ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 594

“ลิ่นฝูเสวี่ย! แท้จริงแล้วเจ้าอยากทำสิ่งใด? เจ้าพร้อมที่จะเสียสละตัวเองแล้วงั้นหรือ?” ลั่วชิงยวนกำหมัดแน่นพลางรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ลิ่นฝูเสวี่ยพูดกับนางก่อนหน้านี้ที่หอฝูเสวี่ย ลั่วชิงยวนก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา ปรากฏว่าในเวลานั้นลิ่นฝูเสวี่ยพร้อมที่จะเสียสละตัวเองแล้ว

ลิ่นฝูเสวี่ยน่าจะรู้มานานแล้วว่า นักฆ่าผู้นี้คือ เจ้าแห่งนรก

ในห้องตำรา เสียงแผ่วเบาของลิ่นฝูเสวี่ยดังขึ้น "หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว หากท่านเข้ามาก็มีแต่ต้องตายเพียงเท่านั้น!"

ลั่วชิงยวนเช็ดน้ำตาของนาง นางหยิบกระดาษยันต์ด้วยปลายนิ้วแล้วโยนเข้าไปที่หน้าต่างข้าง ๆ เปลวไฟทำให้น้ำแข็งละลายในทันที

หน้าต่างเปิดออกแล้ว!

นางจึงกระโดดเข้าไปทันที

ทว่า ภาพที่เกิดขึ้นในห้องในขณะนี้กลับทำให้นางตกใจเช่นกัน

นั่นมิใช่การต่อสู้ระหว่างคนอีกต่อไป

นักฆ่านอนอยู่บนพื้นแล้ว และคนที่ต่อสู้กับลิ่นฝูเสวี่ยในอากาศคือเจ้าแห่งนรก!

ในการต่อสู้ระหว่างเจ้าแห่งนรกกับลิ่นฝูเสวี่ย เห็นได้ชัดว่าลิ่นฝูเสวี่ยก็มิใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าเจ้าแห่งนรกกำลังจะสังหารลิ่นฝูเสวี่ยด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

จิตใจของลั่วชิงยวนตึงเครียดเป็นอย่างมาก นางดึงยันต์ออกมาแล้วโยนใส่เจ้าแห่งนรกทันที ในขณะเดียวกัน นางก็หยิบเข็มทิศออกมาและเปิดใช้วงแหวนทองคำ

การก่อตัวของแสงสีทองแผ่กระจายออกไป ลิ่นฝูเสวี่ยตอบสนองอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงมัน แต่เจ้าแห่งนรกซึ่งเป็นเจ้าแห่งความตายไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร เช่นนั้นเขาจึงอดทนอยู่พักหนึ่ง ก่อนถูกกระแทกออกไป

นั่นทำให้ลิ่นฝูเสวี่ยได้เปรียบเล็กน้อย

ลั่วชิงยวนร่วมมือกับลิ่นฝูเสวี่ยอย่างจริงจัง ด้วยรู้สึกเป็นกังวล กลัวว่าลิ่นฝูเสวี่ยจะถูกทำร้ายจนไม่เหลือชิ้นดี

แต่ทันใดนั้น นักฆ่าที่นอนอยู่บนพื้นก็ฟื้นขึ้น!

เขาถือกริชไว้ในมือขณะเข้าโจมตีลั่วชิงยวนที่ด้านหลังอย่างแรง ในขณะนั้นลั่วชิงยวนรู้สึกได้ถึงอันตรายจึงหันหลังกลับอย่างกะทันหัน

หลบหลีกอย่างว่องไว!

แต่กริชคมยังคงแทงทะลุเอวของนาง ทิ้งบาดแผลนองเลือดไว้ นางกุมเอวด้วยความเจ็บปวดพยายามหลบหนี ขณะที่นักฆ่าจับกริชไว้แน่นแล้วไล่ตามนางไปอย่างไม่ลดละ

นางเกือบลืมไปว่าลิ่นฝูเสวี่ยบอกว่าเขามีความทรงจำสามภพชาติ ดังนั้นในร่างกายนี้จึงมีสามวิญญาณ!

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เลือดจำนวนมากที่พุ่งออกมาจากร่างของลิ่นฝูเสวี่ยกัดกร่อนร่างของเจ้าแห่งนรก

เจ้าแห่งนรกพยายามดิ้นรนแต่ไม่อาจหลบหนีได้

เขาถูกเส้นเลือดพันร่างทีละนิ้ว จนในที่สุดเขาก็มีท่าทีตื่นตระหนก

ทว่าเขามิอาจหนีพ้นได้ ลิ่นฝูเสวี่ยใช้กำลังทั้งหมดของนางเกาะเขาไว้

แม้กระทั่งเส้นลือดก็โจมตีนักฆ่าผู้นั้นและทำให้เขากระเด็นออกไปด้วย

ลั่วชิงยวนสามารถหลบหนีออกมาได้ นางใช้มือกอบกุมบาดแผลของตนไว้ ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

“ลิ่นฝูเสวี่ย...”

ลิ่นฝูเสวี่ยหันหน้าไปมอง รอยยิ้มมีเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่งดงามและเขินอายของนางอีกครั้ง

นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า “ท่านเซียนน้อย โปรดอย่าลืมสิ่งที่ท่านสัญญากับข้า ข้าควรจะร่วมเดินทางไปกับท่าน แต่ทว่าถึงเวลาที่ข้าต้องจากไปแล้ว"

ทันทีที่คำพูดดังกล่าวจบลง ร่างของลิ่นฝูเสวี่ยและเจ้าแห่งนรกก็ค่อย ๆ เลือนหายไป

สุดท้ายภาพตรงหน้าก็เลือนรางด้วยดวงตาที่เต็มไปหยาดน้ำ