ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 708

เสียงนั้นดังสนั่น

ลั่วชิงยวนหันกลับมามองเว่ยอวิ๋นเซี๋ย

ลั่วชิงยวนหรี่ตาลงเล็กน้อย กัดฟันหนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นท่าทางเหน็บแนมของเว่ยอวิ๋นเซี๋ย

“เจ้ามองข้าหาปะไร ข้าพูดอะไรผิดรึ? เจ้าอยู่ในห้องขององค์ชายห้าทั้งคืนจริง ๆ นี่ ไฉนข้าจะพูดเรื่องพฤติกรรมของเจ้ามิได้”

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยยังจงใจทำเสียงของนางให้ดังขึ้นเพื่อให้ทุกคนรอบข้างได้ยินอีกต่างหาก

ขณะนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวขึ้นรถม้าลงจากภูเขาเพื่อกลับไปยังเมืองหลวง มีคนมารวมตัวกันค่อนข้างน้อย

หลังจากได้ยินดังนั้น พวกเขาทั้งหมดก็เริ่มซุบซิบกัน

“พระชายาอ๋องค้างคืนในห้องขององค์ชายห้าจริง ๆ หรือ?”

“ข้าได้ยินมาก่อนหน้านี้ว่าพวกเขาทั้งสองดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน เป็นไปได้ไหมที่พวกเขา...”

“ชู่ว!”

ในอดีต ในตอนที่ลั่วชิงยวนยังอัปลักษณ์ ไม่มีใครพูดถึงนางมากนัก เพราะอย่างไรเสียลั่วชิงยวนก็น่าเกลียดมาก ผู้ใดจะนึกพิศวาสนาง?

แต่ตอนนี้เมื่อทุกคนได้เห็นความงามที่แท้จริงของนางแล้ว ความสงสัยและการคาดเดาอันน่าเกลียดเหล่านี้ก็หลั่งไหลเข้ามา

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยและลั่วเยวี่ยอิงที่ยกยิ้มอย่างได้ใจอยู่ที่มุมหนึ่ง

“เว่ยอวิ๋นเซี๋ย ​​เจ้าทำให้ตระกูลเว่ยต้องอับอายเช่นนั้นยังกล้าอวดดีอีก เจ้ามิกลัวรึ?” ดวงตาที่เย็นชาของลั่วชิงยวนดูอันตรายเล็กน้อย

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยตะคอกอย่างเย็นชาด้วยท่าทีกล้าได้กล้าเสีย “ข้าพูดอะไรผิดหรือไร? เจ้าควรตอบให้ได้ดีกว่าว่า เจ้าไปทำสิ่งใดในห้องขององค์ชายห้าเมื่อคืนนี้?”

“หรือเจ้ามิกล้าตอบ?”

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ จงใจบีบทำให้ลั่วชิงยวนอับอาย

ลั่วชิงยวนกำลังจะเอ่ยปากตอบออกไปตามตรง

แต่กลับมีอีกร่างหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยเสียงเย็นชา “ลั่วชิงยวนไปค้างคืนในห้องขององค์ชายห้าเมื่อคืนนี้จริง”

เมื่อฟู่เฉินหวนเอ่ยคำเหล่านี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

เป็นท่านอ๋องที่ยอมรับมันด้วยตัวเอง!

ลั่วชิงยวนมีความสัมพันธ์กับองค์ชายห้าจริง ๆ!

ลั่วชิงยวนมองดูฟู่เฉินหวนด้วยความประหลาดใจ หรือเขายอมให้นางสวมเขาให้ตัวเอง?

ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกมา คนรอบข้างก็พากันตกใจอีกครั้ง

กลายเป็นว่าท่านอ๋องก็อยู่ที่นั่นด้วย!

ฟู่จิ่งหานค่อย ๆ เดินเข้ามาเยาะเย้ย “คนที่มีจิตใจสกปรกย่อมคิดแต่เรื่องสกปรก เจ้ายังคิดใส่ร้ายพวกเขาในเรื่องระหว่างทั้งสามคนในห้องเมื่อคืนนี้อยู่อีกหรือไม่?”

ฟู่จิ่งหานก้มลงและมองไปที่เว่ยอวิ๋นเซี๋ย เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยและถอนหายใจเบา ๆ “สตรีสูงศักดิ์เยี่ยงเจ้า เหตุใดในหัวจึงมีแต่เรื่องสกปรกเช่นนี้”

"จุ๊ จุ๊ จุ๊"

เสียงรังเกียจเหล่านี้ทำให้เว่ยอวิ๋นเซี๋ยหน้าแดงด้วยความอับอาย จนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ทันทีที่นางลุกขึ้น นางก็อยากจะหนีจากสถานที่ที่น่าอับอายนี้

แต่มิใช่จะหนีได้โดยง่าย

ฟู่เฉินหวนเอ่ยอย่างเย็นชา “เจ้าใส่ร้ายและดูหมิ่นพระชายาต่อหน้าธารกำนัล และยังคิดจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกรึ?”

“ใครก็ได้ จับนางไปตบปากสามสิบที!”

องครักษ์จับเว่ยอวิ๋นเซี๋ยไว้ ผลักนางให้คุกเข่าลงกับพื้น และตบนางตามคำสั่ง