณ์สีเขียวที่นางเอามาจากบุรุษผู้นั้นได้ก่อนที่จะถูกโยนลงแม่น้ำ

มีตัวอักษรสลักคำว่า "หอชิงเฟิง"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเข้าก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง "ขอข้าดูสักหน่อย"

ลั่วชิงยวนยื่นป้ายสัญลักษณ์ให้เขาพลางกล่าวว่า "หม่อมฉันเอามาจากคนที่โยนหม่อมฉันลงแม่น้ำ"

"ท่านอ๋องทราบหรือไม่ว่าหอชิงเฟิงเป็นสถานที่อันใดกัน?"

ฟู่เฉินหวนแววตามืดมนพลางเอ่ยเสียงต่ำ "หอนางโลม"

"หอนางโลมเช่นนั้นหรือ? ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ใช่คนธรรมดาสามัญเพียงเท่านั้นแล้ว หม่อมฉันไม่รู้ว่าผู้ใดบงการพวกมันอยู่ ถึงได้บังอาจลักพาตัวคนไปโยนลงแม่น้ำกลางวันแสก ๆ! ช่างไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตา!" ลั่วชิงยวนโกรธจัด