ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 338

ใกล้เทศกาลโคมไฟ ในเมืองยิ่งอยู่ยิ่งคึกคัก ลั่วชิงยวนดเองก็แขวนโคมไฟไว้ที่หน้าร้านของตนหลายใบเพื่อให้ดูครึกครื้นขึ้น

หรงอี้เฉี่ยนชอบเล่นไพ่ ดวงของนางนับวันยิ่งอยู่ยิ่งดี จึงเรียกลูกค้ามาให้ลั่วชิงยวนได้ไม่น้อย

มักมีรถม้าโอ่อ่าขับเคลื่อนเข้ามาในตรอกฉางเล่อแบบวันเว้นวัน เพื่อมาเชิญลั่วชิงยวน

หากที่ตรอกฉางเล่อมีคนมีฐานะปรากฏ ต่างไปหาลั่วชิงยวนกันทั้งสิ้น

มิกล้าพูดว่ารู้จักกันทั้งเมืองหลวง แต่ในถนนที่ห่างออกไปจากตรอกฉางเล่อถึงสี่ห้าเส้น ไม่มีใครที่ไม่รู้จักท่านเซียนฉู่

นับตั้งแต่ที่ฟู่เฉินหวนเอาถุงหอมไป ลั่วชิงยวนก็ไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ ให้เขาอีกเลย มีหลาย ๆ ครั้งที่นางเมินเมื่อเขามา

จากนั้นฟู่เฉินหวนจึงไม่ค่อยได้มาที่นี่อีกต่อไป

เดิมทีนางคิดว่าจะผ่านฤดูเหมันต์นี้ไปได้อย่างราบรื่น

ไหนเลยจะคิดว่าเช้านี้จะมีคนใช้คนหนึ่งส่งเทียบเชิญมาให้นาง

“ท่านเซียน​ฉู่ อีกเจ็ดวันคุณหนูในจวนข้าน้อยจักแต่งงาน จึงมาเชิญท่านให้ไปดื่มเหล้ามงคล”

ได้ยินดังนี้ ลั่วชิงยวนรู้สึกตะลึง “คุณหนูจวนเจ้ารึ?”

นางเปิดเทียบเชิญดู

ก็รู้สึกตกตะลึง

ลั่วหลางหลางแต่งงาน!

เมื่อมองลงไปอีก เจ้าบ่าวชื่อฟ่านซานเหอ

มิใช่เฉินเซี่ยวหาน

วันนั้นลั่วหลางหลางมาให้นางทำนายพรหมลิขิตเป็นการส่วนตัว แต่ไม่มีประโยชน์นัก

“เหตุใดจึงกะทันหันเช่นนี้?” คิ้วของลั่วชิงยวนขมวดแน่น มิอยากเชื่อว่าหลางหลางจะออกเรือนเร็วเช่นนี้

คนใช้ยิ้มตอบ “ด้านตระกูลฟ่านเองก็รีบ เตรียมการมาครึ่งเดือนแล้ว มิถือว่ากะทันหันขอรับ”

“ท่านเซียนฉู่เป็นแขกคนสำคัญที่คุณหนูกำชับแล้วกำชับอีก ท่านต้องมาให้ได้หนาขอรับ!”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ได้ ข้าจักไป”

อย่างไรท่านมหาราชครูลั่วก็เป็นอาจารย์เขา เขาคงมิอยากขัดคำขอของท่านมหาราชครูลั่ว

แต่นางมิได้อยู่ในจวนนอกเมืองแล้ว หากฟู่เฉินหวนไปหา นางก็ความแตกน่ะสิ

“ทำอย่างไรดีเจ้าคะพระชายา?” จือเฉาเองก็เป็นกังวล

เวลานี้ซ่งเชียนฉู่เดินออกมาบิดขี้เกียจพอดี “กระไรทำอย่างไรดี เกิดเรื่องอันใดขึ้นแต่เช้าหรือ?”

เห็นซ่งเชียนฉู่ ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วประเมินร่างของนาง

ลั่วชิงยวนจ้องจนซ่งเชียนฉู่ทำตัวมิถูก และตื่นจากความง่วงอย่างสิ้นเชิง

“ไฉนมองข้าเช่นนี้เล่า?”

แววตาของลั่วชิงยวนเป็นประกาย นางรีบเดินขึ้นหน้าจับแขนของซ่งเชียนฉู่ไว้ “ร่างของเจ้าและข้าตอนนี้ต่างกันมิมากนัก วันที่ลั่วหลางหลางแต่งงาน เจ้าปลอมเป็นเซียนฉู่ไปร่วมงานแทนข้าทีสิ”

ซ่งเชียนฉู่ได้ยินจึงรู้สึกตะลึง “ข้าปลอมเป็นท่านรึ? แล้วท่านเล่า?”

ลั่วชิงยวนยกเทียบเชิญขึ้นมาให้นางดูสองใบอย่างเอือมระอา หลังซ่งเชียนฉู่เห็นก็เข้าใจในทันที