ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 442

เล็บของหลีเถาจิกจนไม้ขาด ในใจนางตะลึงยิ่ง

รำเทพเหมันต์หรือ?

นางได้ยินว่า เหมือนจะเป็นการร่ายรำที่ลิ่นฝูเสวี่ยออกแบบเอง…

ผู้ที่เติบโตในหอนางโลมต้องใช้ความสามารถในการหากิน พวกนางน่าจะต่างรู้จักรำเทพเหมันต์ของลิ่นฝูเสวี่ย

แต่ลิ่นฝูเสวี่ยตายไวเกินไป รำเทพเหมันต์ยังมิทันสืบทอดให้ผู้ใดก็หายไปจากใต้หล้านี้เสียก่อนแล้ว

กระทั่งอาจารย์ของนาง ยังเรียนรู้ไปเพียงครึ่งหนึ่ง และถูกอาจารย์ของนางมองเป็นสิ่งล้ำค่า จนมิเคยนำมาแสดงต่อหน้าผู้อื่นมาก่อน

แต่แม่นางที่ชื่อฝูเสวี่ย กลับบอกว่าที่นางร่ายรำคือรำเทพเหมันต์!

เป็นไปได้อย่างไร!

ผู้คนด้านล่างซุบซิบกันขึ้นมา

“ข้าเคยได้ยินรำเทพเหมันต์มาก่อน รำเอกลักษณ์ของหอสมุทรมรกตในอดีต!”

“ได้ยินว่าลิ่นฝูเสวี่ยเป็นผู้ออกแบบท่ารำเอง! นามของแม่นางฝูเสวี่ยเหมือนลิ่นฝูเสวี่ยพอดี หรือว่านางเป็นศิษย์ลิ่นฝูเสวี่ย?”

พวกเขาพูดถึงคำว่าลิ่นฝูเสวี่ยอีกครั้ง

บัดนี้ลิ่นฝูเสวี่ยยิ้มออกมาอย่างพออกพอใจ

ใต้หล้านี้ยังมีคนจดจำนางได้

ลั่วชิงยวนเห็นสถานการณ์เช่นนี้จึงรีบจากไป เพราะนางกลัวจะถูกล้อม

แต่ทันทีที่นางไป คนด้านล่างก็ต่างตะโกนกันขึ้นมา “อีกเพลงหนึ่ง! อีกเพลงหนึ่ง!”

“ข้ายอมออกร้อยตำลึง เพื่อให้แม่หญิงรำอีกเพลงหนึ่ง!”

“ข้าออกสามร้อยตำลึง!”

“ข้าออกหนึ่งพันตำลึง!”

เห็นท่าทีเช่นนี้ก็รู้ได้เลยว่าบัดนี้ชื่อเสียงของลิ่นฝูเสวี่ยโด่งดังเพียงใด

แต่ลิ่นฝูเสวี่ยกลับไม่มีลังเลแม้แต่นิด เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ

เดินเข้าห้อง ลั่วชิงยวนเอ่ยถามอย่างอดมิได้ “พวกเขาให้เงินมากเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงมิสั่นคลอนเลยเล่า หากร่ายรำอีกเพลงต้องได้เงินมิน้อยแน่”

ลิ่นฝูเสวี่ยยิ้มอ่อนทีหนึ่ง “คนตายอย่างข้า เงินมากน้อยเพียงใดแล้วเกี่ยวกระไรกับข้าเล่า?”

“ข้าไม่มีทางปล่อยให้ท่านได้เงินแล้วทิ้งข้าไปแน่!”

ลั่วชิงยวนเปลี่ยนชุดเสร็จ น้ำเสียงเอือมระอา “เจ้าคิดมากเสียจริง!”

“วันนี้เจ้าอย่าหวังจักได้ก้าวออกจากประตูนี้เลย!” หลีเถาติอย่างเกรี้ยวกราด

แต่ลั่วชิงยวนกลับก้าวข้ามธรณีประตูไปอย่างเฉยเมย

แม่เล้าปี้ถือเงินเดินมาพอดี นางยัดเข้าไปในแขนเสื้อลั่วชิงยวน พร้อมเอ่ยพูดเบา ๆ “รีบพกไว้ อย่าให้ผู้อื่นเห็นเข้าล่ะ”

“แม่นางฝูเสวี่ยวันนี้ทำข้าเบิกวิสัยทัศน์แล้ว มิทราบว่าแม่นาง ใช่ศิษย์ของลิ่นฝูเสวี่ยจริงหรือไม่?” แม่เล้าปี้ถามอย่างสงสัย

ลั่วชิงยวนเอ่ยเสียงเย็น “เราคุยกันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว มิถามตัวตน”

แม่เล้าปี้ยิ้มแห้ง “ได้สิ ข้ามิถามแล้ว ครั้งหน้าแม่นางมาเมื่อใดกัน”

“แล้วแต่อารมณ์”

“เดินทางปลอดภัยหนาแม่นาง”

ลูกค้าด้านล่างต่างยอมจ่ายราคาสูง เพื่อจองที่นั่งดี ๆ ในการชมการร่ายรำของแม่นางฝูเสวี่ยในครั้งหน้า หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางได้นับเงินจนมืออ่อนแน่

หลีเถาได้ยินคำพูดเหล่านี้ และเห็นแม่เล้าปี้ยัดเงินให้ลั่วชิงยวนอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ หลีเถาโมโหเสียจนร่างแทบจะระเบิด

“แม่เล้าปี้ เหตุใดท่าน!”

แม่เล้าปี้ตะลึง รีบดึงนางไว้อย่างรวดเร็ว “เดี๋ยว เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน เย็นวันนี้ข้าจัดเวลาแสดงให้เจ้าแน่ รับรองว่าครึกครื้น!”