“อ๊าก!!” เขากรีดร้องอย่างเจ็บปวด
ดวงตาเปียกโชกไปด้วยเลือด
หลี่เซียวม่านรีบวิ่งเข้าไปไปผลักเหยียนหน่ายซินออก จากนั้นผู้คุ้มกันทุกคนก็ก้าวไปข้างหน้าทันที
เวินซีหลานทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นางรีบวิ่งไปข้างหน้าเพื่อบีบคอของเหยียนหน่ายซิน
ความรู้สึกที่หายใจไม่ออกอย่างไม่รู้สาเหตุทำให้ท่าทีของเหยียนหน่ายซินเปลี่ยนไปอย่างมาก
บรรยากาศที่เหน็บหนาวและมืดมนแผลสั้นไปทั่วทั้งบริเวณ ลมกระโชกแรงพัดผ่านทั้งห้อง บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
ลั่วชิงยวนกำลังฝึกดาบของนาง แต่จู่ ๆ นางก็รู้สึกหนาวสั่น นางหยุดลงกะทันหันพลางหันกลับไปมองในวัง
นั่นคือเวินซีหลาน!
“มีบางอย่างผิดปกติ!”
นางหยิบดาบขึ้นมาแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ฉินเชียนหลี่ก็ตกใจเช่นกัน เขารีบเร่งตามฝีเท้าของลั่วชิงยวนทันที
เมื่อลั่วชิงยวนรีบเข้าไปในประตูตามลมหายใจของอีกฝ่าย นางก็เห็นเหตุการณ์ที่วุ่นวายเหล่านี้
ฉินเฉียนหลี่เห็นฉินไป๋หลี่ทันทีพร้อมกับทั้งตะโกนร้องด้วยความตกใจ “ไป่หลี่!”
ลั่วชิงยวนก้าวไปข้างหน้าทันทีเพื่อหยุดเวินซีหลาน ก่อนที่จะขอให้นางปล่อยเหยียนหน่ายซิน
หลี่เซียวม่านก็หยุดการกระทำเช่นกัน ภายในห้องกับสู่ความสงบอีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าฉินไป๋หลี่ได้รับบาดเจ็บ ลั่วชิงยวนจึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบทันที นางพบว่าตาซ้ายของเขาได้รับบาดเจ็บเต็มไปด้วยเลือด
ลั่วชิงยวนดึงแถบคาดศีรษะของฉินไป๋หลี่ออกทันที ปิดตาเขาไว้เพื่อห้ามเลือด
“พระชายา ดวงตาของน้องชายข้า?” ฉินเฉียนหลี่กังวลอย่างยิ่ง
สีหน้าของลั่วชิงยวนเคร่งขรึม “สิ่งที่ทำได้ตอนนี้มีเพียงต้องห้ามเลือดเสียก่อน ไม่สามารถใช้ยาได้ จะตรวจสอบอย่างละเอียดได้อีกครั้งหลังจากทำความสะอาดคราบเลือดแล้วเท่านั้น”
ฉินเชียนหลี่เจ็บปวดไปทั้งหัวใจ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง
หลี่เซียวม่านเจ็บปวดเช่นกัน นางจ้องมองไปที่เหยียนหน่ายซินด้วยความโกรธ “ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะนาง!”
“นางบังคับให้คุณชายรองวาดภาพเหมือนของนางไม่หยุด นางจงใจให้เขาทำในสิ่งที่ยาก และแม้กระทั่งจะควักดวงตาของคุณชายรอง!"
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ฉินเชียนหลี่ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ เขาจ้องมองไปยังเหยียนหน่ายซินด้วยสายตาเฉียบคม
“เจ้ายังมิได้เป็นฮองเฮาด้วยซ้ำ แต่กลับทำตัวเป็นฮองเฮาเสียแล้ว!”
“เจ้ามิเห็นแก่หน้าของแม่ทัพใหญ่ฉิน มิหนำซ้ำยังทำร้ายคนในตระกูลฉินตามอำเภอใจ ใครเป็นคนมอบความกล้าหาญเช่นนี้ให้กับเจ้า!” ลั่วชิงยวนโกรธจัด นางตบตีอีกฝ่ายอย่างแรง
“อ๊าก!!!”
