ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 562

เมื่อลั่วชิงยวนสัมผัสได้ถึงอันตรายก็ดึงตัวฟู่จิ่งหลีเข้ามา

หลบเลี่ยงการจู่โจมได้อย่างหวุดหวิด

แต่กลับมีเสียงล้มลงกับพื้นดังขึ้นสองคำรบ...

จ้าวต้าเปียวกับหวังเยวี่ยชิงล้มลงทันที

หญิงชราร้องอุทานว่า "ลูกข้า!"

นางเองก็หมดสติไปด้วยความตื่นตระหนก

ทุกคนต่างตกตะลึง ใต้เท้าเหอลุกพรวดขึ้นมาทันที “จับตัวมือสังหารไว้!”

คนของทางการกลุ่มหนึ่งพุ่งตัวออกมา

ฟู่จิ่งหลียังรู้สึกตื่นตะลึงอยู่บ้าง เมื่อเห็นทั้งสองศพที่นอนอยู่กับพื้น หากลั่วชิงยวนดึงตัวเขาได้มิทันเวลาล่ะก็ เขาคงตายไปแล้ว

ลั่วชิงยวนคุกเข่าลงแล้วตรวจสอบบาดแผลที่ทำให้จ้าวต้าเปียวกับหวังเยวี่ยชิงถึงแก่ชีวิต เข็มพิษแทงเข้าตรงท้ายทอย อาวุธลับเช่นนี้เป็นอันตรายถึงชีวิต

นางหันหน้าไปมองลั่วเยวี่ยอิงที่หวาดกลัวเสียจนสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาว

ลั่วไห่ผิงฉุดอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นพลางกล่าวว่า “ที่นี่ไม่ปลอดภัย ไปกันเถอะ”

หลังจากเขาพูดจบก็คุ้มครองลั่วเยวี่ยอิงออกไป

ใต้เท้าเหอมองศพบนพื้นแล้วให้รู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก "นี่มันสุดจะรับได้จริง ๆ! พยานถูกสังหารในโถงพิจารณาคดี"

ฟู่จิ่งหลีเดินเขามาถามว่า “ใต้เท้าเหอ สิ่งที่สองคนนั้นว่ามาน่าจะเพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าฝูเสวี่ยเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วกระมัง?”

ใต้เท้าเหอผงกศีรษะ “พ่ะย่ะค่ะ นางเป็นผู้บริสุทธิ์ ยามนี้พวกเราก็สามารถปล่อยตัวนางได้แล้ว”

ฟู่จิ่งหลีรู้สึกโล่งอกพลางกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ดี ข้าสู้อุตส่าห์ลงทุนเสี่ยงชีวิตมาถึงที่นี่ นับว่ามิเสียเปล่าแล้ว”

ใต้เท้าเหอสั่งให้คนมาหามศพออกไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เพียงแต่ว่าคดีนี้กลับเพิ่มมาอีกสองชีวิต ยิ่งทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นไปอีก”

พยานในโถงพิจารณาดีถูกสังหารต่อหน้าต่อตาผู้คน นี่มิใช่เรื่องเล็ก ๆ เอาเสียเลย ต้องจับตัวคนร้ายมาให้ได้เสียก่อนจึงจะสามารถให้คำอธิบายได้

“ขอบคุณใต้เท้า ข้าจักพาฝูเสวี่ยไปด้วย” ฟู่จิ่งหลีหาได้สนใจเรื่องคดีนี้ เขาสนใจเพียงแค่เรื่องชีวิตของฝูเสวี่ยเท่านั้น

หลังจากฟู่จิ่งหลีพูดจบก็พาลั่วชิงยวนออกไป

ถนนด้านนอกศาลาว่าการคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ยามนี้คนของทางการกำลังค้นหาตัวมือสังหารไปทั่วทุกหนแห่ง

แต่ดูเหมือนว่ายากที่จะจับตัวได้ เพราะคู่ต่อสู้แข็งแกร่งยิ่งนัก

“โปรดขอบพระทัยท่านอ๋องแทนหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ” ลั่วชิงยวนกล่าวขึ้น

ฟู่จิ่งหลีตอบว่า “ข้าสัญญากับเสด็จพี่สามว่า ข้าจักพาเจ้ากลับตำหนักอ๋องทันทีที่เจ้าออกจากศาลาว่าการ เมื่อเจ้ากลับไปก็ขอบคุณเขาเองเถอะ”

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็รู้สึกตื่นตะลึงอยู่บ้าง จากนั้นนางก็ขมวดคิ้ว “ไม่เพคะ หม่อมฉันยังมีเรื่องต้องไปจัดการ! พระองค์เสด็จกลับไปก่อนเถิดเพคะ ประเดี๋ยวหม่อมฉันค่อยตามไป”

“มีเรื่องเร่งด่วนอันใดกัน เจ้าถึงได้รีบร้อนถึงเพียงนั้น?” ฟู่จิ่งหลีรู้สึกประหลาดใจ

“เพคะ เป็นเรื่องด่วน!” หลังจากลั่วชิงยวนพูดจบ นางก็วิ่งไปอีกทาง

นางกำลังจะไปที่จวนมหาราชครูเพื่อดูว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับลั่วอวิ๋นสี่!

……

ณ จวนมหาราชครู

ยามที่ลั่วอวิ๋นสี่ตื่นขึ้นมา ก็เป็นช่วงกลางวันและความทรงจำของนางฟื้นกลับคืนมาเป็นส่วนใหญ่แล้ว

เมื่อนึกถึงสิ่งที่นางให้สัญญากับฝูเสวี่ย ลั่วอวิ๋นสี่ก็ร้อนใจมากเสียจนรีบวิ่งออกมาทันที มิทราบว่าไปตอนนี้จะสายเกินไปหรือไม่!

นางได้แต่หวังว่าฝูเสวี่ยจะยังมีชีวิตอยู่!