ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 458

ตรงชั้นล่าง ฟู่จิ่งหลีมิได้จัดการกับโม่เซียนอวี้เพราะนางบอกว่า ตราบใดที่ฉู่ลั่วอยู่ที่นี่นางก็จะอยู่ด้วย

ในที่สุด การประมูลก็จบลงก่อนเวลา

ลั่วชิงยวนเองก็ออกมาจากโรงเตี๊ยมเช่นเดียวกับผู้อื่น

หลังจากเดินออกมาแล้ว นางหยุดฝีเท้ายืนมองหอหลินชุน ป้ายหอหลินชุนถูกแทนที่ด้วยหอฝูเสวี่ย ในเวลาเพียงแค่วันเดียว ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วและมีลูกค้ามากมายมาเยือนที่นี่

ทว่ายังไม่ต้องรีบร้อน พวกเราต้องรอให้ข่าวแพร่สะพัดออกไปอีกและให้ผู้คนรู้จักหอฝูเสวี่ยมากขึ้น

ตกค่ำมืดดึกดื่น นางค่อยกลับมาที่ตำหนักอ๋อง

แต่ฟู่อวิ๋นโจวกลับรอคอยอยู่ในโรงเตี๊ยมตลอดทั้งคืน

สุดท้ายเขาก็รอคอยลั่วชิงยวนต่อมิไหวก่อนที่จะกลับไป

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

ข่าวที่องค์ชายห้ายอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อภาพเขียนม้วนหนึ่งก็แพร่สะพัดออกไป ภาพเขียนเปิดเผยความจริงเรื่องที่องค์ชายห้ากับพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการคบชู้กัน

ข่าวลือแสลงหูทุกรูปแบบแพร่สะพัดไปทั่วโรงเตี๊ยม โรงน้ำชาและสถานที่ต่าง ๆ ที่มีผู้คนพลุกพล่าน

ทันทีที่ข่าวแพร่สะพัดออกไปก็เกินกว่าจะควบคุมเอาไว้ได้แล้ว

อย่างไรเสียก็มีข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายห้ากับลั่วชิงยวนมานานแล้ว

ผู้คนที่เข้าร่วมงานประมูลขององค์ชายเจ็ดเมื่อคืนนี้ล้วนแล้วแต่เป็นผู้สูงศักดิ์ ประกอบกับข่าวลือจากภายนอกและพยานข้างเคียง ก็ดูเหมือนจะยืนยันเรื่องทที่องค์ชายห้ากับลั่วชิงยวนคบชู้กันได้แล้ว

หลังจากข่าวแพร่สะพัดไปได้วันหนึ่ง ลั่วชิงยวนก็ได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์จากคนที่เข้ามาในร้าน

“คนผู้นี้เป็นผู้ใดกัน? ถึงได้เจตนาปล่อยข่าวลือเพื่อใส่ร้ายป้ายสีท่าน!” หลังจากซ่งเชียนฉู่ได้ยินเรื่องนี้ก็โกรธจัด

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว “นอกจากลั่วเยวี่ยอิงที่ใส่ความข้าเช่นนี้ ยังมีผู้ใดอีกเล่า?”

อย่างไรเสียก็มีไม่กี่คนที่เป็นศัตรูคู่อาฆาตของนาง

คราวที่แล้วการที่อีกฝ่ายต้องคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักอ๋อง คงจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงลั่วเยวี่ยอิงมากทีเดียว ดังนั้นนางจึงได้แก้แค้นเช่นนี้

ตัวนางไม่หลงกล แต่นางก็ไม่อาจควบคุมมิให้ฟู่อวิ๋นโจวหลงกลได้

“จริงสิ ข้าได้ยินมาว่าลั่วไห่ผิงดูเหมือนใกล้จะตายแล้วนี่ เมื่อวานมีหมอหลายสิบคนเดินเข้า ๆ ออก ๆ จวนอัครเสนาบดี แต่พวกเขาต่างเอาแต่พูดว่าเขาหมดทางเยียวยาแล้ว”

ซ่งเชียนฉู่ได้ยินข่าวมาจากเฉินเซี่ยวหาน

ฟู่อวิ๋นโจวที่สีหน้าซีดขาวไร้สีเลือดยืนอยู่ในเรือนพลางรู้สึกอัปยศอดสูอยู่ในใจ เขากัดฟันพูดว่า “เสด็จพี่ อย่าได้รังแกผู้อื่นให้มากเกินไปนัก”

ฟู่เฉินหวนเอามือไพล่หลังพลางหรี่ตานิด ๆ แล้วมองเขาด้วยสายตาคมกริบ “เจ้าก็เอ่ยวาจาแข็งกร้าวได้ด้วยหรือนี่?”

“ช่างหาได้ยากนัก”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายาเย็นชาไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ

“เสด็จพี่! ช่วงนี้ข้ามิได้ติดต่อกับนางแล้ว เช่นนั้นยังมิพออีกหรือ?” ฟู่อวิ๋นโจวเอ่ยด้วยท่าทีร้อนรน

ทว่าฟู่เฉินหวนกลับมิได้กล่าวสิ่งใด

กระทั่งคนรับใช้ออกมาจากห้อง แล้วใช้มือทั้งสองข้างประคองภาพเขียนส่งให้ฟู่เฉินหวน

ฟู่อวิ๋นโจวพลันหน้าเปลี่ยนสีทันที ราวกับว่าอีกฝ่ายคิดจะพุ่งเข้าไปแย่งชิงอย่างไรอย่างนั้น

ฟู่เฉินหวนหยิบภาพเขียนขึ้นมาแล้วกางดู เผยให้เห็นภาพเขียนที่อยู่ตรงหน้าตนเอง

เมื่อเขาเห็นคนในภาพเขียน ฟู่เฉินหวนก็สีหน้าหม่นคล้ำสุดขีด

พร้อมโทสะที่แผดเผาอยู่ในใจ