ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 657

เจินหลันเปิดประตูห้องครั้งแล้วครั้งเล่า

ด้วยเสียงดังปัง ด้วยแรงลมนั้นก็ทำให้คนทั้งสองที่อยู่ข้างนอกเปิดประตูออกได้ในที่สุด

ชั่วครู่ต่อมา ลมแรงก็พัดปะทะเข้ากับร่างของลั่วชิงยวนแล้วส่งนางออกไป

คิ้วของฟู่เฉินหวนกระตุก เขารีบเข้าไปกอดลั่วชิงยวนทันที

ขณะที่ลั่วชิงยวนกระเด็นออกมา นางก็เห็นว่าร่างของเจินหลันถูกเปลวเพลิงเผาไหม้ไปครึ่งหนึ่ง

นางพูดทั้งน้ำตาด้วยความเกลียดชัง "คนที่บอกข้าว่ามีบางอย่างผิดปกติกับรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมในตอนนั้นคือนางรับใช้ที่อยู่ข้างกายไทเฮา!"

“แม้แต่การตายของข้าก็ถูกวางแผนไว้ นางต้องการใช้ข้าเป็นเครื่องมือในการฆ่าคน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า... ข้าทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อศัตรูมาโดยตลอด ข้าถูกหลอกอย่างน่าสมเพช!”

ร่างของเจินหลันค่อย ๆ เลือนหายท่ามกลางความเจ็บปวดและความรู้สึกไร้ค่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ในขณะนั้น ไม้ขีดไฟในมือของหลิวไท่เฟยก็ลุกเป็นไฟและทำให้ทั่วทั้งห้องถูกไฟลามอย่างรวดเร็ว

เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่

ฟู่จิ่งหลีก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน เขาอ้าปากกว้าง แต่กลับไม่อาจส่งเสียงใดได้เลย

สายไปแล้ว

ฟู่เฉินหวนเรียกคนมาช่วยดับไฟทันที

ลั่วชิงยวนยืนข้างเขาอย่างเงียบ ๆ เพื่อครุ่นคิดเบาะแสสุดท้ายที่เจินหลันบอก

ไท่เฟยเป็นผู้วางแผนก่อกลียุคในวัง และหลิวไท่เฟยเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่สังหารเสียนเฟย

ก่อนที่เหตุการณ์กลียุคในวังจะเกิดขึ้นเจินหลันได้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมที่หลิวไท่เฟยส่งมา แต่ในช่วงเวลาสุดท้ายแล้วนางมีเวลาเพียงส่งฟู่จิ่งหลีออกไป เช่นนั้นนางจึงถูกเผาไหม้ไปในกองเพลิงและตายลงทั้งที่มีความเกลียดชังและขุ่นเคือง

เมื่อกลายร่างเป็นวิญญาณที่ตายแล้ว นางก็ถูกควบคุมโดยไทเฮา ใช้ประโยชน์จากความเกลียดชังของ เจินหลันที่มีต่อหลิวไท่เฟย เพื่อทำให้เจินหลันตามรังควานหลิวไท่เฟยมาตลอด อีกทั้งยังปล่อยให้หลิวไท่เฟยตกอยู่ในภวังค์ฝันร้ายและใช้ชีวิตอยู่ในความหวาดกลัวตลอดมา

หนึ่งคือการใช้ประโยชน์จากหลิวไท่เฟย และอีกอย่างคือยืมมือของเจินหลาฆ่าหลิวไท่เฟยเมื่อนางหมดประโยชน์

ตอนนี้ไทเฮาต้องการจะฆ่านาง เช่นนั้นจึงใช้หลิวไท่เฟยเป็นหมากและข่มขู่หลิวไท่เฟยด้วยชีวิตของฟู่จิ่งหลี

เช่นนั้นหลิวไท่เฟยจึงรู้มานานแล้วว่านางจะต้องตายอย่างแน่นอน และเจินหลันก็สูญสลายไปแล้วเช่นกัน

เช่นนั้นแล้วลั่วชิงยวนจึงมั่นใจมากว่าจะต้องมีบุคคลระดับสูงอยู่รอบข้างไทเฮา

ลั่วชิงยวนเหลือบมอง นางตระหนักได้ว่าขาของตนถูกข่วนอย่างแรง

นางหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตนมากเกินไป

ฟู่เฉินหวนวางเท้าของนางลง ในขณะที่ลั่วชิงยวนกำลังจะดึงเท้าของนางกลับ นางก็เห็นฟู่เฉินหวนหยิบขวดยาออกจากแขนเสื้อของเขา

นางแปลกใจเล็กน้อย

จากนั้นนางจึงเห็นว่าฟู่เฉินหวนจับเท้าของนางอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะใช้ยากับนาง

ลั่วชิงยวนจ้องมองการกระทำที่ระมัดระวังและอ่อนโยนของเขาด้วยแววตาว่างเปล่า ภายในใจของนางจึงมีระลอกคลื่นเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น

เมื่อมองดูใบหน้าที่หล่อเหลานั้น สีหน้าที่กำลังจริงจัง และความกังวลที่เผยอยู่ในดวงตาของเขา ทุกสิ่งเหล่านี้ทำให้ใจของนางสั่นไหว

เขาทายาและพันแผลให้นางอย่างระมัดระวัง

ลั่วชิงยวนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “ท่านอย่าใจดีกับหม่อมฉันนักเลย”

ฟู่เฉินหวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมองนาง

ลั่วชิงยวนพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจนว่า “หม่อมฉันคิดจริงจังกับการกระทำเหล่านั้น”