ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 521

ลั่วชิงยวนครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอดทาง นางหยุดคิดเรื่องที่เพิ่งจะประสบพบเจอมิได้เลย ยิ่งคิดนางก็ยิ่งแค้นใจ

ในเมื่อมีโอกาสดีเช่นนั้น ไยนายมิให้ฟู่เฉินหวนรู้ความจริงโดยชัดแจ้งเสียเลยเล่า

ให้เขาได้รู้ว่าตนเองผิดพลาดอย่างน่าขันเพียงใด!

เมื่อนึกได้เช่นนี้ นางก็รีบกลับตำหนักอ๋องให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

หลังจากถามแม่นมเติ้ง อีกฝ่ายก็บอกว่าฟู่เฉินหวนอยู่ในห้องตำรา ดังนั้นนางจึงรีบเดินไปทันที

ในตำหนักอ๋องจุดตะเกียงสว่างไสว ยังคงมีแสงสว่างในห้องตำรา

บางทีนางอาจจะคุ้นเคยกับการลดเสียงฝีเท้าท่ามกลางค่ำคืนมืดมิดก็เป็นได้ ฉะนั้นยามที่นางนอกห้องตำรา คนในห้องจึงไม่ทันสังเกตเห็นนาง

“ท่านอ๋อง กระหม่อมพบเงื่อนงำบางอย่างพ่ะย่ะค่ะ หัวหน้าโจรที่ขโมยเงินบรรเทาทุกข์มีรอยสักรูปนกอินทรีอยู่บนหลังมือ หลังจากกระหม่อมสืบดู เขาน่าจะเป็นมือสังหารของสำนักเทียนอิง กระหม่อมติดตามเขามาตลอดทาง ยามนี้คนผู้นี้อาจอยู่ในเมืองหลวง”

เซียวชูเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “เมืองหลวงกว้างใหญ่เสียขนาดนั้น มิใช่ว่าจะหาเจอได้ง่าย ๆ เลย”

น้ำเสียงของฟู่เฉินหวนฟังดูเย็นชา “เหล่ามือสังหารแต่ละคนของสำนักเทียนอิงมีอาจารย์คนละคน หากปฏิบัติภารกิจของอาจารย์ตนเองได้สำเร็จ พวกเขาก็จะเป็นอิสระ ภารกิจเช่นนี้อาจต้องใช้เวลาชั่วชีวิตกว่าจะทำสำเร็จก็เป็นได้”

“แต่รางวัลที่พวกเขาได้ก็จะนำมาซึ่งเกียรติยศและเงินทองไปชั่วชีวิต”

“ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จ่ายเงินแพงลิบลิ่วเพื่อจ้างวานมือสังหารของสำนักเทียนอิง เขาย่อมไม่หลบซ่อนตัวเช่นนี้แน่ ชะรอยมือสังหารผู้นี้จะต้องปรากฏตัวอีกครั้ง เจ้าจงลอบจับตามองเขาไว้”

เซียวชูตอบว่า "พ่ะย่ะค่ะ!"

ลั่วชิงยวนที่อยู่นอกประตูพลันรู้สึกตกตะลึง

รอยสักรูปนกอินทรีบนหลังมือกระนั้นหรือ?

มือสังหารของสำนักเทียนอิงเช่นนั้นหรือ?

จู่ ๆ นางก็นึกถึงมือที่นางเห็นในห้องตำราของตระกูลฝูในวันนี้ขึ้นมาได้

นั่นคือมือสังหารของสำนักเทียนอิงกระนั้นหรือ? เขาปรากฏตัวในห้องตำราของตระกูลฝูเพื่อขโมยของสำคัญใช่หรือไม่?

หรือเขาจะเป็นมือสังหารที่ตระกูลฝูจ้างวานกันแน่?

ตั้งแต่ฟู่เฉินหวนทราบเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ จิตใจของเขาก็เปี่ยมไปด้วยโทสะ

คืนนี้ลั่วชิงยวนยังมาแอบฟังอยู่นอกประตูอีก!

ลั่วชิงยวนดิ้นรนขัดขืนด้วยความเจ็บปวดพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธจัดขึ้นมาว่า “ฟู่เฉินหวน อย่ามาเอ่ยวาจาหยาบคายเช่นนั้น!”

“หยาบคายรึ? มีกระไรที่เจ้าทำมิได้อีกเล่า ไยเจ้าต้องเกรงว่าหยาบคายด้วย?” ฟู่เฉินหวนเดือดดาลเสียจนดวงตาแดงก่ำ จากนั้นก็จ้องมองนางด้วยสายตาเปี่ยมโทสะ

“ฝูจ้าวเห็นใบหน้าของเจ้าแล้วใช่หรือไม่? หน้าตางดงามหาใดเปรียบ? เจ้ายอมตายดีกว่าให้ข้าได้เห็นใบหน้าอันงดงามหาใดเปรียบของเจ้าเช่นนั้นรึ?”

สมองของฟู่เฉินหวนเต็มไปด้วยภาพที่เขาพยายามจะถอดหน้ากากของนาง แต่นางกลับยอมตายเสียดีกว่าที่จะให้เขาได้เห็นใบหน้าของนาง

ฝูจ้าวมอบเงินให้นางไปมากมายเพียงใด ถึงทำให้นางซื่อสัตย์ได้ถึงเพียงนั้น?

“วันนี้ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้าจักงามสักเพียงใดกัน!”

น้ำเสียงของฟู่เฉินหวนเปี่ยมไปด้วยโทสะ จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นหมายจะถอดหน้ากากของนาง