ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 596

แสงเย็นของกริชส่องกระทบดวงตาของฟู่เฉินหวน คิ้วของเขากระตุกขึ้นในทันที

ทันใดนั้น เขาก็คว้าลั่วชิงยวนเข้ามากอด ก่อนจะดึงนางซ่อนไว้ด้านหลัง จากนั้นจึงยกเท้าขึ้นและเตะกริชออกจากมือของนักฆ่า

เซียวชูรีบเข้าไปในห้องตำราทันทีและเริ่มต่อสู้กับนักฆ่า

ฟู่เฉินหวนมองลงไปที่คนในอ้อมแขนของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลและเลือดทั่วทั้งร่าง สีหน้าของเขาดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง "เจ้ามาใกล้ชิดกับฝูจ้าวและตระกูลฝู เหตุใดจึงไม่บอกข้า?"

“เจ้ามาที่นี่เพียงลำพัง อยากตายหรือไร?”

ลั่วชิงยวนพยุงร่างของนางขึ้นยืนอย่างมั่นคง จิตใจนางเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์ก่อนที่ลิ่นฝูเสวี่ยจะหายไป นางเอ่ยขึ้นทั้งแววตาเศร้าโศก “ข้ามีเพียงแค่ตัวข้าเพียงเท่านั้น”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร?”

ลั่วชิงยวนผงะเล็กน้อย “หม่อมฉันไว้ใจท่านได้เช่นนั้นหรือ?”

ฟู่เฉินหวนมองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน “หากเจ้าไม่ไว้ใจข้า เหตุใดจึงให้ลั่วอวิ๋นสี่ส่งสารมาถึงข้า?”

ลั่วชิงยวนถูกหยุดไว้ด้วยคำถาม

ใช่ เมื่อพูดถึงเรื่องต่าง ๆ นางก็เอาแต่นึกถึงฟู่เฉินหวน ท้ายที่สุดแล้ว มีเพียงฟู่เฉินหวนเท่านั้นที่สามารถนำคนมาที่จวนของเจ้ากรมกลาโหมได้

นางรู้ว่าวันนี้การเข้าจวนตระกูลฝูเป็นเรื่องอันตราย แม้ว่านางจะมีลิ่นฝูเสวี่ยเป็นผู้ช่วย แต่ก็มีบางสิ่งที่ต้องการขอความช่วยเหลือจากฟู่เฉินหวน

เช่น หลักฐานการฆาตกรรมของฝูว่านเจิงที่มีต่อผู้คนมากมายในหอสมุทรมรกต ซึ่งจะทำให้ฟู่เฉินหวนสามารถจับกุมพวกเขาได้ทันที

มิฉะนั้น แม้ว่านางจะจากตระกูลฝูไปได้อย่างไร้อันตราย แต่นั่นจะมีประโยชน์อะไร?

หากตระกูลฝูทำลายหลักฐาน พวกเขาจะไม่ให้โอกาสนางอีกเป็นครั้งที่สอง

ทันใดนั้นพ่อบ้านก็เข้ามาพร้อมกับคนของนาง และต้องตกใจเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

“ใต้เท้า! คุณชาย!”

พ่อบ้านรีบเข้าไปจับร่างของพวกเขาทั้งสองที่ยังหมดสติอยู่บนพื้นทันที

“ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ ท่านกล้าดีเช่นไรถึงโจมตีพวกเขาอย่างเปิดเผยภายในจวนเช่นนี้?! บ้านเมืองยังมีขื่อมีแปอยู่หรือไม่!?”

ลั่วชิงยวนวิ่งเข้าไปห้องตำราทันที นางค้นหาไปทั่วบนพื้น จากนั้นจึงพบกล่องและเอกสารทั้งหมดของหอสมุทรมรกต นางมอบของเหล่านั้นให้ฟู่เฉินหวน

“ในปีนั้น ทุกคนในหอสมุทรมรกตถูกตัดสินว่าตายจากอุบัติเหตุ แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นฝูว่านเจิงที่เป็นผู้สังหารคนนับร้อยเหล่านั้น! นี่เป็นหลักฐานทั้งหมด!”

“หอสมุทรมรกตนี้อาจเป็นเลือดที่เปื้อนมือของฝูว่านเจิงเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ท่านรีบไปที่พระราชวังเพื่อ รายงานเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทและปิดจวนตระกูลฝูทันที บางทีเราอาจพบเบาะแสและหลักฐานเพิ่มเติมจากห้องตำรานี้”

ด้วยวิธีนี้ ข้อหาบุกรุกจวนตระกูลฝูของฟู่เฉินหวนในวันนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ต้องโทษทางอาญา แต่ยังถือเป็นการสมควรอีกด้วย

เมื่อฟังคำพูดราบเรียบที่กลั่นกรองมาจากความคิดของนาง ฟู่เฉินหวนก็ยิ่งขมวดคิ้วมากกว่าเดิม

นางไม่ได้ประมาท นางมีแผนตั้งแต่ต้น แม้ว่าความแข็งแกร่งของนางเพียงอย่างเดียวจะไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับตระกูลฝูก็ตาม

ทว่าหากเขาไม่มาในวันนี้ นางอาจถูกฝังอยู่ในตระกูลฝู

ฟู่เฉินหวนจ้องมองนางพร้อมกับขมวดคิ้ว “เจ้าควรห่วงเรื่องตัวเจ้าเองเสียก่อน”

ฟู่เฉินหวนช้อนร่างนางขึ้นอุ้มแล้วรีบเดินออกจากประตู เขากระโดดขึ้นบนหลังม้า และขี่ม้าไปยังตำหนักอ๋อง

เซียวชูคว้าตัวนักฆ่าและขี่ม้าตามหลังเขาไปอย่างใกล้ชิด

ฟู่เฉินหวนรีบกลับไปที่ตำหนักอ๋องโดยมีร่างของลั่วชิงยวนซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยเลือดในอ้อมแขนของเขา

เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไป ก็ทำให้เกิดการถกเถียงกันอย่างดุเดือดในทันที