ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 559

ใต้เท้าเหอกล่าวด้วยท่าทีจนใจ “เจ้าจะสนใจเรื่องพวกนี้หาปะไร? ขอเพียงทุกอย่างเรียบร้อยก็เป็นพอ”

“รีบกลับเข้าคุกไปก่อนที่จะมีใครมาพบเข้าเถอะ”

ใต้เท้าเหอเอ่ยเร่งให้นางกลับเข้าไปในคุก

หลังจากวันนั้น ทุกอย่างก็สงบไร้คลื่นลม

ก่อนเที่ยงวัน อู๋อิ่งรีบเข้ามาในคุกภายใต้การตระเตรียมของใต้เท้าเหอ

เมื่อใต้เท้าเหอได้ยินคำไต่สวนเรื่องของหลิวซิงเหอ เขาก็รู้สึกสับสนยิ่งนัก

“ข้าส่งคนไปสืบดูแล้ว อัครเสนาบดีลั่วจ่ายเงินชดเชยให้หลิวซิงเหอแทนลั่วเยวี่ยอิงถึงห้าหมื่นตำลึง เรื่องนี้ก็เป็นอันจบลง หลิวซิงเหอมิได้คิดจะสืบสาวราวเรื่องที่สวนเซียงอู๋เกิดเหตุเพลิงไหม้อีก”

“มิหนำซ้ำพื้นเพของหลิวซิงเหอเองก็ช่างแสนจะธรรมดายิ่ง หามีอันใดน่าสงสัยไม่”

อู๋อิ่งกล่าวว่า “หลิวซิงเหอสารภาพกับข้าว่าเขาขายสวนเซียงอู๋ไปเมื่อห้าปีก่อน ผู้ซื้อที่อยู่เบื้องหลังสวนเซียงอู๋มิต้องการเปิดเผยตัวตน ดังนั้นภายนอกเขาจึงยังคงเป็นเจ้าของสวนเซียงอู๋”

“ตอนที่สวนเซียงอู๋เกิดเหตุเพลิงไหม้ เขามิได้สูญเสียอันใดเลย ฉะนั้นย่อมมิเสียใจอยู่แล้ว”

เมื่อใต้เท้าเหอได้ยินเช่นนี้เข้าก็รู้สึกตกตะลึง “เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?”

อู๋อิ่งเหลือบมองใต้เท้าเหอด้วยสายตาไม่ยี่หระ “ใช้กำลังน่ะสิ”

ใต้เท้าเหอตะลึงงัน

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วแล้วถามว่า “ผู้ซื้อที่อยู่เบื้องหลังสวนเซียงอู๋เป็นผู้ใดกัน?”

อู๋อิ่งเหลือบมองใต้เท้าเหอที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทีลังเลใจ

“หาเป็นอันใดไม่ ว่ามาเถอะ” ลั่วชิงยวนไม่ถือสาที่ใต้เท้าเหอจะได้ยิน

น้ำเสียงของอู๋อิ่งกลับเย็นชาขึ้นมาบ้าง “หวงเจียงหยาง พ่อบ้านตระกูลฝู!”

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกตกตะลึง

ตระกูลฝู! เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องตระกูลฝูด้วยหรือ? !

ใต้เท้าเหอเองก็ตกตะลึงเช่นกัน เรื่องที่เกิดขึ้นในสวนเซียงอู๋ก็เกี่ยวข้องกับตระกูลฝูกระนั้นหรือ?

ในยามนี้เอง อู๋อิ่งก็ล้วงเอาเศษกระดาษไม่กี่แผ่นออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้ลั่วชิงยวน

“หลิวซิงเหอยังบอกอีกด้วยว่า เขาเห็นน้ำมันปริมาณมหาศาลถูกลำเลียงผ่านประตูหลังเข้ามาในสวนเซียงอู๋”

“ข้าลองตรวจสอบกับหลายคนที่อยู่ในโรงครัวตามที่เขาว่ามาแล้ว นี่คือบัญชีข้าวของที่พวกเขาซื้อมาจัดงานเลี้ยง หนึ่งในนั้นมีน้ำมันห้าถังซึ่งเพียงพอให้ทำอาหารไปได้หลายปีเชียว”

……

ณ จวนมหาราชครู

ลั่วอวิ๋นสี่ที่อยู่ภายในห้องเจ็บปวดยิ่งเสียจนต้องเอามือกุมศีรษะแล้วพยายามลุกขึ้น แต่กลับยากลำบากยิ่งนัก

ความทรงจำอันสับสนวุ่นวายทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุดจนดวงตาพร่าลาย

ในยามนี้เอง ก็มีบุรุษผู้หนึ่งลอบเข้ามาในห้อง “อวิ๋นสี่ อวิ๋นสี่ เจ้าเป็นอันใดไป?”

ลั่วอวิ๋นสี่คว้าท่อนแขนของสวีซงหย่วนด้วยท่าทีเจ็บปวด “พี่สวี ข้าปวดศีรษะ...”

“ข้าจะไปตามหมอ!” สวีซงหย่วนขมวดคิ้วด้วยท่าทีร้อนใจยิ่งนัก

ลั่วอวิ๋นสี่คว้าตัวเขาไว้ “ไม่เจ้าค่ะ! ช่วยประคองข้าให้ลุกขึ้นที ข้าต้องไปที่ศาลาว่าการ!”

“ไยเจ้าต้องไปที่ศาลว่าการด้วย?” สวีซงหย่วนรู้สึกกังวลใจยิ่งนัก “ตอนนี้เจ้าปวดศีรษะรุนแรงเสียขนาดนั้น เจ้าควรพักผ่อนให้ดี”

“ข้าจะไปกลับคำให้การ! หากข้ามิไปก็อาจจะสายเกินไปแล้วก็ได้!”

เมื่อสวีซงหย่วนได้ยินเช่นนี้ เขาก็สีหน้าแปรเปลี่ยน