ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 671

“ข้ารู้ว่าพระชายาห่วงใยด้วยความปรารถนาดี แต่หากข้าถูกกำหนดให้ตาย เพื่อปกป้องครอบครัวและแคว้น ข้าจะสละชีวิตเพื่อสร้างความสงบสุขให้กับผู้คน ข้าก็พร้อมยอมตาย! ข้าจะไม่เสียใจ!”

“ข้าหวังว่าหากมีครั้งต่อไป พระชายาจะไม่ยื่นมือมาช่วยข้าอีก ข้ามิอยากให้ใครต้องชดใช้”

“การนองเลือดของทหารในสนามรบก็เพื่อปกป้องครอบครัวและผู้คนนับล้านที่อยู่เบื้องหลัง มิใช่การสละครอบครัวเพื่อความอยู่รอด”

ฉินเชียนหลี่กล่าวพร้อมกับจ้องมองไปในดวงตาของฉินไป๋หลี่อย่างเศร้าโศก

หลังจากที่ลั่วชิงยวนได้ยินคำพูดนี้แล้ว หัวใจของนางก็สั่นไหว เลือดของนางก็เดือดพล่านทันที

“ข้าเข้าใจแล้ว” ลั่วชิงยวนยิ้ม

ฉินไป๋หลี่ขมวดคิ้วและจับมือของฉินเชียนหลี่ “พี่ใหญ่ ข้าบอกท่านแล้วว่าดวงตาของข้ามิเกี่ยวข้องกับท่าน ท่านมิต้องรู้สึกผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้”

“เป็นข้าเองที่ไม่รู้จักผู้อื่นให้ดี ข้าเก็บฮุ่ยเซียงหลิวไว้ข้างกายก็สมควรแล้วที่ข้าเป็นเช่นนี้!”

เมื่อมองดูพวกเขาทั้งสองทะเลาะกันไปมา ก็พูดได้ว่าทั้งสองรักใคร่กันอย่างแท้จริง

ลั่วชิงยวนขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว “เช่นนั้น เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว อย่าไปสนใจเลย”

“ข้าขอดูหน่อยว่าดวงตาของคุณชายรองฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้าง?”

ลั่วชิงยวนคว้าข้อมือของฉินไป๋หลี่และตรวจชีพจรของเขาทันที

กำลังภายในและเลือดพลุ่งพล่าน เส้นลมปราณเปิดกว้าง สุขภาพโดยรวมดีมากไม่มีสัญญาณของความอ่อนแอเลยแม้แต่น้อย

นางเปิดเปลือกตาของฉินไป๋หลี่อีกครั้ง ก่อนจะยกมือของเขาขึ้นแล้วเขย่า

“ท่านมองเห็นได้มากเพียงใด?”

ฉินไป๋หลี่ตอบ “ข้าเห็นเงาที่คลุมเครือ แต่มองเห็นมิชัดเจนนัก”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ไม่มีอะไรแย่ลง ดวงตาของท่านกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดี! ท่านสามารถใช้ใบเทียบยาที่ข้าให้ไว้ต่อไปได้!"

“ท่านสามารถฝึกฝนวรยุทธเป็นประจำเพื่อเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง ซึ่งจะช่วยให้ท่านฟื้นตัวเร็วขึ้น”

ฉินไป๋หลี่พยักหน้า “ขอรับ”

ฉินเชียนหลี่ก็มีความสุขมากเช่นกัน “ขอบคุณท่าน พระชายา!”

“เช่นนั้นแล้ว ท่านจะไปล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิเพื่อที่ท่านจะได้ผ่อนคลายด้วยงั้นหรือ?” ลั่วชิงยวนถามอย่างสงสัย

ฉินเชียนหลี่ตอบว่า “เหตุผลหลักคือการหารือกับองค์จักรพรรดิเกี่ยวกับการเสริมสร้างการป้องกันแคว้น จำเป็นจะต้องมีการจัดสรรเงินจำนวนมาก แต่กลับได้รับเสียงการคัดค้านจากราชสำนัก เช่นนั้นข้าจึงใช้โอกาสนี้เพื่อขอคำแนะนำจากองค์จักรพรรดิเท่านั้น”

“ทว่า ท่านก็พาไป๋หลี่ไปพักผ่อนและชมทิวทัศน์ให้มากขึ้น บางทีดวงตาของเขาอาจฟื้นตัวเร็วขึ้น”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “การเดินให้มากขึ้นย่อมดีต่อการฟื้นฟูดวงตาอย่างแน่นอน”

ในงานเลี้ยง ทุกคนพูดคุยกันถึงวิธีการเล่นล่าสัตว์ในวันพรุ่งนี้

บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก

จนกระทั่งร่างสูงเดินเข้าไปในห้องโถง เสียงที่เย่อหยิ่งทำให้ทั้งห้องโถงเงียบลง

“หม่อมฉันยังมาไม่ถึง เหตุใดทุกท่านจึงเริ่มเล่า? ฝ่าบาท พระองค์มิทรงรอหม่อมฉันเลย” นางกล่าวด้วยท่าทีเคียดแค้นเล็กน้อย

ทุกคนเงียบลงในทันที

ทันใดนั้นใบหน้าของจักรพรรดิก็ดูน่าเกลียดเล็กน้อย “มานี่สิ นั่งลง”

สตรีผู้นั้นเดินไปหาจักรพรรดิและนั่งลงอย่างมีสติ การเคลื่อนไหวนี้แสดงให้เห็นสถานะของนางโดยตรง

ลั่วชิงยวนตระหนักได้ทันทีว่า สตรีผู้นี้คือผู้ที่ไทเฮาจัดเตรียมไว้ให้องค์จักรพรรดิ บุตรสาวของตระกูลเหยียน

ลั่วชิงยวนกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่นางคิดมิถึงเลยว่าสตรีที่ต้องการเป็นฮองเฮาจะพูดถึงนางก่อนเป็นอย่างแรก

“งานเลี้ยงอาหารค่ำคืนนี้ต้องมีชีวิตชีวาและคึกคัก เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองล่วงหน้าถึงการเก็บเกี่ยวขององค์จักรพรรดิในวันพรุ่ง หากเพียงดื่มกันเฉย ๆ จะไปสนุกอะไร”

“หม่อมฉันได้ยินมาว่ามีนักร่ายรำชื่อดังในเมืองหลวง เหตุใดเราไม่ให้นางร่ายรำแทนพวกเขาเล่า?”

“ดูเหมือนจะนางจะชื่อ... ฝูเสวี่ย!”