ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 600

หัวใจของลั่วชิงยวนสั่นระรัว

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยเป็นคนแรกที่รีบเร่งไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น "แค่ถอดอาภรณ์ของนางออกก็ดูได้แล้วนี่!"

“หากนางเป็นฝูเสวี่ยจริง นางคงได้รับบาดเจ็บบนร่างกายไม่น้อยเลยทีเดียว!”

จือเฉาปกป้องลั่วชิงยวนอย่างสุดกำลัง นางพยายามหยุดยั้งเว่ยอวิ๋นเซี๋ย “เจ้าบ้าไปแล้วรึ?! เจ้ากล้าเปลื้องอาภรณ์ของพระชายางั้นรึ?!”

แต่จือเฉาเพียงคนเดียวไม่อาจหยุดพวกนางได้

ในเวลานี้ ลั่วเยวี่ยอิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เว่ยอวิ๋นเซี๋ยพูดถูก หากลั่วชิงยวนคือฝูเสวี่ย เราก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป หากถอดอาภรณ์ของนางออกและเห็นบาดแผลเช่นนั้นก็สามารถยืนยันได้แล้วว่าใช่นางหรือไม่”

“พี่หญิง โปรดให้ความร่วมมือด้วย เราไม่ต้องการทำร้ายท่าน เพียงแต่ห่วงใยท่านเท่านั้น”

ขณะที่นางพูดเช่นนั้น นางก็นำคนอื่น ๆ เข้ามาล้อมรอบตัวลั่วชิงยวน

จือเฉาปกป้องลั่วชิงยวนและถอยห่างออกไปทีละก้าว

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว บาดแผลที่แขนของนางก็มีเลือดไหลซึมออกมา ลั่วเยวี่ยอิงและคนอื่น ๆ ได้เห็นแล้ว

แม้ว่านางจะซ่อนตัวไว้ แต่ลั่วเยวี่ยอิงและคนอื่นอาจพูดเรื่องไม่ดี หลังจากที่พวกนางออกไปข้างนอก พวกนางก็จะกระจายข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

เหตุใดนางต้องทนกับความอัปยศอดสูนี้ด้วยเล่า?

“พวกเจ้ากล้าดีเกินไปแล้ว!” ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นเยือก นางยกมือขึ้นแล้วคว้าข้อมือของเว่ยอวิ๋นเซี๋ยแล้วบิดมันอย่างแรง

“อ๊ากกก เจ็บนะ!” เว่ยอวิ๋นเซี๋ยร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด

ลั่วชิงยวนเหวี่ยงนางออกไปเต็มกำลัง คนอื่นรีบกรูเข้ามาทันที ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างดุเดือดของลั่วชิงยวน นางจึงสามารถทั้งต่อยและกระแทกหน้าคนเหล่านั้นจนล้มลงกับพื้นได้

สตรีสองสามคนที่ต้องเจ็บตัวไม่กล้าเข้ามาใกล้อีกต่อไป ลั่วเยวี่ยอิงกัดฟันแล้วรีบวิ่งไป “พี่หญิง ข้าแค่อยากเห็นอาการบาดเจ็บของท่านเท่านั้น!”

“ขอข้าดูหน่อย!” ลั่วเยวี่ยอิงรีบวิ่งเข้าไป ก่อนจะเอื้อมมือคว้าคอเสื้อของลั่วชิงยวนและพยายามฉีกเสื้อนั้นให้ขาดออกจากกัน

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น นางคว้ามือของลั่วเยวี่ยอิงแล้วตบใบหน้านางอย่างแรง

การตบอันหนักหน่วงทำให้ลั่วเยวี่ยอิงลุกเป็นไฟด้วยความเจ็บปวด นางจ้องมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาอาฆาตแค้น

ลั่วชิงยวนยกเท้าขึ้นถีบลั่วเยวี่ยอิงกับเว่ยอวิ๋นเซี๋ยออกจากห้องอย่างไม่ลังเล

ทันใดนั้น ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนมองดูลั่วชิงยวนด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื่อสายตาเลยว่านางได้กระทำการอันโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้

แม้ว่าลั่วเยวี่ยอิงจะไม่เชื่อสิ่งที่นางบอกในวันนั้น แต่ทว่านางก็ได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยนี้ไว้แล้ว

แต่คิดไม่ถึงว่าลั่วเยวี่ยอิงจะเกลียดชังนางไปมากกว่าเดิม

น่าตลกสิ้นดี ผู้ใดกันแน่คือศัตรูที่แท้จริงของนาง?

เมื่อพูดถึงแม่ของนาง ใบหน้าของลั่วเยวี่ยอิงก็ซีดลง นางกัดฟันและจ้องมองไปที่ลั่วชิงยวนอย่างโกรธเคือง "หุบปาก! ท่านมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์ข้า!?"

ลั่วเยวี่ยอิงรีบวิ่งไปหาลั่วชิงยวนอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับถูกลั่วชิงยวนถีบลงพื้นอีกครั้ง

ทุกคนตกใจและเข้าไปช่วยพยุงลั่วเยวี่ยอิงให้ลุกขึ้นยืนทันที

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยชี้ไปที่ลั่วชิงยวนด้วยความโกรธ “นางสัตว์ประหลาดน่ารังเกียจ เจ้าช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ!”

เสียงของลั่วชิงยวนเย็นชาราวกับน้ำแข็ง “ข้าโหดเหี้ยมได้มากกว่านี้อีก เจ้าอยากเห็นหรือไม่?”

เพียงประโยคเดียว สตรีที่อยู่ตรงนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบงันเนื่องจากหวาดกลัว

ทันใดนั้นก็มีเสียงไอดังขึ้น ฟู่อวิ๋นโจวเดินเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดแต่กลับมีอารมณ์โกรธอยู่บนใบหน้า