ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 269

ซ่งเชียนฉู่ร้องอุทานพร้อมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี "ท่านทราบเรื่องนี้ด้วยหรือเจ้าคะ?"

เสียงอุทานของซ่งเชียนฉู่ดึงดูดความสนใจของหลาย ๆ คนรอบตัวนาง และทันใดนั้นก็มีคนรีบเข้ามามุงดูเรื่องตื่นเต้น

เถ้าแก่โรงน้ำชาเข้ามาฟังไปเรื่อยเปื่อยพลางเอามือไพล่หลังเอาไว้

ลั่วชิงยวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แม่นาง เร็ว ๆ นี้ตระกูลของเจ้ากำลังเตรียมงานมงคลอยู่ใช่หรือไม่?"

ซ่งเชียนฉู่ผงกศีรษะด้วยท่าทางตื่นเต้น "ใช่ ใช่เจ้าค่ะ เรื่องนี้ท่านก็รู้ด้วยหรือเจ้าคะ?"

"แม่นาง วันนี้จงไปตรวจดูหลุมศพของผู้ล่วงลับสักหน่อย หากมีสิ่งใดในชีวิตที่ยังมิได้เอาไปก็เผาไปด้วยกันเลยเป็นดีที่สุด หากเจ้าคิดจะจัดงานมงคลให้เลื่อนไปอีกสองเดือนจะดีกว่า"

ลั่วชิงยวนกุเรื่องขึ้นมาทั้งเพ

ลั่วชิงยวนเองก็คืนถุงเงินหนักอึ้งกลับคืนไปให้ซ่งเชียนฉู่พลางกล่าวว่า "เมื่อเจ้ากลับไปจัดการธุระเรียบร้อยแล้ว หากเจ้ามีจิตศรัทธาค่อยมอบเงินให้ข้าก็ได้"

เมื่อซ่งเชียนฉู่ได้ยินเช่นนี้ นางก็รู้สึกดีใจเป็นล้นพ้น "จริงหรือเจ้าคะ? ขอบคุณท่านอาจารย์ยิ่งเจ้าค่ะ!"

หลังจากซ่งเชียนฉู่พูดจบ นางก็รีบจากไป

จือเฉาฉวยโอกาสเรียกขานออกไปว่า "ท่านอาจารย์ของพวกเราทำนายโชคชะตา ถ้าไม่แม่น พวกเราไม่คิดเงิน! เร่เข้ามา ๆ!"

ดังนั้นเถ้าแก่โรงน้ำชาจึงยกน้ำชามาให้อีกกาแล้วนั่งลงกับโต๊ะพร้อมยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านอาจารย์เป็นผู้วิเศษใช่หรือไม่? ท่านช่วยดูดวงให้ข้าด้วยได้หรือไม่?"

เขาคิดว่าในเมื่อไม่แม่นก็ไม่คิดเงิน อีกอย่างกิจการก็ซบเซา เช่นนั้นเขาคุยด้วยสักพักก็ไม่เสียหายอะไรสักหน่อย

ลั่วชิงยวนยิ้มให้ "เถ้าแก่อยากดูดวงการเงินใช่หรือไม่?"

เมื่อเถ้าแก่ได้ยินเช่นนี้ก็ให้รู้สึกประหลาดใจแล้วรีบผงกศีรษะ "ใช่แล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ข้าทำมาหมดทุกอย่างแล้ว ในที่สุดข้าก็ซื้อร้านแห่งนี้มาเปิดกิจการในราคาถูก แต่กิจการก็ยังซบเซาจนข้าแทบจะหาเงินได้มิพอยังชีพ"

ลั่วชิงยวนทำนายดวงชะตาให้เขา จากนั้นก็ลุกขึ้นมองไปทางโรงน้ำชาพลางกล่าวว่า "เถ้าแก่ ดวงการเงินของท่านก็น่าจะดี แต่กลับมีเงินทองรั่วไหล"

"ตำแหน่งที่ตั้งของร้านแห่งนี้เองก็ฮวงจุ้ยไม่เลวเลยทีเดียว ทว่าประตูหน้าแคบส่วนประตูหลังกลับทอดไปสู่พื้นที่เปิดโล่ง ถ้าหากเงินทองมิสามารถไหลผ่านประตูได้ จักถูกสายลมพัดพาไป"

หลังจากเถ้าแก่ได้ยินเช่นนี้ เขาก็รู้สึกตกใจสุดขีดแล้วรีบถามว่า "เช่นนั้นต้องแก้ไขอย่างไรหรือขอรับ?"

ยุ่งง่วนกันมาจนถึงยามเย็น พวกนางก็เตรียมตัวปิดแผงและโรงน้ำชาก็กำลังจะปิดแล้วด้วย

เนื่องจากวันนี้จือเฉาช่วยเหลือเถ้าแก่ทำให้ได้เงินมากมาย เถ้าแก่จึงรีบกระวีกระวาดเชิญพวกนางสองคนให้อยู่รับประทานอาหารมื้อเย็น

แน่นอนว่าพวกนางสองคนไม่ลืมที่จะห่ออาหารกลับไปให้ซ่งเชียนฉู่ด้วย

"พระชายา วันนี้ยุ่งกันมาทั้งวันก็ยังมิได้เงินเลย หากพวกเขามิให้เงินพวกเรา ท่านคิดว่าพวกเราควรจักทำเช่นใดดีเจ้าคะ?" จือเฉาถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ไม่หรอก ถ้าคำทำนายได้ผล ย่อมหามีผู้ใดกล้าเบี้ยวไม่จ่ายเงินหรอก"

ซ่งเชียนฉู่ยิ้มพลางกล่าวว่า "วันรุ่งเมื่อข้าไปจ่ายเงิน ข้าคิดว่าจะต้องมีคนมาจ่ายเงินทีละคน ๆ แน่!"

วันนี้เป็นการแสดง มิหนำซ้ำผลการแสดงในคราวนี้ก็ออกมาดีมาก ๆ อีกต่างหาก

แต่เมื่อพวกนางเข้าเมืองมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ยังเหนือกว่าที่พวกนางคาดคิดเอาไว้

ชวนให้ตกตะลึงยิ่งนัก