ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 669

ดวงตาของฟู่เฉินหวนเย็นชา ขณะที่เขาสั่งซูโหยว “ไปเตรียมรถม้าอีกคัน”

“องค์ชายห้าอ่อนแอจำเป็นต้องให้หมอกู้ร่วมติดตามไปด้วย รถม้าก็คงมิอาจวิ่งได้เร็วนัก เช่นนั้นพวกเราออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อนเถอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฟู่อวิ๋นโจวก็หยุดชะงักในขณะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถม้า สีหน้าของเขาแข็งทื่อ และรอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็ดูอึดอัดเล็กน้อย

“หากอย่างนั้นท่านก็ออกเดินทางไปก่อนเถอะ” ฟู่อวิ๋นโจวพูดกับลั่วชิงยวนด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นเขาก็ถอยกลับไปทันที

ลั่วชิงยวนรู้สึกอนาถใจเล็กน้อย ขณะมองดูสีหน้าเศร้าหมองของฟู่อวิ๋นโจว

“ไปกันเถอะ!” ฟู่เฉินหวนออกคำสั่งและขี่ม้าออกไปทันที

รถม้ามุ่งหน้าตามมาเขามาติด ๆ

ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งร่างลั่วชิงยวนก็สั่นสะเทือนอย่างแรง

ฟู่อวิ๋นโจวยืนอยู่ในขณะที่รถม้ากำลังแล่นผ่านไปอย่างกะทันหัน ทันใดนั้น เขาก็ตกใจจนเซถอยหลังออกไป ก่อนจะล้มลงกับพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อสูดผงฝุ่นที่ลอยขึ้นมา เขาจึงไออย่างรุนแรงและไม่สามารถลุกขึ้นจากพื้นได้เป็นเวลานาน

ลั่วชิงยวนมองดูฉากนั้นด้วยความโกรธ

“ฟู่เฉินหวน ท่านมิจำเป็นต้องมุ่งเป้าไปที่เขาเช่นนี้ได้หรือไม่?” ลั่วชิงยวนยกม่านขึ้นพร้อมกับมองไปยังร่างที่กำลังขี่ม้าอยู่ข้างหน้า

ฟู่เฉินหวนมิได้หันหน้ากลับมามอง แต่เสียงของเขาเย็นชาอย่างมาก "เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ? เจ้าเจ็บปวดหัวใจหรืออย่างไร?”

“หากรู้สึกลำบากใจก็ลงไปอยู่กับเขาได้”

แม้ว่าเขาจะพูดเช่นนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้หยุดรถม้าที่รวดเร็วนี่เลย หากลั่วชิงยวนกระโดดลงไปไม่รู้ว่าแขนหรือขาของนางจะหักกันแน่

“ท่านช่วยมีเหตุผลหน่อยได้หรือไม่? ปกติแล้วท่านเข้ากันมิได้งั้นหรือ? เหตุใดท่านต้องมุ่งเป้าไปที่เขาตลอดเวลาด้วย?”

ถึงอย่างไรแล้ว ฟู่อวิ๋นโจวก็เป็นคนมิใช่เครื่องมือ

ถึงแม้เขาจะเป็นตัวประกันที่สามารถทำอะไรก็ได้ แต่อย่างไรแล้วก็ไม่ควรตั้งตนเป็นปรปักษ์กับเขาถึงเพียงนี้

“ข้าบอกไปแล้วว่าหากเจ้ารู้สึกมิสบายใจก็ลงไปอยู่กับเขาได้”

ทันทีที่ฟู่เฉินหวนพูดจบอย่างเย็นชา เขาก็ควบม้าเร่งความเร็วออกไป

รถม้าก็เร่งความเร็วขึ้นด้วยเช่นกัน ลั่วชิงยวนเกือบจะล้มลงไปที่พื้นรถม้า

นี่หมายความว่านางควรลงไปติดตามฟู่อวิ๋นโจวหรือไม่? เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการให้นางลงจากรถม้า

หลังจากออกจากเมือง ฟู่จิ่งหลีก็ขี่ม้าของเขาไปที่รถม้า

ฟู่เฉินหวนมองตามนางแล้วถามขึ้นว่า “เท้าของเจ้าแพลงหรือ?”

“หม่อมฉันได้ยินมาว่าภูเขาหลีซานอยู่ห่างจากที่นี่ไปครึ่งวัน กองทัพใหญ่ได้ออกเดินทางแล้ว หม่อมฉันมิน่าตามทันแล้ว อีกทั้งรถม้าก็พัง ที่นี้ไม่มีหมู่บ้านหรือร้านค้าเลย ท่านอ๋อง พาหม่อมฉันไปกับท่านได้หรือไม่เพคะ?”

ลั่วเยวี่ยอิงถามอย่างระมัดระวัง

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วและไม่ตอบ โดยกำลังคิดว่าจะขอให้ใครสักคนนำรถม้าอีกคันมา

ลั่วเยวี่ยอิงจ้องมองไปที่รถม้าอีกครั้งพร้อมกับถามว่า “หากพี่หญิงรังเกียจ ท่านก็อย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย หม่อมฉันจะรอให้พวกเขาซ่อมรถม้าต่อไป”

ลั่วชิงยวนรู้สึกไม่สบายเมื่อเห็นท่าทางที่น่าสมเพชของลั่วเยวี่ยอิง

นางโน้มตัวลงจากรถม้าแล้วพูดว่า "ข้ารังเกียจ!"

“ทาสใบ้มีวิชาตัวเบานี่ เช่นนั้นก็ขอให้นางรีบกลับไปในเมืองแล้วจ้างรถม้าคนอื่นมารับเจ้าสิ เจ้าก็จะสามารถไปถึงที่นั่นก่อนมืดได้”

ลั่วเยวี่ยอิงโกรธเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทว่า นางกลับก้มหน้าลงด้วยท่าทางเศร้าหมอง “หากอย่างนั้น

หม่อมฉันจะรออีกสักหน่อย หม่อมฉันจะไม่รบกวนท่านอ๋องอีกเพคะ”

พูดจบนางก็หันกลับมา

แต่ทว่า ฟู่เฉินหวนกลับคว้าแขนของลั่วเยวี่ยอิง