ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 577

ลั่วชิงยวนจิตใจสั่นสะท้านพลางขมวดคิ้ว เช่นนั้นเซี่ยหว่านก็รู้ว่านางจัดเตรียมคนมาคอยจับตามองนางอยู่ใกล้เรือนของตนเอง

จากนั้นนางก็สั่งให้บุตรสาวไปขอความช่วยเหลือในตรอก

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น? หรือมารดาของเจ้าคิดหมายบอกอันใดข้า?”

นางคิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่นางบอกกับเซี่ยหว่านเมื่อคืนนี้ที่ทำให้นางลังเลใจขึ้นมา

หวังอิงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมามอบให้นาง “ท่านแม่สั่งให้ข้ามอบให้ท่านเจ้าค่ะ”

ลั่วชิงยวนรีบเปิดซองจดหมายทันที

ในจดหมายเขียนเอาไว้ว่า ข้ารู้ว่าความจริงที่ท่านอยากจะรู้ สิ่งที่ข้าพูดก่อนหน้านี้ล้วนเป็นคำโกหกจริง ๆ ข้าปิดบังเจ้ามิได้เลย

หากท่านอยากจะรู้ความจริง ข้าก็มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวคือดูแลบุตรสาวของข้าด้วย ข้าเขียนเรื่องจริงทั้งหมดแล้วเก็บเอาไว้เฉพาะในที่ที่มีแต่บุตรสาวของข้าเท่านั้นที่รู้

หากท่านดูแลนางไม่ดี ข่มขู่นางหรือทำร้ายนาง ข้าจะทำลายของชิ้นนั้นเสีย

หากท่านปฏิบัติกับการด้วยความจริงใจ ท่านก็จะได้ทุกอย่างที่ปรารถนา

หลังจากอ่านจดหมายแล้ว ลั่วชิงยวนก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

แน่นอนว่าคำพูดเมื่อก่อนหน้านี้ของเซี่ยหว่านล้วนเป็นเท็จ ยามนี้นางจึงอยากรู้อย่างถึงที่สุดว่าเรื่องจริงเป็นเช่นไรกันแน่

มารดาของนางตายได้อย่างไรกัน?

นางเผาจดหมายทิ้งแล้วถามหวังอิงว่า “มารดาของเจ้าบอกอันใดเจ้าอีกหรือไม่? นางบอกให้ข้าทำอันใดหรือไม่?”

“หรือเจ้าคิดจะติดตามข้า?”

การหาที่ลงหลักปักฐานให้หวังอิงหาใช่เรื่องยากสำหรับลั่วชิงยวน แต่นางหาทราบไม่ว่าหวังอิงยินดีติดตามนางโดยไม่หวนกลับมาอีก

หวังอิงพลันดวงตาแดงก่ำพลางกล่าวว่า “นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ท่านแม่สั่งให้ข้าคอยติดตามท่านเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าก็มิต้องหลบท่านพ่ออยู่ในตรอกตลอดทั้งคืนอีกแล้ว”

“เช่นนี้ท่านแม่ก็จะมิโดนทุบตี”

สีหน้าที่พยายามกลั้นน้ำตาชวนให้คนปวดใจนัก

แต่แล้วลั่วชิงยวนก็นึกขึ้นได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เซี่ยหว่านฝากฝังหวังอิงให้แก่นาง แต่เซี่ยหว่านเองเล่า?

อีกฝ่ายมิได้ทิ้งจดหมายขอความช่วยเหลือ หรือเอ่ยถึงเงื่อนไขเกี่ยวกับตนเองเอาไว้ในจดหมายเสียด้วยซ้ำไป

อีกฝ่ายเพียงแค่ฝากฝังหวังอิงเอาไว้กับนาง!

นางขมวดคิ้วแล้วตระหนักได้ว่ามีเรื่องบางอย่างมิถูกต้อง นางรีบจูงมือหวังอิงพลางกล่าวว่า “ไปหามารดาของเจ้ากันเถอะ”

ลั่วชิงยวนรู้สึกกระดูกสันหลังเย็นวาบ

นับตั้งแต่แรก เซี่ยหว่านก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ติดบ่วงแน่น!

“เร็วเข้า! รีบไปเร็ว!” น้ำเสียงของลั่วชิงยวนฉายแววร้อนใจ

หวังว่าจะมิสายเกินไปนะ!

แต่ก่อนที่รถม้าจะเข้ามาในถนนฝูลู่ ฝูงชนที่เบียดเสียดอยู่ตรงหน้าก็ขวางทางเอาไว้แล้ว

พร้อมเสียงดังเซ็งแซ่

“ข้าจักไปดูว่าเกิดอันใดขึ้น” อู๋อิ่งลงจากรถม้าไปก่อน

“ข้าจะไปด้วย” ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วแล้วรีบลุกขึ้นแล้วลงจากรถม้า

โดยมีหวังอิงตามนางมา

ผู้คนโดยรอบต่างร้องอุทานด้วยความรู้สึกประหลาดใจพลางทอดถอนใจ

เมื่อลั่วชิงยวนแหวกฝูงชนเข้าไปจนเห็นภาพตรงหน้า ลั่วชิงยวนก็สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นอันมาก