ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 257

ลั่วชิงยวนรู้สึกประหลาดใจ "บัวมรกตเหมันต์"

นี่คือพิษประหลาดที่ยากจะพบในใต้หล้าซึ่งบันทึกอยู่ในตำราโบราณเท่านั้น นางไม่เคยเห็นบัวมรกตเหมันต์ของจริงมาก่อนเลย

"แลกเปลี่ยนกับการที่เจ้ากำจัดสวี่ชิงหลินกับคนของมันเพื่อให้แน่ใจได้ว่าซ่งเชียนฉู่จะปลอดภัย จากนั้นก็มอบตัวนางให้ข้าโดยไร้ซึ่งรอยขีดข่วน"

ช่างใจคอกว้างขวางนัก!

ลั่วชิงยวนรู้สึกแปลกใจนัก

พิษจากกลีบดอกเหล่านี้เพียงพอให้จัดการกับสวี่ชิงหลินและคนของมันได้แล้ว!

"ได้เลย ตกลงตามนั้น!"

ของล้ำค่าเช่นนั้น ยิ่งมีมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ลั่วชิงยวนห่อบัวมรกตเหมันต์เอาไว้ในผ้าเช็ดมือแล้วออกไปจากถ้ำ

ตามที่บันทึกเอาไว้ในตำราโบราณ บัวมรกตเหมันต์จะเบ่งบานเพียงครั้งเดียว เมื่อดอกบานและสร้างฝักบัวขึ้นมาแล้ว เม็ดบัวที่อยู่ข้างในนั้นก็จะเป็นโอสถหายากในใต้หล้า ต่อให้เป็นผู้ที่มีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็สามารถเอากลับมาจากประตูนรกได้

ดูเหมือนว่าบัวมรกตเหมันต์ดอกนี้จะสร้างฝักบัวในช่วงคิมหันตฤดู ทว่าตอนนี้กลับถูกเด็ดออกมาเสียก่อน

แต่การที่ได้รับบัวมรกตเหมันต์มาก็นับว่าโชคดีมากแล้ว!

คนเราไม่ควรละโมบเกินไป

ลั่วชิงยวนเดินลงมาจากเขาที่แวดล้อมไปด้วยความเงียบสงัด นอกเหนือไปจากสายลมหนาวเหน็บที่ชวนให้นางกายาสั่นสะท้านแล้ว ก็ไม่มีใครมาทำให้อึดอัดใจอีก

เรือนหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ในลานจุดไฟสว่างไส ลั่วชิงยวนใช้แสงจันทร์นำทางจนพบหนทางแล้วเดินลงเขามาถึงนอกลานเรือน

หลังจากแอบฟังอยู่นานจนแน่ใจว่าไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นใดอีก นางก็ค่อย ๆ เข้ามาในลานจนมาถึงห้องของตนเอง

จือเฉานั่งอยู่ในห้องเพราะข่มตาหลับไม่ลง เมื่อคิดว่าถ้าพรุ่งนี้ยังไม่กลับมาอีก นางก็จะกลับเข้าเมืองไปหาท่านอ๋อง

ถ้าหากท่านอ๋องไม่ยอมช่วยเหลือ นางก็จะไปหาท่านมหาราชครูลั่ว หรือถ้ายังไม่ได้ผลอีก นางก็จะไปหาแม่ทัพใหญ่ฉิน

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเงาปรากฏขึ้นนอกประตู จือเฉาจึงกระโดดผลุงด้วยความหวาดกลัว "ใครน่ะ!"

"ข้าเอง"

"เช่นนั้นท่านเห็นงูยักษ์ตนนั้นหรือไม่?" ซ่งเชียนฉู่ถามด้วยท่าทีเป็นกังวล

ลั่วชิงยวนพยักหน้า เมื่อเห็นซ่งเชียนฉู่มีสีหน้าหวาดกลัวทั้งยังกระวนกระวายใจ นางก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้ซ่งเชียนฉู่ฟังอย่างไรดี

"อย่าห่วงไปเลย เมื่อชาติก่อนเจ้ากับงูตนนั้นอาจจะมีวาสนาต่อกัน ดังนั้นมันถึงได้ตามพัวพันเจ้าและไม่น่าจะทำร้ายเจ้าหรอก!"

ทันทีที่ลั่วชิงยวนพูดจบ ซ่งเชียนฉู่ก็พลันหน้าเปลี่ยนสี

อีกฝ่ายคว้าแขนเสื้อของนางเอาไว้ด้วยท่าทีร้อนรนกังวลใจ

"มีเรื่องกระไรเช่นนั้นหรือ?" ลั่วชิงยวนถามด้วยความเป็นห่วง

ซ่งเชียนฉู่ขมวดคิ้วมองนางแล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "แม่นางลั่ว ข้าไม่คาดคิดเลยว่าท่านจะเก่งกาจถึงขั้นล่วงรู้เรื่องนี้ด้วย"

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกประหลาดใจ "เจ้ารู้เรื่องนี้มานานแล้วหรือ?"

ซ่งเชียนฉู่ผงกศีรษะ "อันที่จริงแล้ว ข้ามีเรื่องปิดบังท่านอยู่"

"หลังจากข้าบอกท่านแล้ว ท่านต้องช่วยข้านะ! มันจะฆ่าข้า!"