ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 236

"ท่านอ๋อง ใต้เท้าเฝิงแห่งจวนผู้ว่าราชการมณฑลมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็หน้าเปลี่ยนสี

ซูโหยวเองก็ขมวดคิ้ว "ใต้เท้าเฝิงมาที่นี่ด้วยเหตุใดกัน..."

ฟู่เฉินหวนก้าวเท้าเดินออกไป

จากนั้นก็เห็นใต้เท้าเฝิงอยู่หน้าห้องโถง ใต้เท้าเฝิงตลบแขนเสื้อแล้วเดินยิ้มเข้ามาหา "ท่านอ๋อง พักนี้เป็นอย่างไรบ้าง? อาการของท่านเป็นอย่างไรบ้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ?"

ฟู่เฉินหวนค่อย ๆ นั่งลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง "ใต้เท้าเฝิงมาถึงที่นี่คงไม่ใช่เพราะเป็นห่วงอาการของข้ากระมัง?"

ใต้เท้าเฝิงยืนอยู่ตรงหน้าฟู่เฉินหวนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วเอ่ยพลางยิ้ม "่ท่านอ๋อง กระหม่อมมิได้ปิดบังท่านเลย!"

"กระหม่อมหาได้เอ่ยวาจาอ้อมค้อมแต่อย่างใดไม่ กระหม่อมมาคราวนี้เพราะท่านอ๋องจับคนไป"

ฟู่เฉินหวนนั่งนิ่งด้วยสีหน้าเย็นชา

ใต้เท้าเฝิงกล่าวต่อไปอีกว่า "คนในครอบครัวของพวกเขามาแจ้งกับทางการว่า พวกเขาโดนจับตัวไปโดยไร้เหตุผล"

"อีกอย่าง... ก็มีข่าวจากวังหลวงว่าคดีฆาตกรรมของพระชายาปิดลงแล้ว ไม่อนุญาตให้มีการไต่สวนอีกต่อไป เพราะฉะนั้นขอท่านอ๋องได้โปรดปล่อยคนพวกนี้ไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

น้ำเสียงของใต้เท้าเฝิงออกจะจนใจอยู่บ้าง

ฟู่เฉินหวนแววตาดำมืดพลางเลิกคิ้ว "ปิดคดีแล้วรึ? ปิดคดีตั้งแต่เมื่อใดกัน? ไยข้าถึงไม่รู้เรื่องเลยเล่า?"

ใต้เท้าเฝิงรู้สึกตกใจอยู่บ้างแล้วอธิบายให้ฟังว่า "ท่านอ๋อง ท่านยังมิทราบหรือพ่ะย่ะค่ะ? วันนี้พระชายาเข้าวัง ไทเฮาก็จัดการหลิวฮุ่ยเซียงและพระชายาเองก็ยินดีจบเรื่องแล้วทำราวกับว่าไม่เคยเกิดเรื่องอันใดขึ้น"

"พระชายาทำเช่นนี้ลงไปเพราะนางเกรงว่าจะทำให้ท่านอ๋องกับเจ้ากรมหลิวต้องผิดใจกัน"

ฟู่เฉินหวนสายตาเย็นชายิ่งนัก เมื่อเห็นว่าหลังจากจับตัวคนได้แล้ว เขาก็จะสามารถไต่สวนหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ออกมาได้ แต่ลั่วชิงยวนกลับตัดสินใจที่จะแก้เผ็ดจนเลยเถิดถึงขั้นนำเรื่องไปทูลฟ้องไทเฮา!

ทำลายแผนการของเขาจนหมดสิ้น!

"เหลวไหลทั้งเพ! หลิวฮุ่ยเซียงตายไปทั้งคน ข้ากับเจ้ากรมหลิวจะยังปรองดองกันได้เช่นเดิมอยู่อีกหรือ?"

เรื่องล้างแค้นให้กับการตายของบุตรสาวจะสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้เช่นนั้นหรือ?

ใต้เท้าเฝิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วนพลางกล่าวว่า "ท่านอ๋อง พระชายาให้สัญญาว่าจะไม่ติดใจเอาความอีก อย่างไรเสียหลิวฮุ่ยเซียงก็ตายไปแล้ว คงไม่เหมาะที่ท่านอ๋องจะตามสืบคดีต่อไปพ่ะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมเองก็มาที่นี่เพราะได้รับพระบัญชา ถ้าหากท่านอ๋องยังคงกักขังคนเอาไว้ต่อไป กระหม่อมก็หมดคำอธิบายแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"คนในตระกูลของคนพวกนั้นกำลังจะบุกเข้ามาในคุกของจวนผู้ว่าราชการมณฑล"

เมื่อกลับมาถึงเรือนชั้นใน ฟู่เฉินหวนก็ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ใช้บทลงโทษขั้นรุนแรงซะ!"

ซูโหยวจึงตอบรับว่า "รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!"

……

มีเสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นในห้อง

เมื่อเฉียงเวยเดินเข้ามาในห้องก็เห็นลั่วเยวี่ยอิงกำลังร่ำไห้อยู่หน้ากระจก

ตอนที่ลั่วเยวี่ยอิงเห็นนางเดินเข้ามา ก็รีบสวมผ้าคลุมปิดบังหน้าตาเอาไว้

เฉียงเวยปลอบโยนนางว่า "คุณหนูรอง ไม่ต้องเสียใจไปหรอกเจ้าค่ะ ทายาทุกวันก็จะดีขึ้นเอง"

ลั่วเยวี่ยอิงเช็ดน้ำตา "เจ้าไม่เข้าใจหรอก"

เพราะใบหน้าของนางเกิดบาดแผลจึงทำให้ท่าทีที่ท่านอ๋องมีต่อนางเปลี่ยนไปมากทีเดียว นางยังอยู่ในตำหนักได้หรือไม่?

"แน่นอนว่าบ่าวย่อมไม่รู้อะไรมากนัก แต่บ่าวรู้ว่าพระชายาต้องรับผิดชอบทุกอย่างเจ้าค่ะ!" เฉียงเวยเอ่ยบริภาษ