เหยียนหน่ายซินส่งเสียงกรีดร้องครวญคราง จมูกของนางเขียวช้ำ อีกทั้งยังมีเลือดไหลออกจากปากและจมูก
ฉินเชียนหลี่ตกตะลึง เขาคิดไม่ถึงว่าลั่วชิงยวนจะโหดร้ายเพียงนี้
แต่ถึงอย่างนั้น ลั่วชิงยวนก็ยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ นางคว้าผมของเหยียนหน่ายซินอีกครั้งก่อนจะบังคับให้นางลุกขึ้นยืน
“ลั่วชิงยวน เจ้ามันบ้า! เพื่อเห็นแก่ฉินไป๋หลี่ เจ้าถึงกับกล้าทำเช่นนี้กับข้า!” เหยียนหน่ายซินโกรธมาก นางคิดไปแล้วว่าลั่วชิงยวนรนหาที่ตาย!
“เขาเป็นคนไข้ของข้า ในที่สุดข้าก็สามารถรักษาดวงตาของเขาได้อย่างรวดเร็ว แต่เจ้ากลับทำร้ายดวงตาของเขาอีกครั้ง!”
ลั่วชิงยวนบีบคอของเหยียนหน่ายซินพร้อมทั้งตบนางอย่างแรง
เหยียนหน่ายซินพึมพำระหว่างที่นางถูกทุบตี ดวงตาที่กำลังมึนงงของนางยังคงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง นางบีบนิ้วของนางซึ่งเผยให้เห็นอาวุธเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่บนนิ้วชี้ของนาง ก่อนที่จ้องมองไปยังคอของลั่วชิงยวนด้วยท่าทางดุร้าย
เมื่อหลี่เซียวม่านเห็นสิ่งนี้ นางก็อุทานขึ้นว่า “ระวังมือของนางด้วย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรี สนุกมากทุกต่อนค่ะ...
อ่านมาสามร้อยกว่าตอน ยอมรับว่านางเอกเป็นคนเก่ง เก่งแต่ทำเรื่องโง่ๆ โง่จนอ่านไปเจ็บอกไป โมโหจนจะเป็นลม ทำเพื่อผู้ชายแบบอิอ๋องไม่รู้กี่รอบ อีกกี่ตอนนางเอกถึงจะฉลาด...
หายไปไหน ไม่อัพหลายวันแล้ว ติดอยู่ตอนที่ 1386 รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้น๊า...
รู้ว่ารวยแย่เองก่อความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น ทำไมไม่วางยาให้เป็นใบ้ บางบทก็ฉลาดเกินบทจะโง่ก็สุดจริง...
อาจารย์ก็ถูก รั่วให้เพียงใช้ประโยชน์ ตัวเองก็ถูกสู้เชิงหัวใจประโยชน์ เกือบตายหลายครั้ง แต่ก็ไม่ไปไหนสักที คอนจบรักกันดูดดื่มแน่นอนสินะ 5555...
มือสังหารในวังอ๋องก็องค์ชายห้าแหละ เดาตั้งแต่หมอกู้พูดว่า ไปหมดแล้วท่านเลิกแสดวได้แล้ว 555...
องค์ชายห้าตั้งใจ นางเอกก็รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งเข้าใกล้องค์ชายห้ายิ่งมีเรื่องแต่ก็ไม่เลิก55555...
ยังรออ่านนะคะ...
นางเอกปลอมตัวเป็นผู้ชายทำไมถ้านิสัยยังเหมือนเดิม...
ผัวอย่างเลว้าย แต่นางเอกก็คงรักผัวขั้นสุด เกือบทิ้งชีสิตหลายครั้งเพราะช่วยผัว ในขณะที่ผัวก็พยายามฆ่าตัวเองตลอด กู่คงเป็นเพียงข้อองมากกว่า 5555...