ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 601

“พวกเจ้าต่างเป็นสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลร่ำรวย แต่วันนี้เจ้ากล้าบุกรุกเข้ามาในตำหนักอ๋องและก่อความวุ่นวายครั้งใหญ่! การกระทำไร้ยางอายเช่นนี้พวกเจ้าไปเรียนรู้มาจากที่ใดกัน?”

เมื่อถูกถามด้วยคำถามนี้ สีหน้าของพวกนางก็ดูน่าเกลียดทันที

“พวกข้าเพียงแค่...” เว่ยอวิ๋นเซี๋ยต้องการอธิบาย

ฟู่อวิ๋นโจวไอเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “ที่นี่ตำหนักอ๋อง ผู้ใดอนุญาตให้พวกเจ้าเข้ามา?! ออกไป!"

ฟู่อวิ๋นโจวโกรธมาก

ลั่วเยวี่ยอิงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องออกไปพร้อมกับทุกคน

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยและคนอื่น ๆ ไม่พอใจอย่างมากเนื่องจากเกือบจะถูกไล่ออกจากตำหนักอ๋อง

“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าลั่วชิงยวนจะกล้าลงมือเช่นนี้ นางถูกเปิดเผยตัวตนแล้วชัด ๆ! ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ!”

ลั่วเยวี่ยอิงกลับหัวเราะขึ้นมา

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยจ้องมองนาง “เจ้ายังหัวเราะได้อยู่อีกหรือ?”

ลั่วเยวี่ยอิงยิ้มและพูดว่า “วันนี้นางทุบตีพวกเราใช่หรือไม่?”

“ทุกคนกลับเถอะ อย่าได้ปล่อยผ่านเรื่องนี้ เรื่องราวน่ารังเกียจที่เกิดขึ้นในวันนี้จะต้องบอกเล่าแก่คนอื่น ๆ ให้ได้”

ดวงตาของเว่ยอวิ๋นเซี๋ยเป็นประกาย นางตะคอกขึ้นอย่างเย็นชา “หากเป็นเช่นนั้น ข้าย่อมไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!”

หลังจากนั้นทุกคนก็ออกจากตำหนักอ๋อง

ภายในตำหนัก

จือเฉาช่วยพยุงลั่วชิงยวนอย่างรวดเร็ว “พระชายา อาการบาดเจ็บของท่าน…”

ฟู่อวิ๋นโจวก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นกังวลเช่นกัน “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”

“ข้าขอโทษที่มาช้าไป”

ฟู่อวิ๋นโจวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ลั่วชิงยวนกล่าวอย่างใจเย็น “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพระองค์ ไม่จำเป็นต้องขอโทษหม่อมฉันเพคะ”

ทันทีที่นางพูดจบ ก็มีเสียงฝีเท้ารีบเร่งดังมาจากด้านนอก

จากนั้นนางก็เห็นแม่นมเติ้งรีบวิ่งเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ “พระชายา แย่แล้วเจ้าค่ะ”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

แม่นมเติ้งเดินเข้ามาใกล้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “บ่าวไปเชิญแม่นางซ่งที่ร้านโอสถ แต่แม่นางซ่งไม่อยู่ที่นั่น รัฐทายาทเฉินก็เช่นกัน เดิมทีบ่าวอยากจะเข้าไปรอสักพัก แต่ผู้ใดเล่าจะรู้ว่าลานหลังร้านโอสถรวมทั้งห้องยาต่างก็มีสภาพเละเทะราวกับว่ามีการต่อสู้กันเกิดขึ้น”

“อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับแม่นางซ่งและรัฐทายาทเฉินเจ้าค่ะ!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ลั่วชิงยวนก็เลิกคิ้วขึ้นทันที

เกิดอะไรขึ้นกับซ่งเชียนฉู่?

“พระชายา ท่านอ๋องพาคนไปหมดแล้ว เราควรทำเช่นไร? เราไม่อาจส่งใครไปหาแม่นางซ่งได้”

ดวงตาของลั่วชิงยวนยังคงสงบนิ่ง

“ไม่จำเป็นต้องไป”