ซิ่งอวี่ปิดประตูห้อง หวีผมให้นาง
ลั่วชิงยวนจึงเอ่ยถาม “เจ้ารู้จักใต้เท้าหลิวหรือไม่?”
ซิ่งอวี่เอ่ยตอบ “เขาเป็นโรคจิตชื่อดังของหอนางโลมเลยเจ้าค่ะ แม่นางที่เขาเคยได้เขามิเอาเป็นรอบที่สอง เพื่อสนองความอยากรู้ก็เท่านั้น”
“ฮูหยินตระกูลเขาเข้มงวดมาก เขาจึงปรากฏในหอนางโลมมิบ่อยนัก ส่วนมากจะแอบติดต่อให้แม่เล้าส่งนางโลมไปให้ที่จวนเขา”
“อีกอย่างเขาเรื่องมากนักหนา ที่ขอไปมีแต่หน้าตาชั้นยอด”
ลั่วชิงยวนได้ยินจึงเอ่ยถามอีก “เขาเป็นข้าหลวงใดหรือ”
ซิ่งอวี่ไตร่ตรองและเอ่ยตอบ “เหมือนจะทำงานในกรมพระคลัง ตำแหน่งมิสูง แต่เหมือนเบื้องหลังเขาจักมิธรรมดา”
“ข้าหลวงหลายท่านที่ตำแหน่งสูงกว่าเขายังเคารพเขาเลย”
ลั่วชิงยวนพยักหน้าอย่างไตร่ตรอง
“จริงด้วย ฟู่จิ่งหลียังอยู่ไหม?”
“อยู่เจ้าค่ะ องค์ชายเจ็ดช่างใจป้ำนัก แค่เงินตกรางวัลก็ให้มาหลายร้อยตำลึงแล้ว”
“หากเขามาบ่อยกว่านี้ล่ะก็ หอฝูเสวี่ยเราคงรุ่งโรจน์ขึ้นทุกวันเป็นแน่!”
ซิ่งอวี่ดีใจเป็นที่สุด จนแทบอยากจะบูชาเทพแห่งโชคลาภท่านนี้ไว้ในกำมือ
เมื่อลั่วชิงยวนเปลี่ยนชุดเสร็จนางก็จากไปทางเรือนหลัง และอ้อมมาทางด้านหน้าอีกครั้ง เพื่อใช้ตัวตนของฉู่ลั่วเข้าหอฝูเสวี่ย
คนในหอฝูเสวี่ยต่างไม่รู้ตัวตนของนาง ดังนั้นจึงมีแม่นางไม่น้อยมาต้อนรับ
ลั่วชิงยวนเอ่ยปากเสียงทุ้ม “ข้ามาหาฟู่จิ่งหลี”
“องค์ชายเจ็ดอยู่ทางนี้ คุณชายเชิญทางนี้เจ้าค่ะ”
ลั่วชิงยวนตามมาจนหยุดอยู่หน้าฟู่จิ่งหลี
“อ้ะ ท่านเซียนฉู่มาแล้วรึ นั่งสิ!”
“เสียดายที่เจ้ามาช้าไป มิได้เห็นแม่นางฝูเสวี่ยเสียแล้ว!”
ฟู่จิ่งหลีเทเหล้าให้เขาจอกหนึ่ง พร้อมกล่าวเสียดาย
ลั่วชิงยวนเอ่ยตอบ “มิเป็นไร กระหม่อมมาเพราะอยากรู้ว่าเรื่องนั้นมีผลสรุปหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”
“มิต้องรีบเสียหน่อย อุตส่าห์เจอเจ้าในที่เช่นนี้ นั่งดื่มสักจอกเถอะ” ฟู่เฉินหวนพูดไปพร้อมนั่งลง
“ท่านเซียนฉู่อย่าได้เกรงใจเลย นั่งเถอะ ๆ” ฟู่จิ่งหลีเองก็โน้มน้าว
ลั่วชิงยวนจึงนั่งกลับไปอีกครั้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสามพี่น้องนั่งโต๊ะเดียวกัน ลั่วชิงยวนรู้สึกตนแปลกประหลาดเป็นที่สุด
“ท่านเซียนฉู่วันนี้อารมณ์ดีเสียจริง ข้าเชิญเจ้าดื่มหลายครั้ง เจ้าเอาแต่บอกปัด วันนี้เจ้ามาตามนัดน้องเจ็ดรึ?”
ฟู่เฉินหวนเลิกคิ้ว
ฟู่จิ่งหลีหัวเราะฮ่า ๆ สองที จากนั้นเอ่ย “ท่านเซียนฉู่ถูกฝากให้มาสืบเรื่องการประเมินภาพวันนั้น”
“พี่สามก็อยู่พอดี ข้าจักได้มิต้องไปหาเสด็จพี่เป็นการส่วนตัวอีก อธิบายให้ชัดเจนที่นี่เลยแล้วกัน”
“ภาพนั้นมิคนติดสินบนคนใช้ข้า ให้แอบยัดภาพนั้นเข้าไปประมูล ได้ยินว่าภาพนี้ทำตำหนักวุ่นวายเหลือเกิน ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง”
“ข้าดื่มให้เสด็จพี่สักจอก ถือเป็นการไถ่โทษ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรี สนุกมากทุกต่อนค่ะ...
อ่านมาสามร้อยกว่าตอน ยอมรับว่านางเอกเป็นคนเก่ง เก่งแต่ทำเรื่องโง่ๆ โง่จนอ่านไปเจ็บอกไป โมโหจนจะเป็นลม ทำเพื่อผู้ชายแบบอิอ๋องไม่รู้กี่รอบ อีกกี่ตอนนางเอกถึงจะฉลาด...
หายไปไหน ไม่อัพหลายวันแล้ว ติดอยู่ตอนที่ 1386 รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้น๊า...
รู้ว่ารวยแย่เองก่อความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น ทำไมไม่วางยาให้เป็นใบ้ บางบทก็ฉลาดเกินบทจะโง่ก็สุดจริง...
อาจารย์ก็ถูก รั่วให้เพียงใช้ประโยชน์ ตัวเองก็ถูกสู้เชิงหัวใจประโยชน์ เกือบตายหลายครั้ง แต่ก็ไม่ไปไหนสักที คอนจบรักกันดูดดื่มแน่นอนสินะ 5555...
มือสังหารในวังอ๋องก็องค์ชายห้าแหละ เดาตั้งแต่หมอกู้พูดว่า ไปหมดแล้วท่านเลิกแสดวได้แล้ว 555...
องค์ชายห้าตั้งใจ นางเอกก็รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งเข้าใกล้องค์ชายห้ายิ่งมีเรื่องแต่ก็ไม่เลิก55555...
ยังรออ่านนะคะ...
นางเอกปลอมตัวเป็นผู้ชายทำไมถ้านิสัยยังเหมือนเดิม...
ผัวอย่างเลว้าย แต่นางเอกก็คงรักผัวขั้นสุด เกือบทิ้งชีสิตหลายครั้งเพราะช่วยผัว ในขณะที่ผัวก็พยายามฆ่าตัวเองตลอด กู่คงเป็นเพียงข้อองมากกว่า 5555...