ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 403

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็รู้สึกตกตะลึง

พวกมันคิดจะเอามุกราตรีไปทำอันใดกัน?

แต่เรื่องนี้ก็ทำให้นางยิ่งมั่นใจว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังนี้จะต้องมีความเกี่ยวพันกับแคว้นหลี มิหนำซ้ำพวกมันกำลังตามหาของบางอย่างของแคว้นหลี!

เรื่องนี้ทำให้นางนึกถึงสมบัติประจำแคว้นหลีที่หายสาบสูญไปหลายปี!

เมื่อครั้งยังเยาว์วัย อาจารย์ของนางเคยเล่าให้นางฟังว่า เป็นเรื่องน่าเสียดายที่สมบัติประจำแคว้นหลีที่หายสาบสูญไป ท่านจึงหวังว่าในฐานที่เป็นนักบวชหญิงระดับสูง ในวันข้างหน้านางจะสามารถเอาสมบัติชิ้นนี้กลับคืนมาได้

มีผู้ใดที่กำลังตามหาสมบัติที่หายสาบสูญไปของแคว้นหลีอยู่หรือ?

“อืม บัดนี้สายเกินไปเสียแล้ว ต้องโทษที่ข้ามิหาให้เจอเร็วกว่านี้” ลั่วหรงถอนหายใจแรง ๆ ด้วยความรู้สึกอับจนหนทาง

ถึงแม้ว่าในใจแล้ว นางจะรู้สึกเกลียดชังจนขอสู้ตายกับพวกเขา

แต่นางก็เป็นห่วงบุตรีทั้งสองคนของตน

ขืนนางเป็นอะไรขึ้นมา พวกเขาจะมาล้างแค้นเอากับบุตรีทั้งสองคนของนางใช่หรือไม่?

นางมิกล้าหรอก!

นางมิกล้าทำอันใดทั้งนั้น!

นางได้แต่กล้ำกลืนความคับข้องใจลงไป

ลั่วชิงยวนช่วยประคองลั่วหรงให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ช่วยจัดเรียงกระดูก ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และย้ายโลงศพ

ท่านถูกฝังลงไปพร้อมกับท่านมหาราชครู

ส่วนที่ฝังศพอันมีฮวงจุ้ยเป็นเลิศกลับถูกมองข้าม

เมื่อลั่วชิงยวนเห็นชาวบ้านละแวกข้างเคียง ก็มอบเงินเพื่อให้พวกเขาช่วยเฝ้าสังเกตเผื่อมีผู้ใดมาทำอะไรที่นี่

หากบอกนางได้ทันเวลา ก็จะตกรางวัลให้อย่างงาม

ชาวบ้านหลายคนพากันตกปากรับคำอย่างรวดเร็ว

……

ไม่กี่วันต่อมา ลั่วหลางหลางกับฟ่านซานเหอก็มาเยี่ยมเยือน

พวกเขาได้รับการเชื้อเชิญให้เข้ามาในโถงหลักแล้วยกน้ำชามาให้

เมื่อลั่วชิงยวนมาถึง นางก็เห็นฟ่านซานเหอหยิบโสมแผ่นใส่ลงไปในน้ำชาแล้วยื่นให้แก่ลั่วหลางหลาง

เมื่อเห็นสีหน้าสัตย์ซื่อของฟ่านซานเหอ ลั่วชิงยวนก็พาลนึกถึงท่านมหาราชครูที่ยอมปลิดชีพตนก็รู้สึกแย่อยู่ในใจ

ฟ่านซานเหอแลดูออกจะโง่เขลาอยู่บ้างและมิใคร่ฉลาดนัก ต่อให้เขาจะพูดจาเสียน่าเชื่อถือ แต่ก็อาจจะถูกเอาเปรียบได้มิยากนัก

บางทีการให้พวกเขาไปจากเมืองหลวงอาจจะปลอดภัยกว่าจริง ๆ

“คราวนี้เจ้าออกมาจากคุกได้อย่างไร? จงอย่าลืมว่าท่านมหาราชครูทำเพื่อเจ้าไปเช่นไร เจ้าต้องดูแลหลางหลางให้ดี มิฉะนั้นต่อให้เจ้าหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็กมิละเว้นเจ้าแน่!”

ลั่วชิงยวนเอ่ยเตือน

ฟ่านซานเหอขมวดคิ้ว แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดแล้วโค้งคำนับอีกครั้ง

“ขอพระชายาโปรดวางใจ หลางหลางเป็นดั่งชีวิตของข้า มิว่าเกิดเรื่องอันใด ข้าจักดูแลนางให้ดี มิทำให้นางต้องผิดหวังแน่!”

น้ำเสียงของฟ่านซานเหอฟังดูแน่วแน่เป็นพิเศษ

ลั่วหลางหลางเองก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “อย่าห่วงไปเลย ตระกูลฟ่านดีกับข้ามาก”

“เป็นเจ้าต่างหากล่ะ อยู่ลำพังตัวคนเดียวต้องดูแลตัวเองให้ดี ๆ ล่ะ”

ทันทีที่นางพูดจบ ก็มีเงาร่างสายหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมเอ่ยเสียงทุ้ม…