ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 262

ตอนที่ฟู่เฉินหวนพาคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในถ้ำ เขาก็เห็นลั่วชิงยวนที่กำลังนอนอยู่ตรงมุมหนึ่งได้ทันที

เขารีบเดินเข้าไปช่วยประคองให้นางลุกขึ้นด้วยท่าทีร้อนใจ "ลั่วชิงยวน! ฟื้นสิ!"

ฟู่เฉินหวนตรวจดูการหายใจเพื่อยืนยันว่านายยังมีชีวิตอยู่หรือไม่!

จากนั้นเขาก็รีบอุ้มลั่วชิงยวนออกไปจากถ้ำแล้วออกคำสั่งว่า "ตรวจสอบที่นี่ให้ละเอียด เมื่อสักครู่นี้มีความเคลื่อนไหวค่อนข้างเยอะทีเดียว ดูซิว่ายังมีผู้ใดอยู่อีกหรือไม่"

เซียวชูตอบว่า "พ่ะย่ะค่ะ!"

ทันใดนั้นฟู่เฉินหวนก็อุ้มลั่วชิงยวนออกมาจากถ้ำด้วยท่าทีร้อนใจ จากนั้นก็ลงเขามาถึงเรือนแห่งหนึ่ง

จือเฉากำลังนั่งอยู่ตรงขั้นบันไดหิน เพื่อรอคอยให้พระชายากับแม่นางซ่งกลับมา

แต่นางกลับไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นท่านอ๋องที่กำลังรอคอยอยู่!

มิหนำซ้ำยังอุ้มพระชายามาอีกด้วย!

"ทะ… ท่านอ๋อง ไฉนพระองค์ถึงเสด็จมาที่นี่ได้เพคะ?" จือเฉารู้สึกตกใจมากเสียจนต้องรีบลุกขึ้น

แต่เมื่อนางเห็นพระชายาหมดสติและกระอักโลหิตอยู่ในอ้อมแขนของท่านอ๋อง จือเฉาก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

"ไปเอาน้ำร้อนมา"

"เพคะ!"

เมื่อฟู่เฉินหวนอุ้มลั่วชิงยวนเข้ามาในห้อง จือเฉาก็รีบไปเอาน้ำร้อนแล้วเติมถ่านเข้าไปเพื่อทำให้ทั้งห้องอบอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว

เดิมทีฟู่เฉินหวนเกรงว่าลั่วชิงยวนอาจจะกระดูกซี่โครงหัก แต่หลังจากตรวจดูแล้ว เขาก็โล่งอกที่รู้ว่ากระดูกไม่เป็นอะไร มีเพียงแค่รอยขีดข่วนและแผลบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จือเฉาเช็ดคราบโลหิตและสิ่งสกปรกออกไปจากใบหน้าของลั่วชิงยวน

ฟู่เฉินหวนนั่งอยู่บนตั่งนุ่มพลางรินชาถ้วยหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ลั่วชิงยวนถูกพวกชาวบ้านจับไปเซ่นสังเวยให้แก่เทวาภูผา ไฉนเจ้าถึงไม่รายงานให้ทราบ?"

นับตั้งแต่เกิดเรื่องเซ่นสังเวยให้แก่เทวาภูผ่าก็ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่จือเฉาก็ยังคงอยู่แต่ในจวน มิได้ไปที่ใดเลย

จือเฉาคิดว่าลั่วชิงยวนจะต้องกลับมาแน่ เช่นนั้นหรืออย่างไรกัน นางถึงได้เอาแต่รอคอยนางอยู่นอกเรือน?

ความคาดเดาเช่นนั้นทำให้ความสงสัยในใจของฟู่เฉินหวนยิ่งทบทวีขึ้นมา

จือเฉาพูดโป้ปดไม่เก่งนัก เมื่อนางถูกถามเช่นนี้เข้าก็ตื่นตระหนกแล้วพูดจาอึกอักขึ้นมาทันทีว่า "บะ... บ่าวนึกว่าท่านอ๋องจะมิสนใจความเป็นความตายของพระชายาเพคะ"

"ขอบคุณท่านอ๋องที่ช่วยชีวิตหม่อมฉันเอาไว้เพคะ!"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ ทีแรกเขาก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างที่สตรีผู้นี้ยอมขอบคุณตน

แต่ชั่วครู่ต่อมา วาจาเย็นชาของนางก็ราวกับมีดคมกรีบที่จู่โจมใส่เขา…

"สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างไกล ทั้งยังไม่มีสุราอาหารชั้นเลิศมาคอยรับรองท่านอ๋อง หากท่านอ๋องไม่มีอันใดแล้ว ก็เชิญเสด็จกลับไปก่อนเถิด"

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วพลางคิดว่าเขาต้องบ้าไปแล้วจริง ๆ ที่มาถึงที่นี่เพื่อช่วยเหลือนางเป็นพิเศษ แต่นางกลับไม่ซาบซึ้งใจเลยสักนิด

"เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ข้ามิได้มาเพราะเจ้า" หลังจากฟู่เฉินหวนเอ่ยเช่นนี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง

ลั่วชิงยวนตะลึงงันอยู่บ้าง ทั้งยังรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

แต่พอนึกดูอีกที ฟู่เฉินหวนมิได้มาเพราะนาง แต่เขาอาจจะมาเพราะสวี่ชิงหลินกับพรรคพวกของมันใช่หรือไม่?

ฟู่เฉินหวนเดินไปที่ลานแล้วสั่งผู้ที่ติดตามมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไปที่หมู่บ้านแล้วตรวจสอบให้ดีว่าผู้ใดที่เสนอความคิดให้จับตัวลั่วชิงยวนไปเซ่นสังเวยให้แก่เทวาภูผา"

เขาไม่อาจเข้าไปแทรกแซงพิธีเซ่นสังเวยของคนในหมู่บ้านนี้ได้ แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่กล้าแตะต้องคนของตำหนักอ๋องผู้สำเร็จราชการ ก็เท่ากับรนหาที่ตาย!

ลั่วชิงยวนที่อยู่ในห้อง เริ่มที่จะกระอักกระไอด้วยท่าทีอ่อนเปลี้ยเพลียแรง