ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 695

ลั่วชิงยวนเหลือบมองเหยียนหน่ายซินด้วยสายตาที่เย็นชา ขณะที่หมาป่าคำรามและกระโจนเข้าหา ลั่วชิงยวนก็คว้าชิ้นส่วนอันแหลมคมของหน้ากากไว้ แล้วเลื่อนถอยหลังออกไป

เศษชิ้นส่วนตัดเข้าที่สวนท้องของหมาป่า

หมาป่าซึ่งถูกกระตุ้นด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง กลับกลายเป็นดุร้ายมากขึ้นและรีบพุ่งเข้าหาลั่วชิงยวนอีกครั้ง

ลั่วชิงยวนกระโดดขึ้นและกระแทกเข้าที่จุดบอดของกรงจนมันเปิดออก

นางรีบทะยานตัวออกไป

ในขณะนั้น ผู้ชมทั้งหมดต่างตกตะลึง!

มีเสียงโห่ร้องและอุทานดังขึ้น

“ลั่วชิงยวน!” เหยียนหน่ายซินตกใจและตะโกนออกไปด้วยความโกรธ

ลั่วชิงยวนบ้าหรือไร? หาเรื่องกระโจนออกจากกรงเนี่ยนะ!

ทันทีที่สามคำนี้ถูกตะโกนออกมา ผู้ชมทั้งหมดก็กรีดร้องด้วยความประหลาดใจ

ม่านตาของฟู่เฉินหวนหรี่ลง เขาจ้องมองไปยังใบหน้างดงามน่าทึ่งที่ปกคลุมไปด้วยเลือดและเจตนาสังหารอย่างตั้งใจ

นั่นคือ... ลั่วชิงยวนอย่างนั้นหรือ?

ตลกไปใหญ่แล้ว!

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครทันได้ตอบสนอง ขณะที่ลั่วชิงยวนออกจากกรงมาได้ นางก็คว้าไหล่ของเหยียนหน่ายซินไว้ทันที

นางผลักอีกฝ่ายเข้ากับกรงด้านหลังอย่างแรง

“อ๊าก!” เหยียนหน่ายซินพุ่งตรงไปที่ปากหมาป่า

ช่องท้องของหมาป่าซึ่งถูกเศษหน้ากากอันแหลมคมตัดออกไป เมื่อมันโผเข้ามาใกล้ เลือดและอวัยวะภายในของมันก็ทะลักออกมาตาม

ดวงตาของหมาป่าดูกระหายเลือด มันกัดเข้าที่แขนของเหยียนหน่ายซินอย่างบ้าคลั่งและดุร้าย

“อ๊า” เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังออกมา

เสียงหมาป่าที่กระหน่ำกัด ทำเอาคนได้ยินอกสั่นขวัญแขวนกันไปหมด

“มานี่ เร็วเข้า!” ในขณะนั้นมีคนตอบสนองได้ทันและตะโกนขึ้นทันที

ทันใดนั้น องครักษ์กลุ่มหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา พุ่งเข้าแทงและสับหมาป่าด้วยอาวุธในมือ อีกทั้งยังช่วยเหยียนหน่ายซินออกจากปากของหมาป่า

ไหล่ของนางหายไปเกือบครึ่งหนึ่ง

เนื้อชิ้นใหญ่ถูกหมาป่าฉีกทึ้ง ห้อยอยู่ตรงแขน

หมาป่าถูกแทงจนตายและเกือบจะกลายเป็นกองเนื้อ

เหยียนหน่ายซินกรีดร้องจนสุดปอดและถูกพาตัวไปรักษา

สิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดนี้ทำให้ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันหวาดกลัว

ในขณะนี้ ดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่ลั่วชิงยวน

ใบหน้าที่สวยงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้ สายตาที่ไม่แยแสดูคล้ายจะเย้ยหยันต่อใต้หล้าทั้งผืน มันทั้งมีเสน่ห์และทำให้ผู้คนมิกล้าสบสายตา

ฟู่เฉินหวนต้องการจะไปประคองนางเอาไว้ “ไปกันเถอะ!”

นิ้วที่เปื้อนเลือดของลั่วชิงยวนผลักเขาออกไปเบา ๆ “หม่อมฉันไปเองได้”

นางอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสทั่วร่าง และเดินออกจากห้องโถงไปอย่างเย่อหยิ่ง

ไม่มีองครักษ์คนใดกล้าหยุดนาง

หัวใจของฟู่เฉินหวนบีบรัด เขาจะรีบไล่ตามนางไป

ในห้องโถงเกิดความเงียบงันขึ้นเป็นเวลานานก่อนที่จะมีคนเอ่ยปากขึ้น

“พระชายาอ๋องหน้าตาอัปลักษณ์มิใช่หรือ? เหตุใดนางจึงงดงามได้เพียงนี้กัน?”