ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 550

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็ตกตะลึง

“ลั่วเยวี่ยอิงกระนั้นหรือ?”

นางนึกออกแต่เพียงลั่วเยวี่ยอิง เพราะเป็นเรื่องปกติที่อีกฝ่ายจะกล่าวโทษนาง

ใต้เท้าเหอกล่าวว่า “เจ้าไปถึงที่นั่นก็รู้เอง”

เนื่องเป็นเรื่องที่มิใคร่ชาญฉลาดนักที่จะให้คนนอกล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างลั่วชิงยวนกับใต้เท้าเหอ ดังนั้นลั่วชิงยวนจึงถูกส่งกลับไปที่ศาลาว่าการ

ครั้นพวกเขามาถึงศาลาว่าการ ก็มีคนกลุ่มใหญ่มาออกันอยู่ริมถนนแล้ว ก่อให้เกิดความวุ่นวายค่อนข้างมากทีเดียว

ลั่วเยวี่ยอิงอยู่ในโถงพิจารณาคดีจริง ๆ นางกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าซีดเซียวราวกับว่าอาจจะสิ้นลมได้ทุกเมื่อ นางอ่อนแอเสียจนมิกล้าพูดเสียงดัง

ทว่าสิ่งที่น่าตกตะลึงก็คือ นอกจากลั่วเยวี่ยอิงแล้วยังมีผู้อื่นอยู่ด้วย

นั่นคือลั่วอวิ๋นสี่

ลั่วอวิ๋นสี่ฟื้นแล้วจริง ๆ

แต่ดูเหมือนจะมีกลิ่นอายมืดมนตรงหว่างคิ้วอันคมกริบราวกับมีดที่กำลังลอยอยู่ด้วย

ใต้เท้าเหอนั่งลงแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน่าเกรงขาม “ผู้ใดมาร้องเรียนกับทางการ?”

สายตาของลั่วชิงยวนเอาแต่จับจ้องมาที่ลั่วเยวี่ยอิง จากนั้นนางก็เห็นลั่วเยวี่ยอิงลุกขึ้นด้วยท่าทียากลำบาก

ทว่ากลับมีเสียงแหลมดังขึ้นมาจากอีกด้านหนึ่ง

“เป็นข้าเองเจ้าค่ะ! วันนี้เกิดเพลิงไหม้ขึ้นในสวนเซียงอู๋จนข้าเกือบต้องสังเวยชีวิตในสวนเซียงอู๋แล้ว ข้าอยากฟ้องร้องฝูเสวี่ยในข้อหาสังหารคนเจ้าค่ะ!”

ทันทีที่เอ่ยวาจาเหล่านั้นออกมา ลั่วชิงยวนก็รู้สึกตกตะลึง

นางหันหน้าไปมองผู้พูดด้วยสายตาเหลือเชื่อ…

ลั่วอวิ๋นสี่!

เมื่อใต้เท้าเหอได้ยินเช่นนี้ก็ให้รู้สึกประหลาดใจ “เจ้ามีหลักฐานหรือไม่?”

ลั่วอวิ๋นสี่จ้องมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเกลียดชังพลางกล่าวด้วน้ำเสียงโกรธแค้นว่า “วันนี้ข้ารู้ว่าฝูเสวี่ยวางแผนที่จะทำร้ายลั่วเยวี่ยอิงในสวนเซียงอู๋ ฝูเสวี่ยรู้เข้าก็เลยตีข้าจนสลบไปเจ้าค่ะ!”

“ถึงแม้ข้ามิทราบว่าเป็นผู้ใดที่วางเพลิง แต่ข้าคิดว่าต้องเป็นฝูเสวี่ย! นางคิดสังหารข้ากับลั่วเยวี่ยอิงไปพร้อม ๆ กันเจ้าค่ะ!”

ลั่วชิงยวนรู้สึกตื่นตะลึง

ลั่วอวิ๋นสี่บ้าไปแล้วหรือ? ผู้ที่ทำร้ายนางคือลั่วเยวี่ยอิงต่างหากเล่า ไยนางจึงช่วยลั่วเยวี่ยอิงปิดบังแล้วใส่ร้ายนาง?

เรื่องนี้ทำให้ใต้เท้าเหอรู้สึกสับสนยิ่งนัก ไฉนจึงต่างจากสิ่งที่เขาทราบไปโดยสิ้นเชิงเล่า

ลั่วเยวี่ยอิงสีหน้าซีดเซียวพลางเอ่ยด้วยท่าทีอ่อนแรงว่า “ตอนที่ข้าเห็นเพลิงไหม้ก็รีบวิ่งเข้าไป มีบุรุษชุดดำกำลังจะวิ่งหนีไป ข้ารู้สึกหวาดกลัวนัก เขาก็เลยใช้มีดสั้นแทงใส่ข้าและหนีไปเจ้าค่ะ”

“ข้ามิได้เห็นฝูเสวี่ยตีลั่วอวิ๋นสี่จนสลบด้วยตาตนเอง แต่ข้ารู้ว่าฝูเสวี่ยอยู่ตรงท้ายเรือนจริง ๆ!”

วาจาของลั่วเยวี่ยอิงก็นับได้ว่าเป็นหลักฐานอย่างหนึ่ง

ลั่วอวิ๋นสี่รีบชี้นิ้วใส่ลั่วชิงยวนอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น “เจ้ายังมิยอมรับอีกรึ?”

“เจ้าคิดว่าตัวเองที่เป็นแม่นางจากหอนางโลมจะสามารถแต่งเข้าตำหนักอ๋องได้รึ? ช่างเพ้อฝันนัก! เจ้าคิดวางยาพิษเยวี่ยอิงเพื่อทำลายความบริสุทธิ์ของเยวี่ยอิงเพราะเรื่องนี้ เจ้ามันช่างเป็นสตรีชั่วช้า!”

ลั่วอวิ๋นสี่ถึงกับสบถด่าอย่างเดือดดาล

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วและรู้สึกขัดแย้งอยู่บ้าง

ดูเหมือนลั่วอวิ๋นสี่จะมิได้เสแสร้ง เกิดเรื่องอันใดขึ้นจึงทำให้นางตื่นตระหนกถึงเพียงนั้นได้?

เพราะสวีซงหย่วนผู้นั้นหรือ?

ผู้ที่อยู่เบื้องหลังสวีซงหย่วนกับลั่วเยวี่ยอิงน่าจะเป็นพวกเดียวกัน

ในยามนี้เอง ฟู่เฉินหวนกับฟู่จิ่งหลีก็บังเอิญเข้ามาในจวนแล้วได้ยินวาจาเหล่านั้นดังออกมานอกโถงพิจารณาคดี

ลั่วชิงยวนจ้องมองลั่วเยวี่ยอิงด้วยสายตาคมกริบ “นี่เป็นเรื่องจริงกระนั้นหรือ?”