ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 402

โลงศพถูกปลวกแทะไปนานแล้ว! เมื่อลั่วหรงเห็นภาพดังกล่าวเข้า นางก็รู้สึกตกใจเสียจนแทบหมดสติ ลั่วชิงยวนจึงรีบเข้าไปช่วยประคอง

“เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน! เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไรกันเล่า!”

เมื่อเห็นโลงศพของมารดาตนกลายเป็นเช่นนั้น ลั่วหรงก็ให้รู้สึกใจสลาย

ลั่วชิงยวนก้าวเข้ามาตรวจดูพลางขมวดคิ้ว “นี่เป็นไม้ชั้นเลวที่ไม่กันแมลงนี่เจ้าคะ”

ลั่วหรงรู้สึกตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้! ข้าจะใช้ไม้ชั้นเลวกับมารดาของตัวข้าเองได้อย่างไรกันเล่า!”

ลั่วชิงยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งขึ้นมาว่า “ข้าเกรงว่าหลุมฝังศพคงจะถูกผู้ใดแตะต้องเข้าเสียแล้ว ปลวกมากมายเช่นนี้หาใช่เรื่องปกติไม่แล้ว”

นางจึงออกคำสั่งว่า “ขุดหลุมศพให้รอบทิศเลยนะ!”

ดังนั้นทุกคนจึงพาเริ่มต้นการขุด เมื่อขุดลึกลงไปก็พบว่ามีไม้สนเป็นจำนวนมากฝังอยู่ในพื้นดินเป็นทิวแถว ผ่านไปนานวันเข้าก็จะกลายเป็นรังปลวก

เห็นได้ชัดว่ามีผู้ใดสักคนจงใจสร้างเรื่องขึ้นมา

“ท่านอา ข้าเกรงว่าคราที่ท่านมิยอมขายที่ให้พวกเขา พวกเขาก็ลงมือทำอะไรสักอย่างลงไปแล้ว ของพวกนี้น่าจะอยู่ที่นี่มาได้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งปีแล้ว”

ลั่วหรงโมโหเสียจนเอามือกุมหน้าอกแล้วโมโหจนแทบล้มหมดสติ

ลั่วชิงยวนจึงรีบเข้าไปช่วยประคอง “ท่านอา!”

ลั่วหรงที่ภายนอกดูแข็งแกร่งเสมอมา กลับดวงตาแดงก่ำและกลั้นน้ำตาเอาไว่ไม่อยู่

“ไฉนพวกเขาต้องทำเช่นนี้ด้วย เพราะเหตุใดกัน!”

“แม้แต่คนตายก็ยังมิละเว้น!”

ลั่วหรงโมโหเสียจนกัดฟันแล้วกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเสียใจ นางจวนจะควบคุมตนเองมิได้อยู่แล้ว

ลั่วชิงยวนไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีผู้ที่ใช้วิธีการชั่วร้ายเพื่อทำลายฮวงจุ้ยตรงนี้ ถึงขั้นทำร้ายจิตใจของจวนมหาราชครูอย่างแสนสาหัส

ถ้ามิใช่เพราะมีความเกลียดชังลึกล้ำ ไฉนต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเล่า?

ความชิงชังในใจของนางพลันปะทุขึ้นมาทันที

ผู้ที่ช่วยเหลือตระกูลเหยียนอยู่เบื้องหลังน่าจะเป็นคนจากแคว้นหลี

ถึงแม้ว่าในแคว้นเทียนเชวียจะมีผู้ที่มีความสามารถเช่นนั้นอยู่ แต่ผู้คนส่วนใหญ่ก็จะหลีกเลี่ยงมิใช้วิธีร้ายกาจเช่นนั้น

หลังจากตรวจดูแล้ว นางก็เอ่ยขึ้นมาว่า “มีบางอย่างหายไปจริง ๆ ด้วย!”

ลั่วหรงขมวดคิ้วแล้วเริ่มครุ่นคิด

ลั่วชิงยวนถามด้วยท่าทีเป็นกังวลใจว่า “สิ่งใดหายไปหรือเจ้าคะ?”

มีความเป็นไปได้มากทีเดียวว่าสิ่งที่หายไปคือเป้าหมายของพวกมัน!

"มุกราตรีขนาดเท่ากำปั้น!"

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกตกตะลึง “โจรขุดสุสานหรือเจ้าคะ?”

นางมองข้าวของชิ้นอื่น ๆ ในโลงศพพลางกล่าวว่า “ไม่ถูกต้องสิ ในโลงศพใบนี้มีอัญมณีล้ำค่าตั้งมากมายขนาดนั้น โจรขุดสุสานย่อมไม่มีทางที่จะไม่หยิบฉวยไปแน่”

ลั่วหรงสีหน้าหนักอึ้ง จากนั้นนางก็หรี่ตาเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “ข้ารู้แล้ว อย่างไรเสียก็ยังเกี่ยวพันถึงแคว้นหลีอยู่ดี!”

"มุกราตรีเม็ดนั้นเป็นของบรรณาการจากแคว้นหลีที่ฝ่าบาทประทานให้บิดาของข้าเป็นรางวัล ครั้นมารดาของข้ายังมีชีวิตอยู่มักใช้มันอ่านตำรายามค่ำคืน"

“เพลิงเผาผลาญได้ทุกสิ่ง แต่กลับมิอาจทำอันใดมุกราตรีได้ ท่านพ่อของข้าจึงใส่เป็นสมบัติร่วมฝังลงไปในโลงศพของท่านแม่ข้าด้วย”