ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 35

“นักพรตเต๋า สถานการณ์เป็นเยี่ยงไรบ้าง? ปราบวิญญาณร้ายได้หรือไม่? ” ลั่วไห่ผิงถามอย่างเคร่งขรึม

นักพรตเต๋าจอมหลอกลวงปาดเหงื่อแล้วพูดว่า “วิญญาณร้ายนี้ร้ายกาจนัก ข้าไล่นางออกจากจวนอัครเสนาบดีชั่วคราว ไม่มีอะไรแล้ว”

ได้ยินเช่นนี้ ลั่วไห่ผิงก็โล่งใจหน่อย มองไปทางห้องทันที แล้วพูดว่า “ลูกสาวของข้าล่ะ”

“เมื่อคืนนี้ลูกสาวของท่านก็ถูกวิญญาณร้ายทรมานอย่างหนัก ตอนนี้หลับไปแล้ว หลังตื่นน่าจะกลับมาเป็นปกติ”

ได้ยินเช่นนี้ ลั่วไห่ผิงก็โล่งใจมากขึ้น “งั้นก็ดี ข้าหวังว่า นักพรตเต๋าจะอยู่ต่ออีกสักสองวัน ให้แน่ใจว่าวิญญาณร้ายนี้จะไม่กลับมา! ข้าจะตอบแทนรางวัลให้ท่านอย่างงามเป็นแน่!”

“ขอรับ”

นักพรตเต๋าจอมหลอกลวงสีหน้านิ่งไม่ไหวติง ไม่มีการตอบสนองต่อเงินเลย ลั่วไห่ผิงยิ่งมั่นใจว่า ท่านอาจารย์ผู้นี้ช่างเก่งกาจ

ที่จริงแล้วเป็นเพราะว่า เงินนี้ก็จะมอบให้กับลั่วชิงยวนด้วย ไม่อาจตกไปอยู่ในมือของเขาได้ นักพรตเต๋าจอมหลอกลวงเพียงต้องการให้เรื่องนี้ยุติลง คุณหญิงท่านนั้นสามารถให้ของที่แก้ไสยศาสตร์แก่เขา เงินไม่สำคัญเท่ากับชีวิต

……

ลั่วชิงยวนที่ไม่ได้นอนทั้งคืน ทั้งไปขุดโลงศพที่หลุมศพของบรรพบุรุษ ทั้งแสดงเป็นผีหลอกคน เหนื่อยก็นอนจนถึงตะวันตกดิน

เมื่อตื่นขึ้นมา นักพรตเต๋าจอมหลอกลวงมอบธนบัตรหนา ๆ ให้นางกองหนึ่ง “นี่คือเงินที่พ่อของท่านให้ข้า ข้าไม่ได้เก็บไว้เลยขอรับ”

ลั่วชิงยวนรับเงินอย่างพึงพอใจและถามว่า “สถานการณ์ในจวนเป็นเช่นไรบ้าง ท่านพ่อของข้าพูดอะไรอีกหรือไม่?”

“เมื่อคืนท่านเล่นได้สมบทบาทนัก พ่อของท่านกลัวมากจนผมหงอกขึ้นเยอะในชั่วข้ามคืน เมื่อคืนคุณหนูรองก็ตกใจมาก ล้มป่วยทันที เพิ่งส่งหมอออกไปขอรับ”

ได้ยินเช่นนี้ ลั่วชิงยวนอดไม่ได้ที่จะยิ้ม สมน้ำหน้า!

นี่ไม่ใช่แค่เล่นใหญ่มาก ก็แค่นางไม่แข็งแกร่งมากพอ ไม่อย่างนั้น คืนนี้นางก็จะทำให้พวกเขากลัวต่อทั้งคืน พวกเขาจะนอนไม่หลับทุกคืนทั้งคืนเป็นแน่!

เมื่อเทียบกับกฎในครอบครัวและการเฆี่ยนตีนาง การลงโทษเทียบไม่ได้เลย

“ท่านพ่อของข้าคิดว่า ข้าโดนวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง หากข้าไม่ทำเช่นนี้ แล้วข้าจะทำให้ท่านพ่อสบายใจได้อย่างไร? ส่วนเจ้าเป็นนักต้มตุ๋น เจ้าคงไม่อยากถูกเปิดโปง และถูกท่านพ่อของข้าส่งตัวเจ้าให้กับเจ้าหน้าที่อยู่แล้วใช่หรือไม่ละ? ”

“ลูกได้ยินว่าน้องสาวป่วย ดูท่าจะเป็นเพราะลูก ลูกจึงตั้งใจมาดูนางโดยเฉพาะ” ลั่วชิงยวนพูดด้วยเสียงกระซิบ

ดูท่านางจะมีมารยาทเหมือนสตรีผู้มีฐานะ ดูท่าจะถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิงมาก่อนจริง ๆ !

ลั่วไห่ผิงรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แล้วสั่งทาสใบ้ว่า “ไม่ต้องขวางแล้ว ให้นางเข้าไป ข้ายังมีงานราชการที่ต้องดูแล ข้าจะไปไปก่อน ”

“ท่านพ่อค่อย ๆ เดินนะเจ้าคะ” ลั่วชิงยวนมีรอยยิ้มบนใบหน้าอยู่เสมอ

ทาสใบ้มองดูนางราวกับว่านางเปลี่ยนไปเป็นคนละคน และไม่สงสัยเลย จึงให้นางเข้าไปในห้อง

เข้าไปในประตูก็เห็นสาวใช้ถือชามยาอยู่ ลั่วชิงยวนเดินเข้าไปหยิบชามยา “เจ้าลงไป ข้าทำเอง”

นางรับใช้เห็นทาสใบ้ไม่ได้ขวางนาง ก็ถอยกลับไปอย่างเชื่อฟัง

ประตูห้องค่อย ๆ ปิดลง แววตาของลั่วชิงยวนเป็นเปลี่ยนเป็นเย็นชา