ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 612

“เดี๋ยวก่อน!”

ฟู่เฉินหวนผงะเล็กน้อย จากนั้นหลือบมองมือของนางที่จับมือของเขาไว้

ลั่วชิงยวนรีบดึงมือของนางกลับแล้วเอ่ยว่า “อย่าสังหารนักฆ่าสำนักเทียนอิงผู้นั้นเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฟู่เฉินหวนก็รู้สึกสับสน "เหตุใดเล่า? เจ้าบอกว่าเขาจะมีชีวิตเพียงสองหรือสามวันเท่านั้นมิใช่หรือ?"

“เพคะ รอจนกว่าเขาจะตายลงไปเอง อย่าได้ประหารชีวิตเขาเลยเพคะ”

แม้ว่าฟู่เฉินหวนจะไม่รู้เหตุผล แต่เขาก็ไม่ได้ถามคำถามใดอีกต่อไปและทำเพียงตอบรับเท่านั้น “ได้สิ”

หลังจากพูดเช่นนั้นเขาก็หันหลังกลับและออกจากห้องไป

หลังจากนั้นไม่นานจือเฉาก็กลับมาพร้อมรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของนาง ลั่วชิงยวนมองนางอย่างแปลกประหลาด

“เจ้ายิ้มร่าด้วยเหตุใด?”

จือเฉาก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับนอนลงข้างเตียง “บ่าวมีความสุขมากเจ้าค่ะ คราวนี้พระชายาได้รับบาดเจ็บ ท่านอ๋องก็มีทีท่าเป็นห่วงพระชายาอย่างแท้จริง!”

“ไม่เพียงเท่านั้นท่านอ๋องยังมอบห้องนอนของพระองค์ให้กับพระชายาเพื่อการรักษาอาการบาดเจ็บด้วย!”

“วันนี้ท่านอ๋องยอมทายาให้พระชายาด้วยซ้ำเจ้าค่ะ ท่านอ๋องจริงจังมากเพราะกลัวว่าจะทำให้พระชายาเจ็บอีกเจ้าค่ะ”

แสงล้ำลึกทอประกายในดวงตาของลั่วชิงยวน นางเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “อาจเป็นเพราะข้าช่วยเขามากในครั้งนี้”

เมื่อเห็นว่าจือเฉามีความสุขเพียงใด นางจึงมองอีกฝ่ายอย่างสิ้นหวังแล้วพูดว่า “เจ้ายังคงมีความสุขอยู่ แต่หากเจ้ารู้ว่าข้าดื่มสิ่งใด เจ้าจะยังคงมีความสุขได้หรือไม่?"

“พระชายาดื่มสิ่งใดเจ้าค่ะ?” จือเฉาถามด้วยความกังวล

ลั่วชิงยวนยิ้มอย่างจนใจ “ไม่เป็นไร ข้าเพียงล้อเจ้าเล่น ไปพักผ่อนเถอะ”

“พระชายา ควรพักผ่อนให้สบาย หากท่านต้องการสิ่งใดก็เรียกใช้บ่าวได้เลยเจ้าค่ะ” จือเฉาออกจากห้อง แต่มิได้ออกไป นางกลับยืนเฝ้าอยู่ที่ลานเรือนแทน

……

เช้าวันรุ่งขึ้นจือเฉาก็นำยามาให้ หลังจากที่ลั่วชิงยวนดื่มยาแล้ว นางก็ขอให้แม่นมเติ้งมาหา

“เจ้าไปตรวจสอบดูว่าซ่งเชียนฉู่อยู่ที่ใด? หากเจ้ารู้แจ้งแล้วว่านางอยู่ที่ใด เช่นนั้นก็ให้จัดเตรียมคนไปรับนาง”

แม้ว่าจะไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับชีวิตของซ่งเชียนฉู่ เพราะด้วยข้างกายของอีกฝ่ายก็มีราชันย์อสรพิษอยู่ด้วย แต่หลังจากไร้วี่แววข่าวใด ๆ มาเป็นเวลานาน นางจึงยังรู้สึกกังวลเล็กน้อย

แม่นมเติ้งพาลั่วอวิ๋นสี่มาที่หน้าประตู “พระชายา มีคนต้องการพบท่านเจ้าค่ะ”

“ให้นางเข้ามา”

เมื่อปิดประตู ลั่วชิงยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “เพียงข้านึกถึงเจ้า เจ้าก็มาหาถึงที่”

ลั่วอวิ๋นสี่ขมวดคิ้ว จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้ายังหัวเราะได้อีก เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงยังมิตาย?"

เป็นเรื่องยากที่ลั่วอวิ๋นสี่จะใส่ใจนางมากถึงเพียงนี้ แต่คำพูดของลั่วอวิ๋นสี่ทำให้นางรู้สึกงุนงง

“รู้หรือไม่? ข้าได้ยินข่าวซุบซิบมาจากใด?”

ลั่วอวิ๋นสี่ตอบอย่างมีความสุข “ครั้งนี้ท่านอ๋องทำคุณงามความดีอันใหญ่หลวง องค์จักรพรรดิจึงตรัสถามเขาว่า เขาปรารถนาสิ่งใดเป็นรางวัล เขาบอกว่าเขามิต้องการอะไรเลย และเพียงขอให้ไทเฮาประทานยาแก้พิษแก่เขาเท่านั้น”

“ทุกคนรู้ว่าเจ้าออกมาจากพระตำหนักโช่วสี่ในวันนั้น หากมิใช่เจ้า เขาจะให้ยาแก้พิษนี้กับผู้ใดได้อีก”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง

“เรื่องราวใหญ่โตถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” ลั่วชิงยวนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว การขอยาแก้พิษจากไทเฮาโต้ง ๆ เช่นนี้ คงถือว่าเป็นการต่อต้านไทเฮาอย่างเปิดเผยแล้ว