ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 623

ผ้าห่มพันรอบตัวนางอย่างแน่นหนา

เมื่ออยู่ในระยะใกล้นี้ ลั่วชิงยวนก็ได้กลิ่นหอมจากเส้นผมของเขา นางอดไม่ได้ที่จะดมกลิ่นนั้นไปสักพัก

“ยังหนาวอยู่หรือไม่?” เสียงของฟู่เฉินหวนทุ่มต่ำ

ลั่วชิงยวนพยักหน้า ก่อนนางจะกัดฟันพูดว่า “หนาว”

ฟู่เฉินหวนกอดนางไว้แน่นพลางขมวดคิ้ว “อดทนไว้ ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าตาย”

ในขณะนั้น หัวใจของลั่วชิงยวนก็สะท้านไหว

เขาอาจคิดว่าอาการปัจจุบันของนางเกิดจากพิษที่ไทเฮามอบให้

ทันใดนั้น สิ่งนี้ก็ทำให้นางรู้สึกแปลกภายในใจ

ฟู่เฉินหวนเป็นห่วงกังวลเกี่ยวกับนางหรือเขาเพียงกังวลใจว่าตนไม่อาจจะรับมือผ่านสิ่งนี้ไปได้?

“มาเถอะ มากินน้ำขิงก่อน” ซ่งเชียนฉู่เดินเข้ามาพร้อมกับน้ำขิง

เมื่อเห็นว่ามีคนมา เขาก็ตกใจทันทีและพูดว่า “หม่อม… หม่อมฉันจะออกไปก่อน”

ฟู่เฉินหวนพูดอย่างเย็นชา “เอามาให้ข้าเถอะ”

ซ่งเชียนฉู่ยื่นน้ำขิงให้อย่างรวดเร็ว

ฟู่เฉินหวนหยิบชามขึ้นมาพร้อมกับจิบเล็กน้อยก่อนเพื่อให้แน่ใจว่าน้ำขิงไม่ร้อนเกินไป ก่อนที่เขาจะป้อนน้ำขิงให้ลั่วชิงยวนด้วยช้อน

ลั่วชิงยวนตัวสั่นจากความหนาวเย็นพร้อมทั้งการดื่มน้ำขิงนั้นก็ไม่อร่อยนัก แต่ฟู่เฉินหวนก็อดทนป้อนน้ำขิงให้นางจนเต็มช้อน จนกระทั่งในที่สุดนางก็กินน้ำขิงจนหมด

“หมอซ่ง เพียงกินน้ำขิงก็ช่วยรักษาพิษของนางได้จริงหรือ? มียาถอนพิษอื่นอีกหรือไม่?”

คำถามเหล่านี้ดึงดูดความสนใจของซ่งเชียนฉู่ทันที นางมองไปที่ลั่วชิงยวนอย่างลังเล เนื่องด้วยไม่รู้ว่าจะพูดออกมาเช่นไรดี

ลั่วชิงยวนเหลือบมองนาง ซ่งเชียนฉู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบว่า “หม่อมฉันต้มยาอื่น ๆ ไว้แล้วเพคะ อาการของพระชายานั้นรุนแรงเกินไป ยามนี้ไม่มีวิธีใดที่จะแก้ปัญหาได้ดีกว่าวิธีนี้แล้วเพคะ”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของฟู่เฉินหวนก็จมลงทันที เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเอายาถอนพิษจากไทเฮาแต่ด้วยวิธีนี้เขาจะทำได้หรือไม่?

เมื่อมองดูการแสดงออกอันเจ็บปวดของลั่วชิงยวนแล้ว ฟู่เฉินหวนก็ลุกขึ้นยืนทันทีและพูดว่า “หมอซ่ง

โปรดดูแลนางด้วย ข้าจะไปหาวิธีแก้ปัญหา”

ซ่งเชียนฉู่ประหลาดใจ “ท่านหายดีแล้วหรือ?”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “หากข้าไม่ตกน้ำ ข้าคงไม่เกิดอาการรุนแรงถึงเพียงนี้ หากไม่มีโรคภัยไข้เจ็บหรือภัยพิบัติใด ข้าก็จะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วตามธรรมชาติ”

“ดีแล้ว”

เมื่อเห็นว่าประตูห้องตำราของฟู่เฉินหวนปิดอยู่ข้าง ๆ ลั่วชิงยวนก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า “เขาบอกว่าต้องการหาวิธีหายาถอนพิษมิใช่หรือ?”

“ใช่ แต่เขาไม่ได้อยู่ในห้องตำรา” ซ่งเชียนฉู่พูด แล้วถามอย่างสงสัย “บอกข้าหน่อยสิ ท่านได้รับยาพิษชนิดใดกัน?”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วและอดไม่ได้ที่จะพึมพำ “มีเพียงไทเฮาเท่านั้นที่มียาถอนพิษชนิดนี้ เขามิได้เข้าวังใช่หรือไม่?”

ขณะที่นางกำลังพูด จือเฉาก็เดินเข้ามาในลานตำหนัก

“จือเฉา เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านอ๋องเสด็จไปที่ใด?”

จือเฉาตอบว่า "เมื่อครู่บ่าวเจอซูโหยว เขารีบไปที่เรือนทักษิณา บ่าวคิดว่าท่านอ๋องก็อยู่ที่เรือนทักษิณาด้วย”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของลั่วชิงยวนก็เปลี่ยนไปทันที