ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 564

โลหิตสด ๆ อาบย้อมหน้าอกและอาภรณ์ของลั่วหรง ร่างกายของนางชุ่มโชกไปด้วยโลหิตและลมหายใจหลุดลอย

ลั่วอวิ๋นสี่ทรุดตัวร้องไห้กระทั่งเสียงแหบแห้งจนเปล่งเสียงไม่ออก

นางรู้สึกสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เป็นนางที่ทำร้ายมารดาตนเอง!

ดวงตาอันแดงก่ำของนางกลับเต็มไปด้วยน้ำตาและความชิงชัง จากนั้นนางก็พุ่งเข้าใส่สวีซงหย่วนหมายจะสังหารเขา!

สวีซงหย่วนสายตาเย็นชาแล้วกำดาบในมือเอาไว้แน่น

“เห็นแก่ที่ระยะนี้เจ้าดูแลข้าดีมิน้อย ข้าจักมิสังหารเจ้าก็ได้ ทว่าก็มิอาจเก็บมือไม้ของเจ้าเอาไว้ได้”

สวีซงหย่วนเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาพลางตวัดดาบ

ลั่วชิงยวนที่รีบรุดมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี

ลั่วชิงยวนชักมีดสั้นออกมาขว้างใส่อย่างสุดแรงเกิด

เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาสังหาร สวีซงหย่วนก็ยกดาบขึ้นต้านทานพลังจู่โจมเพื่อสกัดขัดขวางมีดสั้นเอาไว้

ชั่วครู่ต่อมา ลั่วชิงยวนกระโดดเตะสวีซงหย่วนอย่างรุนแรง

จากนั้นก็ฉุดลั่วอวิ๋นสี่ออกห่าง

ลั่วอวิ๋นสี่คุกเข่าลงกับพื้นอย่างสิ้นไร้เรี่ยวแรง จากนั้นก็ร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ต่อหน้าลั่วหรง

เมื่อเห็นร่างอาบโลหิตของท่านอาลั่วหรง ลั่วชิงยวนก็ให้รู้สึกปวดใจและบังเกิดโทสะ

นางกำหมัดแน่น สายตาคมกริบเต็มเปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหารแล้วนางก็มุ่งเป้ามาที่สวีซงหย่วนทันที

“เจ้าออกมาได้แล้วจริง ๆ!” สวีซงหย่วนรู้สึกตกตะลึง

นางถูกตัดสินให้พ้นโทษแล้วหรือ? หรือว่าแหกคุกออกมากันแน่?!

ลั่วชิงยวนโกรธจัดแล้วเปิดฉากโจมตีใส่สวีซงหย่วนอย่างดุเดือด

ทีแรกสวีซงหย่วนมิเห็นฝูเสวี่ยอยู่ในสายตา นางเป็นแค่นางรำจากหอนางโลมนางหนึ่ง วรยุทธก็คงมิได้เก่งกาจอันใดนักหรอก

ทว่าหลังจากต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามมาหลายรอบ สวีซงหย่วนพบว่าเขามิได้เปรียบเลยสักนิด แต่กลับถูกฝ่ายตรงข้ามกดดันหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนค่อย ๆ ยากที่จะต่อต้านได้

วรยุทธของฝูเสวี่ยช่างไร้แบบแผนนัก!

“ฝูเสวี่ย เรื่องของตระกูลลั่วหาได้เกี่ยวข้องอันใดกับเจ้าไม่ ฉะนั้นจงอย่าได้สอดมือเข้ามายุ่ง”

“รีบไสหัวออกไปเสียเดี๋ยวนี้แล้วข้าจักไว้ชีวิตเจ้า!”

สวีซงหย่วนข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ดวงตาของลั่วชิงยวนฉายแววเยียบเย็นอันเต็มเปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหาร “ก็ยังไม่แน่หรอกว่าผู้ใดจะเป็นฝ่ายละเว้นผู้ใด!”

พลังโจมตีของลั่วชิงยวนยิ่งมาก็ยิ่งดุดันขึ้นเรื่อย ๆ จนสวีซงหย่วนค่อย ๆ ต้านรับไม่ไหว

ในยามนี้เอง ลั่วอวิ๋นสี่ก็ถือดาบวิ่งออกมาจากห้อง พลางกัดฟันแทงดาบใส่สวีซงหย่วนด้วยท่าทีโกรธแค้น

สวีซงหย่วนเป็นตัวละครสำคัญและน่าจะล่วงรู้เรื่องราวมากมาย เขายังตายมิได้จนกว่าเขาจะเผยเงื่อนงำสำคัญออกมา!

นั่นออกจะเป็นการดูถูกเขาเกินไป!

เมื่อลั่วอวิ๋นสี่ได้ยินวาจาของนาง อีกฝ่ายก็รู้สึกตกตะลึง ไฉนฝูเสวี่ยจึงล่วงรู้มากถึงเพียงนั้น?

นางรู้ว่าสวีซงหย่วนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่แล้วใช่หรือไม่?

เมื่อลั่วชิงยวนเห็นว่าลั่วอวิ๋นสี่มิได้หุนหันพลันแล่นอีกต่อไปแล้ว นางก็เหยียบสวีซงหย่วนลงกับพื้นแล้วหยิบดาบเล่มยาวขึ้นมา จากนั้นดาบคมกริบก็ปักอยู่ระหว่างนิ้วมือของเขา

“ผู้ใดสั่งเจ้ามา?”

สวีซงหย่วนกัดฟันแน่น มิยอมเอ่ยวาจา

“ไม่บอกรึ?” แววตาของลั่วชิงยวนแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาพลางพลิกดาบที่อยู่ในมือ

ดาบคมกริบเล่มยาวพลันสะบั้นนิ้วมือเล็ก ๆ ของสวีซงหย่วนทันที

“อ๊าก!” ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้สวีซงหย่วนแผดเสียงร้องออกมา

“เจ้ายังมิบอกข้าอีกรึ?” นางถือดาบเล่มยาวแล้วขยับลงบนนิ้วที่สองของอีกฝ่าย

“ไม่ต้องรีบร้อน ข้ามีเวลาอีกมากทีเดียว ถ้าเจ้าไม่บอกข้าอีกล่ะก็ ข้าจะเริ่มจากข้อนิ้ว เช่นนี้ข้าคงตัดได้หลายสิบชิ้นเลยเชียวล่ะ”

ดาบคมกริบค่อย ๆ ขยับมาที่ปลายนิ้วตรงข้อนิ้วข้อบนสุด