ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 30

ขณะที่รับประทานอาหาร ลั่วชิงยวนก็ใช้ความคิดไปด้วย ลั่วไห่ผิงเชิญนักพรตเต๋ามาเพื่อขับไล่วิญญาณชั่วร้าย ด้วยท่าทางที่จริงจัง ราวกับว่าเขาคิดว่านางมีวิญญาณชั่วร้ายสิงอยู่จริง ๆ

หากเขามิได้มีความลับอะไร ทำไมเขาถึงคิดว่านางถูกวิญญาณร้ายสิงกัน? วิญญาณร้ายในจวนนี้มาจากที่ใด?

“จือเฉา ท่านอ๋องเสด็จกลับไปแล้วหรือยัง?”

จือเฉาพยักหน้า "ท่านอ๋องเสด็จกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเจ้าค่ะ ท่านอัครเสนาบดีบอกท่านอ๋องเกี่ยวกับให้นักพรตเต๋ามาทำพิธีขับไล่สิ่งชั่วร้ายที่เกาะพระชายาอยู่ แล้วจึงจะมอบพระชายาที่เป็นปกติกลับคืนให้แก่ท่านอ๋องเจ้าค่ะ"

ลั่วชิงยวนเลิกคิ้วขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ "เจ้าคิดว่าตอนนี้ข้าไม่ปกติอย่างนั้นรึ?"

ผิดปกติตรงไหนกัน เพียงเพราะนางทวงถามสมบัติของแม่อย่างนั้นหรือ?

สิ่งนี้ทำให้นางแน่ใจมากยิ่งขึ้น ลั่วไห่ผิงทำอะไรผิดไว้เป็นแน่! เขาถึงได้กลัวเรื่องที่เกี่ยวข้องกับแม่ของนาง

“บางทีอาจเป็นเพราะพระชายาบอกว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กระมังเจ้าคะ ห้ามพูดคำนี้ออกมาอีกเด็ดขาดนะเจ้าคะ หากท่านไม่มีบ้าน อีกทั้งตำหนักอ๋องก็...” เมื่อถึงเวลานั้น อาจจะต้องใช้ชีวิตข้างถนนจริง ๆ ก็ได้

ลั่วชิงยวนยิ้มเบา ๆ "ข้ายังมิกลัวเลย แล้วเจ้าจะกลัวทำไมเล่า"

"ข้าดวงแข็งยิ่งนัก" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนาง

อาจารย์เคยกล่าวไว้ว่า ในโลกนี้มีคนจำนวนมากที่เก่งเรื่องฮวงจุ้ย ยิ่งเก่ง อายุก็ยิ่งสั้น เพราะความลับสวรรค์เปิดเผยมิได้ สำหรับตำแหน่งนักบวชระดับสูงแห่งแคว้นหลี่ นอกจากจะต้องมีความสามารถแล้ว ยังต้องดวงแข็งอีกด้วย เพราะสิ่งที่นักบวชแห่งแคว้นหลี่ทำนั้น ไม่เป็นที่ยอมรับของกฎแห่งสวรรค์ การเปลี่ยนชะตากรรมฟ้าดินจะต้องถูกสวรรค์ลงโทษ นักปราชญ์ในอดีตจึงไม่มีใครถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา

เหตุผลที่อาจารย์เลือกนาง นั้นเพราะว่านางดวงแข็ง น่าเสียดายที่อาจารย์หายตัวไปก่อนอายุสามสิบ จนถึงวันนี้ก็ยังมิได้ข่าวคราว นางจึงต้องเข้ารับตำแหน่งนักบวชระดับสูงตั้งแต่ยังเยาว์วัย และใคร ๆ ต่างก็พูดว่า การลงโทษจากสวรรค์ที่เป็นของอาจารย์ตกมาอยู่ที่นาง นางไม่เคยใส่ใจกับเรื่องเหล่านี้ จนกระทั่งนางเสียชีวิตอย่างอนาถ

ในช่วงเวลาแห่งความตาย ยังเคยบ่นว่า อาจารย์หนีไปแล้ว ยังให้นางต้องมารับโทษแทนเช่นนี้

แต่ท้ายที่สุด นางก็ได้เกิดใหม่ในร่างของลั่วชิงยวนอีกครั้ง ร่างกายมอดไหม้แต่ดวงวิญญาณนั้นยังมิดับสลายไป ซึ่งนั่นยืนยันสิ่งที่อาจารย์เคยกล่าวไว้ นางดวงแข็งจริง ๆ เสียด้วย

อย่างไรก็ตาม หากนางยังมีโอกาสได้พบกับอาจารย์ในชีวิตนี้ นางจะต้องถามกลับให้ได้ว่า อาจารย์ต้องการหลีกเลี่ยงการลงโทษจากสวรรค์จึงได้หนีไปใช่หรือไม่

……

"ดีมาก เมื่อข้ากลับมา ข้าจะตอบแทนเจ้าด้วยหายนะนองเลือดนี้เอง" ลั่วชิงยวนกล่าวอย่างสบาย ๆ

นักพรตเต๋าจอมหลอกลวงกลัวมากจนขาอ่อนแรง “โธ่ แม่นาง แก้ไขสิขอรับ! แก้ไข!”

“เข้าใจแล้ว แก้ไขหายนะนองเลือดอีกครั้งหนึ่ง”

ลั่วชิงยวนเดินออกจากเรือนพร้อมกับจือเฉา ในขณะนี้ทั้งจวนถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ เงียบเสียจนน่าขนลุก ไม่มีใครเดินเตร็ดเตร่อยู่ด้านนอกเลย

นางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ลดเสียงลง ทั้งสองต่างระแวดระวัง และรีบออกจากประตูคจวนอัครเสนาบดีไปอย่างรวดเร็ว

ห่างออกไปห้าสิบเมตร มีรถม้าอยู่จริง ๆ

ทั้งสองเข้าไปในรถม้าอย่างรวดเร็ว และลั่วชิงยวนก็ขับรถม้าไปที่ประตูเมืองทันที

จือเฉาไม่เคยทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้มาก่อน นางกระวนกระวายตลอดทาง จนกระทั่งออกจากเมือง นางถึงได้ผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย