ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 692

แต่นางกลับหยุดการเคลื่อนไหวกะทันหัน

เมื่อนึกถึงบางสิ่งบางอย่าง ดวงตาของนางก็สว่างขึ้น

เหยียนหน่ายซินยกมุมริมฝีปากขึ้นแล้วค่อย ๆ วางมือลง “จู่ ๆ ข้าก็นึกถึงสิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่านี้ขึ้นมาได้”

“ข้าเดาว่าข้าคงมิใช่คนผู้เดียวที่อยากรู้ว่าหน้าตาเจ้าน่าเกลียดเพียงใด ให้ทุกคนได้ดูด้วยจะดีกว่า”

“ให้ทุกคนได้ค้นพบสิ่งที่อยู่ภายใต้หน้ากากลึกลับนี้ด้วยกัน ดูจะเป็นเป็นเรื่องที่น่าสนใจมากกว่า”

“จริงหรือไม่?”

ลั่วชิงยวนสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายเล็ก ๆ ในน้ำเสียงหยิ่งผยองของเหยียนหน่ายซิน

เหยียนหน่ายซินออกจากห้องเก็บฟืน เมื่อนางกลับมาอีกครั้ง นางก็นำชุดคลุมสีดำมาให้ลั่วชิงยวนใส่

นางหยิบหมวกม่านยาวอีกใบมาสวมให้หญิงสาว ขดริมฝีปากแล้วพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ว่า “เจ้าสังหารองค์ชายห้า ก่ออาชญากรรมร้ายแรงเช่นนี้ย่อมต้องโทษตัดศีรษะ ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้มีชีวิตอยู่ หากเจ้ารอดไปได้ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าและทำเหมือนเรื่องนี้มิเคยเกิดขึ้น!”

ลั่วชิงยวนมิรู้ว่าเหยียนหน่ายซินต้องการจะทำอะไร แต่มันคงมิใช่เรื่องดีแน่

หลังจากนั้นมินาน เหยียนหน่ายซินก็นำชามน้ำซึ่งมีกลิ่นหอมพิเศษมา

มีคนหลายคนกดหัวไหล่ของลั่วชิงยวนเอาไว้ ในขณะที่เหยียนหน่ายซินกรอกน้ำจากชามลงบนหน้ากากของลั่วชิงยวนอย่างได้ใจ

หลังจากเทน้ำใส่หน้ากากของลั่วชิงยวนแล้ว เหยียนหน่ายซินก็ยิ้มอย่างพอใจ “ขอให้เจ้าโชคดี”

……

ตอนเย็น

องค์จักรพรรดิและคนอื่น ๆ กลับจากการล่าสัตว์อีกครั้งพร้อมสัมภาระเต็มพิกัด

ทุกคนแสดงความยินดีให้กัน และองค์จักรพรรดิก็อารมณ์ดีมาก

งานเลี้ยงอาหารค่ำถูกจัดขึ้นในวัง อาหารมากมายถูกนำเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ทั่วทั้งโถงตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม ทุกคนในโถงต่างหิวกระหาย

หลังจากที่นั่งแล้วก็ได้ดื่มเหล้าชั้นดีและอาหารโอชะ บรรยากาศที่กลมกลืนกันและเสียงหัวเราะอย่างต่อเนื่อง

ในเวลานี้เหยียนหน่ายซินเดินเข้าไปในห้องโถงอย่างช้า ๆ “วันนี้ทุกคนอารมณ์ดี เช่นนั้นหม่อมฉันจะช่วยให้ทุกท่านสนุกสนานกันอย่างเต็มที่! ขอแสดงความยินดีกับองค์จักรพรรดิที่กลับมาพร้อมสัตว์ป่ามากมายเพคะ!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ องค์จักรพรรดิจึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าเหยียนหน่ายซินต้องการจะทำอะไร

“เจ้าจะทำให้ทุกคนสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ได้อย่างไร?” องค์จักรพรรดิหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาแล้วถามอย่างใจเย็น

เหยียนหน่ายซินยิ้มอย่างภาคภูมิใจและปรบมือ

ในพื้นที่ขนาดเล็ก ลั่วชิงยวนและหมาป่าเผชิญหน้ากันและขังอยู่ด้วยกัน

หมาป่าได้รับบาดเจ็บและไม่เต็มใจที่จะเคลื่อนไหว แต่เมื่อมันได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ในอากาศ ดวงตาของมันก็แสดงท่าทีดุร้ายออกมา มันยืนขึ้นอย่างช้า ๆ และจ้องมองไปที่ลั่วชิงยวน

มันอ้าปากปล่อยเสียงคำรามแสงอันตรายออกมา ก่อนจะรีบวิ่งเข้าหาลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนกำหมัดแน่นและกระโดดหนีจากคมเขี้ยวอันแหลมคมของหมาป่าทันที

คนที่อยู่ภายนอกตกใจเมื่อเห็นฉากนี้

“นี่โหดร้ายเกินไปแล้ว! เราจะเพลิดเพลินกับของแบบนี้ได้เยี่ยงไร?!”

“ถูกต้อง! นั่นเป็นชีวิตคนทั้งคนเชียวนะ!”

ทุกคนต่างแสดงท่าทีไม่พอใจ

แต่ในเวลานี้เหยียนหน่ายซินกลับกล่าวขึ้นว่า “ทาสชั่วคนนี้ได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรง และข้าได้ให้สัญญากับนางไว้แล้วว่าตราบใดที่นางรอดไปได้ ข้าจะยกความผิดของนางให้พ้นไปทั้งหมด!”

“นี่เป็นการเปิดโอกาสให้นางได้มีชีวิตใหม่ จะถือว่าโหดร้ายได้อย่างไร นางจะต้องขอบคุณข้าด้วยซ้ำ”

“ใช่หรือไม่?” เหยียนหน่ายซินมองดูลั่วชิงยวนในกรงด้วยรอยยิ้ม และเหวี่ยงแส้ในมือไปทางกรง