ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 499

หากมิได้รับยาถอนพิษภายในสามชั่วโมง นางจะต้องตายอย่างแน่นอน!

แต่อาการอาเจียนนี้มิได้เกิดจากพิษ

ลั่วชิงยวนมองไปรอบห้อง ในห้องนี้นางเห็นวิญญาณที่ร้ายกาจมากที่สุดอยู่ที่นี้

ใต้เท้าเหอมองนางด้วยความประหลาดใจ “เจ้ามีทักษะทางการแพทย์ด้วยรึ?”

ลั่วชิงยวนเดินไปที่โต๊ะแล้วนั่งลง นางหยิบพู่กันป้ายหมึกแล้วเขียนใบเทียบยา พลางพูดขึ้นว่า “ฮูหยินถูกวางยาพิษ”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา ใต้เท้าเหอที่ได้ฟังก็ตกใจอย่างมาก

เขาเหลือบมองนางรับใช้และขอให้นางรับใช้ทั้งหมดออกไป

หลังจากที่ทุกคนจากไปแล้ว ใต้เท้าเหอก็ลุกขึ้นและเดินไปที่โต๊ะ สายตาของเขาจับจ้องไปที่หญิงสาว “สาวน้อย เจ้าเป็นเพียงนางรำเหตุใดจึงมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้?”

ลั่วชิงยวนยกยิ้มมุมปากขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการเขียนใบเทียบยา นางยิ้มและพูดว่า “พิษของฮูหยินเหอน่าจะมาจากข้า”

“ไม่ว่าผู้สนับสนุนผู้ว่าราชการมณฑลสักจักมีอำนาจเท่าใด ไม่ว่าเขาจะกล้าหาญเพียงใด ก็มิอาจรุกรานอ๋องผู้สำเร็จราชการอย่างเปิดเผยได้”

“แม้ใต้เท้าเหอรีบร้อนบีบบังคับให้ข้าลงนามในบันทึกหลักฐานคำให้การด้วยวิธีทรมาน แต่ด้วยความรีบร้อนเช่นนี้ เป็นเพราะถูกผู้อื่นควบคุมอยู่เป็นแน่”

เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของนาง ก็พบว่านางก็พูดถูกจริง ๆ!

ความตกตะลึงในดวงตาของใต้เท้าเหอก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น

นางรำผู้นี้มิใช่นักเต้นธรรมดาจริง ๆ มิแปลกใจเลยที่องค์ชายเจ็ดและอ๋องผู้สำเร็จราชการต่างก็ชื่นชอบสตรีผู้นี้ ภายใต้ใบหน้าอันงดงาม ยังมีหัวใจที่ละเอียดแยบคายซ่อนอยู่!

ใต้เท้าเหอตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ลั่วชิงยวนก็เขียนเทียบยาเสร็จแล้วยื่นแก่กับเขา

“รีบไปรับยาตามเทียบโอสถนี้ หาคนที่ท่านไว้ใจได้ และอย่าให้ใครล่วงรู้”

“ให้ฮูหยินกินโอสถตามนี้ มันจะช่วยกำจัดพิษได้”

ใต้เท้าเหอหยิบเทียบยาไป แล้วมองดูนางด้วยความตื่นเต้นปนตกใจ “เทียบยานี้สามารถกำจัดพิษได้จริงรึ?”

ริมฝีปากของลั่วชิงยวนยกยิ้มเบา ๆ “ท่านใต้เท้าเหอ ข้ามิได้มุ่งหมายเอาชีวิตฮูหยินหรอก”

นั่นคือความจริง!

ใต้เท้าเหอรีบออกไปทันที เขายื่นเทียบยาให้กับคนที่เขาไว้ใจเพื่อรวบรวมและนำมาต้มเป็นยา

เมื่อเขากลับมาที่หอนอนอีกครั้ง ลั่วชิงยวนจึงพูดว่า “ข้ายังต้องแก้ไขปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่าง ข้าจักฝังเข็มให้ฮูหยินในภายหลัง”

“ใต้เท้าเหอ โปรดรออยู่ที่ลานก่อน ส่วนคนอื่น ๆ โปรดรอที่ด้านนอกจวน”

ใต้เท้าเหอจึงเข้าไปในห้องและจุดเทียนในห้องอีกครั้ง

ลั่วชิงยวนนั่งลงข้างเตียง นางฝังเข็มให้กับฮูหยินเหอ

ใต้เท้าเหอมองดูอย่างเงียบ ๆ จากด้านข้าง เขาขมวดคิ้วและเอ่ยขึ้นว่า "มิใช่ว่าข้ามิเคยลองทำให้นางหมดสติ เพียงแต่เมื่อรู้สึกอยากจะอาเจียนนางก็ตื่นขึ้นมา”

“เหตุใดหลังจากที่เจ้าทำให้นางหมดสติแล้ว นางถึงหยุดอาเจียนได้?”

ลั่วชิงยวนตอบว่า “เพราะปัญหาที่ทำให้ฮูหยินอาเจียนได้รับการแก้ไขแล้ว”

“ฮูหยินจักมิอาเจียนอีกแล้ว”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ในที่สุดใต้เท้าเหอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ลั่วชิงยวนเงยหน้าขึ้นมองเขา "แต่หากข้าจากไป ก็ไม่แน่ว่าอาการดังกล่าวจะเกิดขึ้นอีกหรือไม่?”

“หากท่านต้องการให้ฮูหยินของท่านปลอดภัย เช่นนั้นท่านก็ต้องทำอะไรสักอย่าง”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใต้เท้าเหอจึงรีบถาม “ข้าต้องทำเช่นไร?”

ลั่วชิงยวนพูดเบา ๆ “บอกข้าสิ ผู้ใดบีบบังคับให้ท่านตัดสินลงโทษข้าให้ตาย”