ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 670

“ขึ้นรถม้าไป”

ลั่วเยวี่ยอิงรู้สึกดีใจเมื่อได้ยินคำพูดนี้

ทว่า ลั่วชิงยวนกลับตกตะลึงเมื่อได้คำพูดดังกล่าว ทันใดนั้น ความโกรธก็ปะทุขึ้นในใจของนาง

นางปฏิเสธอย่างชัดเจน แต่ฟู่เฉินหวนกลับต้องการให้นางขึ้นรถม้า!

“แต่นี่จะไม่ทำให้พี่หญิงของหม่อมฉันมิพอใจหรือเพคะ?” ลั่วเยวี่ยอิงถามอย่างขี้ขลาด

“มิเป็นไร” ฟู่เฉินหวนส่งลั่วเยวี่ยอิงขึ้นรถม้าโดยตรงพร้อมกับช่วยพยุงนาง

ทันทีที่ลั่วเยวี่ยอิงขึ้นรถม้า นางก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจให้กับลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนเต็มไปด้วยความโกรธ

ฟู่เฉินหวนมองไปที่นางแล้วพูดว่า “เจ้าลงมา”

ลั่วชิงยวนตกใจมาก เขายังเรียกนางลงไปอีกงั้นหรือ?

ลั่วชิงยวนกำฝ่ามือของนางไว้แน่น

นางลงจากรถม้าด้วยความโกรธ

ฟู่เฉินหวนกำลังจะให้ลั่วชิงยวนขี่ม้าตัวเดียวกับเขา

ทว่า ในขณะนี้ กลับมีรถม้าอีกคันเข้ามาใกล้

จากนั้นรถม้าก็หยุดลง

“พระชายา?” คนในรถม้าโผล่ศีรษะออกมา

ลั่วชิงยวนประหลาดใจเล็กน้อย นางมิเคยเห็นบุรุษตรงหน้ามาก่อน แต่เขากลับดูคุ้นเคย!

จนกระทั่งนางเห็นฉินไป๋หลี่ก็ยื่นศีรษะออกจากรถม้าเช่นกัน

นางจึงเพิ่งรู้ว่านี่คือรถม้าของตระกูลฉิน

บุรุษผู้นี้น่าจะเป็นฉินเชียนหลี่พี่ชายคนโตของฉินไป๋หลี่

“พระชายา รถม้าของท่านเสียงั้นหรือ?” ฉินเชียนหลี่สังเกตเห็นรถม้าที่กำลังซ่อมแซมอยู่ข้าง ๆ เขา

ขณะที่ฟู่เฉินหวนกำลังจะเอ่ยปาก ลั่วชิงยวนก็ชิงพูดก่อนว่า "ใช่ รถม้าเสีย บนรถม้าของท่านมีคนอยู่หลายคนหรือไม่? ท่านช่วยพาข้าไปด้วยได้หรือไม่?"

ฉินเชียนหลี่ยิ้มอย่างสุภาพและพูดว่า “แน่นอน ข้ามิรังเกียจ”

เช่นนั้นลั่วชิงยวนจึงก้าวไปข้างหน้าทันที

“ท่านมิจำเป็นต้องสุภาพ คุณชายฉินกลับมาคราวนี้ สงครามหยุดแล้วหรือ?” ลั่วชิงยวนถามด้วยความกังวล

ฉินเชียนหลี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขามิได้คาดหวังว่าสตรีอย่างลั่วชิงยวนจะสนใจเรื่องสงคราม

“เราเพิ่งขับไล่คนป่าเถื่อนกลุ่มหนึ่งไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ทว่า ในระหว่างการต่อสู้กับพวกเขา เราพบว่าพวกเขาแข็งแกร่งนัก อีกทั้งยังโหดเหี้ยมและกระหายเลือด พวกเขาเก่งในยุทธวิธีกองโจร ข้ามิรู้ว่าพวกเขาจะไปปรากฏตัวที่ใดอีกในครั้งต่อไป”

“ครั้งนี้ข้ากลับมาเพื่อรายงานข้อมูลทางทหารที่สำคัญ และขอให้องค์จักรพรรดิทรงจัดสรรเงินเพื่อเสริมกำลังทหารรักษาการณ์ ป้องกันมิให้คนป่าเถื่อนมาคุกคามชาวบ้านของเรา”

“อย่างที่สองคือดวงตาของน้องชายของข้า ข้าเป็นห่วงจึงต้องกลับมาดูเสียหน่อย”

“ข้าอยู่ที่นี่มินานหรอก บางทีข้าอาจจะออกไปหลังจากการล่าในฤดูใบไม้ผลิ”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วชิงยวนก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ข้าเข้าใจแล้ว”

“หากอย่างนั้นเมื่อกลับไปยังสนามรบอีกครั้งท่านก็ต้องระวังให้มากขึ้น หากสิ่งเหล่านั้นอันตรายเกินไปสำหรับท่าน เช่นนั้นท่านก็หลีกเลี่ยงอย่างเหมาะสมเถิด อย่าได้เสี่ยงด้วยตัวเองเลย”

ลั่วชิงยวนกังวลเกี่ยวกับฉินเชียนหลี่จริง ๆ

เมื่อฉินไป๋หลี่ได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ขมวดคิ้วและรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี “พระชายา ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่า…”

ฉินเชียนหลี่ยิ้มและพูดขัดจังหวะเขาอย่างใจเย็น “โดยทั่วไปแล้ว กระหม่อมไม่มีเหตุผลที่จะยอมแพ้”

“หากทุกคนกังวลเกี่ยวกับความเป็นความตาย เช่นนั้นพวกเขาก็จะพ่ายแพ้ก่อนการต่อสู้เสมอ”