ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 599

“ลั่วเยวี่ยอิง ผู้ใดให้สิทธิ์เจ้าบุกเข้ามาในห้องของข้า” ลั่วชิงยวนเดินไปหาลั่วเยวี่ยอิงด้วยน้ำเสียงอันเฉียบคม

ลั่วเยวี่ยอิงหัวเราะเบา ๆ “ข้าได้ยินมาว่าแม่นางฝูเสวี่ยเข้ามาในห้องนี้ ข้ามาพบแม่นางฝูเสวี่ย เช่นนั้นเกี่ยวอะไรกับท่าน?”

“ยิ่งกว่านั้น ห้องนี้มีกลิ่นคาวเลือดชัดเจน แม่นางฝูเสวี่ยได้รับบาดเจ็บและท่านอ๋องก็นำตัวนางกลับ

มายังตำหนัก ทุกคนต่างรู้ดีว่าแม่นางฝูเสวี่ยอยู่ที่นี่! ลั่วชิงยวนข้าขอแนะนำท่านอย่าได้ทำอะไรกับแม่นางฝูเสวี่ยเด็ดขาด มิเช่นนั้นท่านอ๋องก็ไม่อาจไว้ชีวิตท่านได้!”

หลังจากที่ลั่วเยวี่ยอิงพูดจบ นางก็มองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยขึ้นทันทีว่า “ท่านซ่อนแม่นางฝูเสวี่ยไว้ที่ใด ข้าอยากเจอนางเดี๋ยวนี้!”

ลั่วเยวี่ยอิงพูดขณะที่นางค้นหาไปทั่วห้อง นางเปิดตู้อาภรณ์และเอื้อมมือไปใต้เตียง

เมื่อสักครู่อาภรณ์ที่เปื้อนเลือดของนางถูกยัดไว้ใต้เตียงชั่วคราวและยังไม่ได้ถูกจัดเก็บ

ลั่วชิงยวนรีบจับตัวลั่วเยวี่ยอิงแล้วผลักนางออกไปทันที “ลั่วเยวี่ยอิง! เจ้ามาที่นี่เพื่อถามอะไรข้า? ตำหนักอ๋องเป็นที่ของเจ้าอย่างนั้นรึ?”

“ท่านอ๋องพาฝูเสวี่ยกลับไปที่หอฝูเสวี่ยแล้ว หากเจ้าต้องการพบนาง เจ้าก็ควรไปที่หอฝูเสวี่ย!” น้ำเสียงของลั่วชิงยวนเต็มไปด้วยความเดือดดาล

ทันทีที่นางเห็นท่าทีของลั่วเยวี่ยอิง นางก็ยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้นว่าลั่วชิงยวนคือฝูเสวี่ย!

ฝูเสวี่ยก็มีท่าทีเช่นเดียวกันนี้ต่อนาง เช่นนั้นแล้วจะเป็นผู้ใดอื่นได้อีกนอกจากลั่วชิงยวน!

เมื่อนึกถึงว่านางถูกหลอกอย่างไร ลั่วเยวี่ยอิงก็โกรธมาก ก่อนจะเริ่มก็ฟูมฟายออกมา “จริง ๆ นะ! รถม้าที่ไปหอฝูเสวี่ยนั้นว่างเปล่าจริง ๆ! ไม่ต้องพูดถึงฝูเสวี่ยเลย แม้แต่เงาของผีก็ไม่มีด้วยซ้ำ!”

“ฝูเสวี่ยยังคงซ่อนอยู่ที่นี่กับท่าน! ส่งนางมาให้ข้า!”

ลั่วเยวี่ยอิงรู้สึกกังวลใจอย่างมาก

ในเวลานี้ คนอื่น ๆ ต่างพากันพูดขึ้นว่า “ใช่ ท่านทำอะไรกับแม่นางฝูเสวี่ย และเหตุใดท่านจึงซ่อนนางไว้”

“ข้าได้ยินมาว่าท่านอ๋องชอบแม่นางฝูเสวี่ย ท่านคงมิได้จะฆ่าแม่นางฝูเสวี่ยเพราะความหึงหวงใช่หรือไม่?”

“ส่งนางมา!”

ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์และบีบบังคับนางอย่างกดดัน

ใบหน้าของลั่วชิงยวนภายใต้หน้ากากนั้น ซีดเซียวมากรวมทั้งอาการบาดเจ็บของนางยังคงเจ็บปวดอยู่ในขณะนี้ นางไม่อาจจัดการกับคนเหล่านี้ได้เลย

“เจ้ากล้าดีอย่างไร?! กล้าทำร้ายพระชายาหรือ?!” จือเฉามีท่าทีเป็นกังวล นางรีบพยุงลั่วชิงยวนไว้ทันที

ลั่วเยวี่ยอิงเห็นปฏิกิริยาของลั่วชิงยวนที่ผิดปกติ นางจึงก้าวไปข้างหน้าและคว้าแขนของลั่วชิงยวน มีบาดแผลอยู่ใต้อาภรณ์ของนาง

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงพร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักออกมาทำให้อาภรณ์ที่นางสวมอยู่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดง

ลั่วชิงยวนรู้สึกเจ็บปวด นางเอามือผลักหน้าอกลั่วเยวี่ยอิงอย่างแรง “ไปให้พ้น!”

ลั่วเยวี่ยอิงล้มลงกับพื้นอย่างแรง เจ็บปวดเสียจนแทบจะลุกขึ้นไม่ไหว

หลังจากได้รับการช่วยเหลือ นางก็ชี้ไปที่แขนของลั่วชิงยวนด้วยความโกรธในดวงตา ก่อนจะแสร้ง

ทำเป็นประหลาดใจ “ไฉนท่านจึงเลือดออกได้?"

“ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บคือฝูเสวี่ย เหตุใดท่านถึงมีเลือดออก?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไปเว่ยอวิ๋นเซี๋ยและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจ “ฝูเสวี่ยคือท่านใช่หรือไม่?!”