ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 575

“เซี่ยหว่าน สิ่งที่ข้าอยากจะรู้คือความจริงของเรื่องราว หาใช่ผู้ใดสังหารผู้ใดไม่”

“เจ้าควรจะคิดให้ดี ๆ ก่อนพูด”

เซี่ยหว่านคุกเข่าลงกับพื้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนใจว่า “สิ่งที่ข้ากล่าวมาเป็นความจริง พวกนางสองคนผู้หนึ่งเป็นฮูหยิน ส่วนอีกผู้หนึ่งเป็นอนุ พวกนางย่อมเข้ากันมิได้อยู่แล้ว”

“เดิมทีนายท่านรักใคร่ฮูหยินใหญ่ ทว่าต่อมาเนื่องจากความสัมพันธ์ร้าวฉาน ต่อมานายท่านก็หลงรักหยวนซื่อแล้วรับหยวนซื่อเข้ามาเป็นอนุ”

“ฮูหยินใหญ่มิอาจทนหยวนซื่อได้ นางจึงพาลเกลียดชังนายท่านไปด้วย”

“ครั้งหนึ่งเกือบทำให้นายท่านต้องสังเวยชีวิตแล้ว”

“เมื่อหยวนซื่อทราบเรื่องนี้เข้า นางกลับคุมแค้นและวางยาพิษฮูหยินใหญ่”

“ถึงแม้ว่าพวกนางมิได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่พวกนางก็หมายจะให้ตายกันไปข้างหนึ่ง”

“ข้าก็มิทราบรายละเอียดมากไปกว่านี้แล้ว ที่ข้ารู้ก็มีเพียงเท่านี้!”

หลังจากเซี่ยหว่านพูดจบ อีกฝ่ายก็ร่ำไห้วิงวอน “ได้โปรดอย่าทำร้ายบุตรสาวของข้า! ได้โปรดเถอะ!”

เซี่ยหว่านมองไม่เห็นและมิทราบว่าลั่วชิงยวนปฏิบัติกับหวังอิงอย่างไร นางเป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรสาวทั้งยังรู้สึกหวาดกลัวสุดขีดอีกด้วย

เมื่อลั่วเยวี่ยอิงได้ยินเข้าก็ราวกับถูกสายฟ้าผ่าฟาดเข้าใส่

นางพึมพำกับตนเองว่า “เป็นไปได้อย่างไรกัน... มิใช่เจ้าบอกว่ามารดาของข้าถูกมารดาของนางสังหารหรอกหรือ? เพราะเหตุใดกัน? คำพูดประโยคใดที่เจ้าพูดจริงและประโยคใดที่เจ้าพูดเท็จกันแน่?”

ยามนี้ลั่วเยวี่ยอิงมิอาจยอมรับคำพูดของเซี่ยหว่านได้ ทั้งยังมิอาจยอมรับว่ามารดาของนางสังหารมารดาของลั่วชิงยวน

มิฉะนั้น ความเกลียดชังที่นางมีต่อลั่วชิงยวนจะมาจากที่ใดกันเล่า?

ลั่วเยวี่ยอิงจำใจคว้าตัวเซี่ยหว่านแล้วเอ่ยถามเสียงเคร่ง “เมื่อก่อนเจ้ามิได้พูดเช่นนี้ บอกข้ามา เจ้าพูดเช่นนั้นเพราะลั่วชิงยวนจับตัวบุตรสาวของเจ้าใช่หรือไม่?”

“พูดมาสิ!”

ลั่วเยวี่ยอิงตื่นตระหนกเสียจนคว้าคอเสื้อของเซี่ยหว่านแล้วเขย่าตัวอีกฝ่าย

เมื่อหวังอิงเป็นเช่นนั้น นางก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที “อย่าทำร้ายท่านแม่ของข้า อย่าทำร้ายท่านแม่ของข้านะ...”

เพียงแต่ว่าหวังอิงติดพิษจากครรภ์มารดา อีกฝ่ายมิได้รักษาให้ดีมาหลายปีถึงเพียงนั้น ในการขับพิษ มิเพียงต้องใช้โอสถให้ถูกต้อง แต่ยังต้องใช้เวลาอีกด้วย

​แต่สำหรับนางแล้ว เรื่องนี้มิใช่ปัญหา

เซี่ยหว่านคุกเข่าร้องไห้อยู่กับพื้น ลั่วเยวี่ยอิงยังคงเอ่ยวาจาข่มขู่ ส่วนลั่วอวิ๋นสี่ก็ขวางมิให้ทาสใบ้เข้าใกล้นางได้

บรรยากาศในห้องเขม็งเกลียวขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อทาสใบ้รู้ว่าคนลึกลับที่สวมชุดดำตรงหน้าหาได้รู้วรยุทธ์แต่อย่างใดไม่ เขาก็รีบลงมือกับลั่วอวิ๋นสี่ หลังจากออกกระบวนท่าไปสองสามหนก็สามารถสยบอีกฝ่ายได้

เมื่อลั่วเยวี่ยอิงเห็นเช่นนี้เข้า นางก็รีบวิ่งเข้าไปหมายจะผลักลั่วชิงยวนออกไป แต่กลับถูกลั่วชิงยวนเตะสวนด้วยท่าทีเฉยชา

ลั่วเยวี่ยอิงเข้าใกล้มิได้เสียด้วยซ้ำไป

เมื่อเซี่ยหว่านได้ยินเสียงเข้า อีกฝ่ายก็ร้อนใจเสียจนหยิบค้อนที่อยู่บนพื้นแล้วพุ่งมาที่เตียงหมายจะทุบลงไปอย่างแรง

ในยามนี้เอง เสียงของเด็กน้อยก็ดังขึ้น “ท่านแม่เจ้าคะ...”