ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 680

เหยียนหน่ายซินยิ้มอย่างภาคภูมิใจและพูดว่า “ว่าอย่างไร ท่านอยากจะวาดภาพหรือไม่?”

ฉินไป๋หลี่อดทนแล้วอดทนอีก หากเขาไม่ได้รับเงินสนับสนุน สถานการณ์ของพี่ใหญ่ของเขาคงเป็นอันตรายมาก!

เขากลัวเมื่อคิดถึงคำแนะนำของลั่วชิงยวนบนรถม้า

“ข้าจะวาด!” ฉินไป๋หลี่ยังคงประนีประนอม

“เช่นนั้นท่านต้องวาดภาพให้ดี ข้าจะแขวนภาพวาดนี้ไว้ในตำหนักของจักรพรรดิในภายหน้า”

เหยียนหน่ายซินนั่งลงบนเก้าอี้

นางรับใช้ยื่นถ้วยน้ำชาวางไว้ด้านข้าง

เหยียนหน่ายซินนั่งดื่มชาอย่างสบาย ๆ พลางดูฉินไป๋หลี่วาดภาพความงามให้นาง

นางต้องการเห็นว่าภาพวาดของฉินไป๋หลี่นั้นดีเพียงใด ผู้คนมากมายต่างก็พูดเสียงเดียวกันในทางที่ดี แม้แต่องค์จักรพรรดิก็ยังเต็มไปด้วยการสรรเสริญชื่มชมภาพเหล่านั้นและถึงกับออกปากว่าภาพวาดของนางนั้นด้อยกว่าของฉินไป๋หลี่

นางไม่เชื่อ!

ฉินไป๋หลี่วาดรูปสตรีที่งดงามแล้วมอบให้เหยียนหน่ายซิน

เหยียนหน่ายซินเหลือบมองมัน จากนั้นนางก็เย้ยหยันเบา ๆ ก่อนที่จะหยิบภาพนั้นขึ้นแล้วฉีกออกเป็นสองชิ้นด้วยเสียงดังแควก

นางโยนภาพนั้นลงพื้นด้วยความรังเกียจ “ท่านจะใช้ภาพเยี่ยงนี้หลอกข้างั้นรึ?”

“นางรับใช้ของข้าทุกคนวาดภาพได้ดีกว่านี้มาก!”

“วาดใหม่!”

น้ำเสียงของเหยียนหน่ายซินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เวินซีหลานซึ่งอยู่ด้านข้างมีสีหน้าบูดบึ้ง นางกำลังจะก้าวไปข้างหน้า ทว่า กลับมีลมหนาวพัดมารอบตัวนางไว้

ฉินไป๋หลี่ตอบกลับทันทีว่า “ได้สิ”

เขาหันกลับมาพลางส่ายหน้า ก่อนจะชี้นิ้วส่งสัญญาณให้เวินซีหลานไม่ต้องทำอะไร

ตระกูลเหยียนนั้นมิอาจรุกรานได้

เพื่อเห็นแก่หน้าพี่ใหญ่ของเขา เขาก็มิอาจทำให้เหยียนหน่ายซินขุ่นเคืองได้

เช่นนั้นฉินไป๋หลี่จึงวาดภาพขึ้นใหม่อีกภาพหนึ่ง แต่หลังจากที่เหยียนหน่ายซินมองดูภาพนั้นแล้ว นางก็โยนมันลงที่เท้าแล้วกระทืบอย่างแรง

“ท่านกำลังล้อเล่นกับข้ารึ! นี่มิใช่ภาพวาดสตรีที่งดงามเลย! วาดใหม่อีกครั้ง!”

“หยุด!” แม้ว่าฉินไป๋หลี่จะมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เขาก็ยังได้ยินทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและรีบลุกขึ้นเพื่อตำหนิอีกฝ่าย

เหยียนหน่ายซินเหยียบหลังมือของหลี่เซียวม่านพร้อมกับออกแรงบดขยี้อย่างแรง “ทาสสุนัขกล้ากรีดร้องต่อหน้าข้า นายของเจ้ามิได้บอกให้เจ้าประพฤติตัวให้ดีกระนั้นรึ? เช่นนั้นข้าจะสอนเจ้า!”

หลี่เซียวม่านเป็นผู้คุ้มกันของฉินเชียนหลี่และติดตามเขามาตลอดชีวิต ในมือของนางมักถือดาบอยู่เสมอ!

ฉินไป๋หลี่ก้าวไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อ “ข้าบอกให้ท่านหยุด! หากท่านไม่หยุด ข้าจะหยุดวาดภาพเหล่านี้เสีย!”

“ไม่วาดภาพอย่างนั้นรึ? ฮ่า ๆ เยี่ยมไปเลย” เหยียนหน่ายซินหัวเราะ

เพียงแค่นางปราดมองเพียงแวบเดียว ผู้คุ้มกันก็ก้าวไปข้างหน้าและคว้าตัวฉินไป๋หลี่ทันที

เขากดศีรษะของฉินไป๋หลี่กลับโต๊ะด้านข้างของหยียนหน่ายซิน

เหยียนหน่ายซินบีบนิ้วของนาง แหวนบนนิ้วชี้ของนางก็หลุดออกมาเป็นรูปครึ่งวงกลม

นิ้วของนางค่อย ๆ ตกลงไปที่ดวงตาของฉินไป๋หลี่ “ในเมื่อท่านมิคิดจะวาดภาพ มีดวงตาคู่นี้ก็ไร้ประโยชน์แล้ว ข้าจะควักพวกมันออกมาให้ท่านเอง!"

“หยุด! หยุด!” หลี่เซียวม่านตกใจ นางพยายามดิ้นรนจากการจับกุมเพื่อรีบลุกขึ้นไปหยุดอีกฝ่าย

แต่ทันใดนั้นใบมีดอันแหลมคมระหว่างนิ้วของเหยียนหน่ายซินก็แทงเข้าไปในดวงตาของฉินไป๋หลี่