ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 466

“ถึงเวลาปล่อยฟู่อวิ๋นโจวไปแล้ว”

น้ำเสียงเย็นชาของลั่วชิงยวนทำให้ฟู่เฉินหวนรู้สึกโกรธอีกครั้ง

ดวงตาของเขามืดลงและพูดอย่างเย็นชา “ข้าเป็นคนรักษาคำพูดอยู่แล้ว”

“เช่นนั้นก็ดี!” น้ำเสียงของลั่วชิงยวนเย็นชาและไม่มีความอบอุ่นใด ๆ

ระหว่างทางกลับตำหนัก ทั้งคู่ต่างพากันเงียบ บรรยากาศอึดอัดไม่น้อย

เมื่อมาถึงตำหนักอ๋อง ลั่วชิงยวนบอกให้ฟู่เฉินหวนปล่อยตัวเขาทันที

ฟู่เฉินหวนไม่รอช้า และได้ปล่อยฟู่อวิ๋นโจวออกจากคุกน้ำทันที

ลั่วชิงยวนไปยังเรือนทักษิณาหลังจากนั้น

ใบหน้าของฟู่อวิ๋นโจวทั้งซีดและดูซูบผอม เส้นผมที่เปียกโชกของเขาแนบแก้มและลำคอ เผยให้เห็นผิวขาวซีดอย่างคนป่วย

ลั่วชิงยวนรีบจับชีพจรของเขาอย่างรวดเร็ว

ฟู่อวิ๋นโจวฟื้นคืนสติขึ้นมาด้วยความงุนงง และเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ชิงยวน ข้าเป็นภาระเจ้าอีกแล้วหรือ?”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว “ครั้งนี้ท่านเป็นหวัด ดังนั้นโปรดรักษาตัวด้วยเพคะ หม่อมฉันจักสั่งยาให้ท่าน ขอให้ท่านพักผ่อนให้เต็มที่เถิดเพคะ”

ขณะที่นางกำลังพูด จู่ ๆ หมอกู้ก็เดินเข้ามา

“มิรบกวนพระชายา ข้าดูแลองค์ชายห้าเองขอรับ”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วและหันไปมองหมอกู้ “ในเมื่อหมอกู้เป็นหมอเทวดา ไฉนทักษะการรักษาของท่านถึงมิได้เรื่องเช่นนี้?”

“ท่านรักษาอาการป่วยขององค์ชายห้ามานมนานแล้ว แต่อาการของท่านกลับมิดีขึ้นเลย”

ไม่ต้องพูดถึงการรักษาองค์ชายห้าด้วยซ้ำ ต่อให้เป็นนางที่ได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่มีทางที่หมอกู้จะรักษานางได้

หมอกู้ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดเช่นนี้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยและเอ่ยปากว่า “ตัวข้าไร้ความสามารถ หากพระชายาพบหมอเทวดาที่มีความสามารถมากกว่านี้ พระชายาก็ไปขอให้ท่านอ๋องจ้างหมอคนอื่นมาได้เลยขอรับ”

นี่กำลังหมายความว่า เขาทำตามคำสั่งของท่านอ๋อง หากลั่วชิงยวนมิพอใจเขาก็ควรไปพูดกับท่านอ๋องด้วยตัวเอง

ดวงตาของลั่วชิงยวนเย็นชา นางยืนขึ้นและออกจากเรือนทักษิณา

หมอกู้ผู้นี้เอาแต่พูดว่าท่านอ๋องส่งเขามา นางรู้ว่าเขาถูกส่งมาติดตามฟู่อวิ๋นโจว แต่หมอกู้ผู้นี้ภักดีต่อฟู่เฉินหวนจริงอย่างนั้นหรือ?

ที่จริงแล้ว เขาเป็นใครกันแน่?

ฟู่จิ่งหลีออกไปกิน ดื่ม และสังสรรค์ทุกวัน จะพบเขาได้ในตลาดและโรงสุราที่มีผู้คนคึกคักบางแห่งเท่านั้น

แต่ทว่าในครั้งนี้ กลับได้พบเขาที่หอฝูเสวี่ย

หอคอยฝูเสวี่ยคึกคักไปด้วยกิจกรรมมากมาย

“วันนี้ข้าก็มิได้เจอแม่นางฝูเสวี่ยอีกแล้ว” ฟู่จิ่งหลีที่บัดนี้มีเด็กสาวรายล้อม กำลังดื่มสุราอึกใหญ่

แม่เล้าเฉินพูดด้วยรอยยิ้มขอโทษ “ยังเหลือเวลาอีกสามวันเพคะ องค์ชายมิต้องกังวล หม่อมฉันจักให้ท่านได้พบแม่นางฝูเสวี่ยภายในสามวันอย่างแน่นอนเพคะ!”

ฟู่จิ่งหลีไขว่ห้างและพูดอย่างเกียจคร้าน “ข้ารอมิไหวแล้ว! ให้แค่วันเดียว! หากข้าได้พบแม่นางฝูเสวี่ยได้ภายในหนึ่งวัน ข้าจักเหมาจ่ายให้หอฝูเสวี่ยสามเท่า!”

“ว่ากระไรนะเพคะ?”

แม่เล้าเฉินสะดุ้ง ดวงตาเป็นประกายทันที

แต่นางยังคงควบคุมสติและเอ่ยปากต่อไปว่า “หม่อมฉันคงต้องถามแม่นางฝูเสวี่ยเสียก่อนว่านางเห็นด้วยหรือไม่!”

ฟู่จิ่งหลีไม่เงยหน้าขึ้นและพูดอย่างใจเย็น “ห้าเท่า! ข้าจักจ่ายให้ห้าเท่า!”

แม่เล้าอยากจะตอบตกลงเสียเดี๋ยวนั้น แต่นางก็ไม่กล้าที่จะตัดสินใจโดยพลการ แม้ว่าราคาที่อีกฝ่ายเสนอซึ่งสูงกว่าราคาปกติถึงห้าเท่าจะทำให้นางตื่นเต้นมากก็ตาม