ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 48

วาจาเหน็บแนมอันเย็นชาของนางทำให้มือที่ฟู่เฉินหวนไพล่หลังเอาไว้ต้องกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งยังเกิดระลอกคลื่นในดวงตาสงบนิ่งลึกล้ำของเขา

ฟู่เฉินหวนบอกไม่ถูกว่าตนเองรู้สึกเช่นใด นางเป็นคนผิดเห็น ๆ ทว่ากลับมีท่าทีเปิดเผยทั้งยังสามารถพูดได้คล่องปากอีกต่างหาก

ราวกับว่าเขาทำเรื่องไม่ถูกไม่ควรขึ้นมาจริง ๆ อย่างไรอย่างนั้น!

นี่อาจจะเป็นข้อดีของสตรีผู้นี้ก็ได้ การแต่งงานกับนางแทนนั้นสมควรแล้วหรือไม่?

เมื่อนึกขึ้นได้เช่นนี้ โทสะระลอกหนึ่งก็ปะทุขึ้นในจิตใจของเขาอีกครั้ง

"สามหาว! ถึงแม้ว่าข้าสัญญาว่าจะร่วมมือกับเจ้า แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่เจ้าจะทำร้ายผู้อื่นได้ตามอำเภอใจ!

"ถ้ายังมีคราวหน้าอีก เจ้าก็ไสหัวออกไปจากตำหนักอ๋องของข้าได้เลย!"

นับตั้งแต่ลั่วชิงยวนแต่งเข้ามา ตำหนักอ๋องที่เคยสงบสุขมาโดยตลอดก็เกิดเรื่องอยู่บ่อยครั้ง ถ้าหากนางอยู่ไม่สุขนักล่ะก็ เขาจะไม่เก็บนางเอาไว้แน่!

เมื่อได้ยินวาจาทิ่มแทงของฟู่เฉินหวน อาการเจ็บแปลบตามร่างกายทำให้นางถึงกับเหงื่อกาฬชุ่มโชก และพูดไม่ออก ฉะนั้นนางจึงทำได้เพียงแค่กัดฟัน และไม่ยอมส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย

ฟู่เฉินหวนสัมผัสได้ถึงความดันทุรังของนางและพาลนึกถึงสีหน้าอันยากจะอธิบายได้ของนางยามที่นางถูกลงโทษตามกฎของครอบครัวในขสนอัครเสนาบดี จากนั้นก็สับสนอยู่สักพัก

เขาสะบัดแขนเสื้อพลางเดินกลับห้องไปแล้วปิดประตูลง

แต่การได้ยินเสียงไม้โบยดังขึ้นทางด้านนอก จิตใจที่ไม่อาจสงบลงได้ก็ทำให้หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

ในที่สุดเมื่อเสียงเงียบลง เขาก็รู้สึกสงบใจลงได้บ้าง

"ท่านอ๋อง ครบยี่สิบไม้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์ที่อยู่นอกประตูรายงานให้ทราบ

"ส่งนางกลับไปซะ" ฟู่เฉินหวนน้ำเสียงเย็นชา

ลั่วชิงยวนถูกหามกลับไป นางอ่อนแรงและหมดสติไปแล้วระหว่างที่นอนอยู่บนม้านั่ง

แม่นมเติ้งกำลังรออยู่ข้างนอก เมื่อนางเห็นลั่วชิงยวนถูกหามออกมา นางก็รู้สึกตื่นตกใจ "พระชายา!"

นางตามกลับไปที่เรือนด้วยความร้อนใจ

"ชุนเยวี่ย เล่ามาเถอะ" ซูโหยวสีหน้าเคร่งขรึม

"ท่านอ๋อง..." ชุนเยวี่ยคุกเข่าลงทันที "บ่าวขอให้ท่านอ๋องทรงโปรดตัดสินด้วยเพคะ!"

"เหตุใดข้าผู้เป็นอ๋องต้องตัดสินด้วยเล่า?" ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว

"ก่อนหน้านี้แม่บ้านเมิ่งเกิดเรื่องขึ้นที่บ้าน หลังจากลางานสองสามวัน นางก็พาบ่าวกับปี้หนิงรวมทั้งไป๋ถังไปด้วยแล้วบอกว่า ให้ไปทำงานสักสองวันก็จะให้เงินสามตำลึง แต่บ่าวไม่นึกเลยว่า นางจะขายพวกเราให้นายท่านของตระกูลใหญ่แห่งหนึ่งเพื่อเล่นสนุก..." ยามที่ชุนเยวี่ยเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็ถึงกับสะอื้นไห้ออกมา

"ถ้าหากบ่าว ปี้หนิงและไป๋ถังหนีไม่รอด ตอนนี้บ่าวก็ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเพคะ..."

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ก็หน้าเปลี่ยนสี "อะไรนะ?!" ซูโหยวสีหน้าขรึมเคร่งพลางกล่าวว่า "กระหม่อมส่งคนไปช่วยปี้หนิงกับไป๋ถังแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ"

ฟู่เฉินหวนลอบกำหมัดแน่นพลางเอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมโทสะ "ข้าเข้าใจแล้ว"

แม่บ้านเมิ่งช่างใจกล้านัก!