ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 321

เมื่อลั่วชิงยวนกลับมาที่ร้านก็เห็นซ่งเชียนฉู่กำลังดูแลเฉินเซี่ยวหานที่อยู่บนเตียงนอน

"ชิงยวน รัฐทายาทเฉินผู้นี้..." ซ่งเชียนฉู่รู้สึกกังวลใจยิ่งนัก

ลั่วชิงยวนจึงปลอบโยนนางว่า "น่าจะไม่เป็นอันใดหรอก ข้าไม่คิดว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จะวางแผนเล่นงานเขา เพราะเขาหาได้มีส่วนพัวพันกับเรื่องของเจ้าอย่างลึกซึ้ง เขาแค่บังเอิญยื่นมือเข้าช่วยเหลือ มิน่าจะเกิดเรื่องขึ้นหรอก"

นางไม่เข้าใจเลย

จากนั้นนางก็ดึงตัวซ่งเชียนฉู่ออกมานอกห้องแล้วถามว่า "ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า วันนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นระหว่างเจ้ากับเขากันแน่? เจ้าชอบเขาจริง ๆ รึ?"

เรื่องนี้ออกจะรวดเร็วเกินไปแล้ว!

ซ่งเชียนฉู่ก้มหน้าพลางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีขัดเขินว่า "ข้ามิรู้ว่าเป็นความชอบหรือไม่ แต่... ข้าก็รู้สึกชอบเขามากอยู่ดี"

ลั่วชิงยวนเหลือบมองนางด้วยท่าทีจนใจ "ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าก็แค่ชอบคนที่สามารถปกป้องเจ้าได้! สาเหตุที่ทำให้เจ้าถูกสวี่ชิงหลินหลอกเอาก็เพราะเขามักปกป้องเจ้าอยู่เสมอ จากนั้นเจ้าก็เกิดความรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจ!"

"ไฉนท่านต้องเอ่ยถึงมันด้วย! ข้าถูกมันหลอกลวงก็จริง แต่เมื่อข้ารู้ว่ามันเป็นคนเช่นไร ข้าก็ตัดขาดโดยมิหลงเหลือความรู้สึกแม้แต่น้อย!"

ซ่งเชียนฉู่กล่าวด้วยความมั่นใจ

หลังจากลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกโล่งอก ซ่งเชียนฉู่เป็นผู้ที่มีความคิดอ่านแจ่มชัด

บางทีอาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายพบเจอเรื่องผิดปกติมาตั้งแต่เมื่อครั้งเยาว์วัย ดังนั้นจึงขาดความรู้สึกปลอดภัย และมีแนวโน้มที่จะเกิดความรู้สึกชอบผู้ที่ปกป้องตนได้

แต่จะใช่หรือไม่ อีกฝ่ายก็รู้สึกตัวแล้ว

หลังจากนึกถึงเรื่องนั้น นางจึงไม่เป็นกังวลเรื่องการปรากฏตัวของรัฐทายาทเฉินผู้นี้ เพราะดูเหมือนว่าเขาจะมีแรงจูงใจแอบแฝง

……

ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองหลวง

"พรวด…" จู่ ๆ สตรีผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนโต๊ะก็พลันกระอักโลหิตออกมา

"ฉิงเอ๋อร์!" เหยียนผิงเซียวพุ่งตัวเข้ามาประคองหญิงสาวเอาไว้ "เจ้าเป็นกระไรหรือไม่? ให้ข้าตามหมอมาดีหรือไม่?"

สตรีผู้นั้นเช็ดโลหิตตรงมุมปากแล้วคว้าแขนของเขาไว้ "ไม่! หมอรักษามิได้หรอก"

เหยียนผิงเซียวมองหุ่นเชิดที่แหลกละเอียดและธูปที่หักอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าขรึมเคร่ง "คู่ต่อสู้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"

จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูแล้วลั่วชิงยวนก็เปิดร้าน เมื่อนางเห็นฟู่เฉินหวนก็รู้สึกประหลาดใจสุดขีด "ท่านอ๋อง ท่านมิควรกระทำตัวไร้ยางอายเช่นนี้"

แต่ฟู่เฉินหวนกลับยิ้มแย้มไม่ใส่ใจแล้วนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสง่างาม "ตัวข้าผู้เป็นอ๋องเป็นคนรักษาคำพูดมาโดยตลอด หากบอกว่าจะมาก็ต้องมาสิ"

ลั่วชิงยวนไม่สนใจเบาแล้วกลับไปที่เรือน นางต้องคอยป้องกันมิให้ฟู่เฉินหวนพบจือเฉาเข้า

น่าเสียดายที่ในยามนี้เอง จู่ ๆ ข้างนอกก็บังเกิดเสียงดังอึกทึกครึกโครม

จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งอยู่นอกร้าน เมื่อลั่วชิงยวนออกมาก็เห็นคนจากทางการ!

คนกลุ่มนั้นมีจำนวนอย่างน้อย ๆ ก็นับร้อยคน จากนั้นพวกเขาก็ล้อมทั้งร้านเอาไว้ราวกับพยายามที่จะจับกุมตัวนักโทษคดีอุกฉกรรจ์

ใต้เท้าผู้หนึ่งเอ่ยถามเสียงเย็นชาขึ้นมาว่า "เจ้าเป็นเถ้าแก่ร้านนี้ใช่หรือไม่?"

"ใช่ขอรับ ไม่ทราบว่าใต้เท้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใด?"

ใต้เท้าผู้นั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นว่า "ตระกูลเฉินแจ้งทางการว่าเจ้าวางแผนที่จะสังหารรัฐทายาทเสนาบดีฝ่ายเหนือ! รีบส่งตัวรัฐทายาทมาเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นพวกเราก็คงต้องควบคุมตัวเจ้าให้ทางการ!"

คนกลุ่มหนึ่งพลันล้อมลั่วชิงยวนเอาไว้ทันที