ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 235

……

เมื่อลั่วชิงยวนกลับมาที่เรือน นางก็ยังครุ่นคิดเรื่องคนที่ฟู่เฉินหวนจับตัวมาได้ เขาไม่ได้พักฟื้นอยู่ในห้องหรอกหรือ? เขาออกไปตั้งแต่เมื่อใดกัน?

คนพวกนั้นที่ถูกจับตัวมาเป็นผู้ใดกัน?

สายลมหนาวหอบหนึ่งปะทะใส่นางจนไอขึ้นมาทันที แม่นมเติ้งรีบช่วยพานางเข้าห้องไป

"วันนี้อากาศหนาวมากทีเดียว ขอพระชายาโปรดเข้าไปข้างในแล้วรีบนอนลงเถิดเจ้าค่ะ"

หลังจากนางพูดจบก็รีบสั่งจือเฉาให้เติมถ่านหินลงไปในกองไฟ

ทั้ง ๆ ที่ห้องอบอุ่น แต่ลั่วชิงยวนกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งจิตใจแล้วค่อยล้มตัวลงนอน

กว่าจะหายป่วยต้องใช้เวลากี่วันกันนะ?

ตอนที่นางไม่มีอะไรจะทำนางจะสั่งให้แม่นมเติ้งกักตุนเครื่องยาสมุนไพรส่วนที่เหลือ

นางอยากจะรักษาโรคอ้วนและไม่อาจหยุดยาได้

เนื่องจากแม่นมเติ้งคำนวณดูแล้วพบว่ามีเหลือไม่มากนัก

"พรุ่งนี้เจ้าเอาเงินไปซื้อเครื่องยาสมุนไพรเสียเถอะ"

"เจ้าค่ะ"

เมื่อนางนึกขึ้นได้ว่าทำเงินรางวัลหนึ่งพันตำลึงที่ได้จากแม่ทัพใหญ่ฉินสูญหายไปท่ามกลางความโกลาหล นางก็รู้สึกปวดใจมากเสียจนไม่อาจปล่อยให้เรื่องราวเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้

……

ในคุกแห่งหนึ่ง

มีเสียงแผดร้องดังขึ้น

ทว่าก็มาพร้อมกับเสียงร่ำร้องด้วยความอยุติธรรม "ท่านอ๋อง กระหม่อมเป็นแค่พ่อค้าที่ประกอบกิจการเล็ก ๆ เท่านั้นจริง ๆ ถึงแม้ว่าจะพอรู้วรยุทธบ้าง แต่ก็เป็นแค่วรยุทธแมวสามขา ท่านอ๋อง! ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

ฟู่เฉินหวนไพล่มือเอาไว้ข้างหลังและไม่มีแม้แต่เวลาที่จะเปลี่ยนอาภรณ์ แววตามืดมนแต่กลับไม่สั่งให้หยุดมือเลยสักนิด

แส้ติดตะขอแหลมกับน้ำเกลือกระหน่ำใส่บุรุษผู้มีแผลเป็นอย่างหนักหน่วง

เสียงแผดร้องดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

สากระคายบาดหูยิ่งนัก

น้ำเสียงเยียบเย็นประดุจน้ำแข็งของฟู่เฉินหวนดังขึ้นท่ามกลางเสียงลงแส้ "ข้าอยากรู้ว่าวันนั้นผู้ใดสั่งให้ดิ่งพระชายาลงแม่น้ำ"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ เขาก็แววตาดำมืดทั้งยังสัมผัสได้ถึงโทสะตรงหว่างคิ้วอีกต่างหาก

"ลั่วชิงยวน! นางทำลายงานของข้าอีกแล้ว!" ฟู่เฉินหวนโกรธจัด

ซูโหยวขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า "ท่านอ๋อง บางทีพวกเราน่าจะจับมันมาไต่สวนพ่ะย่ะค่ะ"

ฟู่เฉินหวนก้าวออกมาแล้วเดินจากไป "ผลการพิจารณาคดียังไม่ออกมา พอพวกมันได้ยินว่าหลิวฮุ่ยเซียงตายแล้ว พวกมันก็พากันสารภาพว่าหลิวฮุ่ยเซียงเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ คนตายไม่อาจพูดอะไรได้และไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์อีกต่างหาก!"

นับตั้งแต่ตอนที่เข้ามาในตำหนักแล้วได้ยินลั่วชิงยวนบอกว่าหลิวฮุ่ยเซียงตายแล้ว เขาก็รู้สึกย่ำแย่นัก

บุรุษผู้มีแผลเป็นไม่พูดอะไรสักคำนับตั้งแต่ตอนที่ถูกไล่ล่ากระถูกโดนจับตัวส่งกลับมา แต่หลังจากได้ยินข่าวว่าหลิวฮุ่ยเซียงตายแล้ว จู่ ๆ กลับร่ำร้องด้วยความอยุติธรรม

ตอนนั้นพวกมันก็แอบสมรู้ร่วมคิดเรื่องที่จะสารภาพกันแล้ว!

ซูโหยวรู้สึกสับสน "ท่านอ๋อง กระหม่อมไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกมันถึงคิดว่าแค่ใส่ความหลิวฮุ่ยเซียงเพราะอีกฝ่ายตายไปแล้ว พวกมันก็จะรอดตัวไปได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ?"

ฟู่เฉินหวนหรี่ตาเล็กน้อยแล้วมองไปข้างหน้าพลางค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "เพราะความตายของหลิวฮุ่ยเซียงหมายความว่าเรื่องทั้งหมดนี้จบสิ้นลงแล้วไงเล่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังย่อมต้องช่วยพวกมันได้อย่างแน่นอน!"

ซูโหยวสะดุ้งตกใจ

แน่นอนว่ามีคนรับใช้เข้ามารายงานในเวลาต่อมา…