ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 554

ลั่วอวิ๋นสี่ตัวสั่นสะท้านรุนแรงและรู้สึกตกใจสุดขีด

เมื่อนางหันกลับไปก็เห็นฝูเสวี่ย แข้งขาของนางพลันอ่อนยวบจนต้องรีบเกาะโต๊ะเอาไว้

“เจ้า!”

“เจ้าแหกคุกออกมากระนั้นหรือ?”

ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด ฝูเสวี่ยที่ลอบปรากฏตัวในห้องของนาง และหน้ากากชิ้นนั้นชวนให้ลั่วอวิ๋นสี่รู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกมิถูก

ลั่วชิงยวนค่อย ๆ เดินเข้ามา จากนั้นลั่วอวิ๋นสี่ก็หวาดกลัวเสียจนถอยหลังอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า “เจ้าคิดจะกระไรกันแน่? อย่าเข้ามานะ! ที่นี่คือจวนมหาราชครู หากเจ้าแน่จริงก็ลงมือสิ...”

“อ๊า!”

ก่อนที่ลั่วอวิ๋นสี่จะทันได้เอ่ยวาจาข่มขู่ให้จบ ลั่วชิงยวนก็พลันตะปบเข้าที่ลำคอของนาง

เรี่ยวแรงช่างมหาศาลเสียจนลั่วอวิ๋นสี่มีเวลาทันให้ได้กรีดร้องเท่านั้นแล้วก็ส่งเสียงไม่ออกอีกต่อไป นางปัดป่ายมือเท้าพลางดิ้นรนอย่างสุดกำลัง

ความหวั่นเกรงต่อความตายพุ่งเข้ากลืนกินตัวนาง ทำเอาลั่วอวิ๋นสี่ถึงกับจิตใจสั่นสะท้าน

ลั่วชิงยวนใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือของลั่วอวิ๋นสี่เอาไว้ จากนั้นก็สังเกตเห็นรอยเลือดสีแดงสดที่อยู่ข้างในข้อมือของอีกฝ่าย

“ลั่วอวิ๋นสี่ ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกสักครั้ง จงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ภายในสวนเซียงอู๋ให้ข้าฟังอีกครั้ง!”

น้ำเสียงของลั่วชิงยวนฉายแววเยียบเย็นอันเปี่ยมล้นไปด้วยแรงคุกคาม

ในขณะเดียวกัน มือที่กุมลำคอของอีกฝ่ายก็คลายลงไปบ้าง

ลั่วอวิ๋นสี่ที่มิอาจหลุดพ้นจากการเกาะกุม จ้องมองนางด้วยสายตาเคียดแค้น “ต่อให้เจ้าคิดสังหารข้า! ข้าก็มิยอมเปลี่ยนคำให้การหรอก!”

“ข้าไม่มีทางกลับคำให้การให้สตรีชั่วช้าอย่างเจ้าลอยนวลไปได้หรอก!”

คำพูดอันแสนจะตรงไปตรงมาของลั่วอวิ๋นสี่ ทำให้ลั่วชิงยวนต้องขมวดคิ้ว

“โง่เง่าสิ้นดี!”

นางคว้าไหล่กับแขนของลั่วอวิ๋นสี่แล้วทุ่มอีกฝ่ายลงกับพื้น

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ลั่วอวิ๋นสี่ถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว จากนั้นก็กัดฟันแน่นเพราะเจ็บเสียจนลุกไม่ขึ้น

“ใครก็ได้! ช่วยด้วย!” ลั่วอวิ๋นสี่รีบร้องเรียกขอความช่วยเหลือ

ทว่าชั่วครู่ถัดมา ลั่วชิงยวนก็คว้าตัวนางเอาไว้แล้วชกใส่หน้าท้องของลั่วอวิ๋นสี่เข้าอย่างแรง

แรงชกรุนแรงเสียจนทำให้ลั่วอวิ๋นสี่ลอยกระเด็นออกไป จากนั้นแผ่นหลังของอีกฝ่ายก็กระแทกเข้ากับขอบเตียง

นางพลันกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง

ลั่วชิงยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นมาว่า “หาไม่แล้วจะเป็นอันใดได้อีกเล่า?”

ลั่วชิงยวนลุกขึ้นแล้วสะบัดหนอนที่อยู่ตรงปลายมีดสั้นลงไปในถ้วยชา จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อย ๆ เช็ดมีดสั้น

นางเอ่ยเสียงแผ่วเบาขึ้นมาว่า “นี่คือหนอนปรภพกลืนกินศพ”

“เมื่อเข้าสู่ร่างกายจะมีผลกัดกร่อนเส้นประสาทขั้นรุนแรง เมื่อใช้แรงผลักดันจากภายนอกมาบอกเล่าสถานการณ์ให้เจ้าฟัง มันก็จะชอนไชเข้าสู่ความทรงจำของเจ้าและทำให้เจ้าคิดว่าเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ”

เมื่อลั่วอวิ๋นสี่ได้ยินเช่นนี้เข้าก็เริ่มอาเจียนอีกครั้ง

“ศพ… หนอน...”

“ข้ามีของพรรค์นี้อยู่ในร่างกายได้อย่างไรกัน?”

ลั่วอวิ๋นสี่มองแอ่งโลหิตที่นางเพิ่งจะพ่นลงไปที่พื้น นางมิได้กังขาเลยว่ามีหนอนอยู่ในร่างกายของนาง

ลั่วชิงยวนหันไปมองนาง “แน่นอนว่าย่อมต้องมีคนอยากจะปิดบังความจริง จากนั้นก็ใช้วาจาของเจ้ามาตัดสินโทษข้าน่ะสิ”

“อะ… อันใดกัน?” ลั่วอวิ๋นสี่มองมาที่นางด้วยสายตาสับสน

คนยังจมจ่อมอยู่กับความย่าสะอิดสะเอียนของหนอนยักษ์ จนมิอาจสลัดพ้น

ลั่วชิงยวนนั่งลงพลางหยิบพู่กันกับกระดาษมาเขียนเทียบยาให้นาง จากนั้นก็ยื่นให้แก่นาง “ถึงแม้ว่าออกจะน่าสะอิดสะเอียนไปบ้าง ทว่าก็เป็นแค่สิ่งเล็กน้อยเท่านั้น หนอนปรภพกลืนกินศพตัวนี้มีพิษ ต่อให้ขจัดหนอนออกไปแล้ว แต่พิษก็ยังคงอยู่ในร่างกาย”